Σάββατο, 2 Ιουνίου 2018

Άσχημα τα νέα για όσους έχουν κάνει τατουάζ! -Τι βρέθηκε στα μελάνια

Πολλά μελάνια τατουάζ περιέχουν βαρέα μέταλλα που έχουν συνδεθεί με ένα μεγάλο αριθμό προβλημάτων υγείας συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου και νευροεκφυλιστικών ασθενειών.
Ανάμεσα στα άλλα μέταλλα που βρίσκονται στα τατουάζ είναι υδράργυρος, μόλυβδος, αντιμόνιο, βηρύλλιο , κάδμιο και το αρσενικό.
Ο υδράργυρος είναι μια νευροτοξίνη , που σημαίνει ότι έχει αρνητικές επιπτώσεις στο νευρικό σύστημα . Μπορεί να προκαλέσει βλάβη στον εγκέφαλο και να οδηγήσει σε σωματικές και συναισθηματικές διαταραχές.
Ο Μόλυβδος παρεμβαίνει σε μία ποικιλία διεργασιών του σώματος και είναι τοξικός για πολλά από τα όργανα και τους ιστούς του σώματος , συμπεριλαμβανομένης της καρδιάς, των οστών, τα έντερα , τα νεφρά , το νευρικό και το αναπαραγωγικό σύστημα .
Σε σοβαρές περιπτώσεις , τα συμπτώματα δηλητηρίασης από μόλυβδο κοινώς μολυβδίαση, μπορεί να περιλαμβάνουν επιληπτικές κρίσεις , κώμα και θάνατο . Άλλα συμπτώματα που συνήθως συνδέονται με την έκθεση στο μόλυβδο περιλαμβάνουν κοιλιακό άλγος, σύγχυση, κεφαλαλγία , αναιμία και ευερεθιστότητα.
Το Βηρύλλιο αναφέρεται ως καρκινογόνο της πρώτης κατηγορίας Α EPA . Η έκθεση σε αυτό, μπορεί να προκαλέσει την Χρόνια Νόσο του βηρυλλίου , μια συχνά θανατηφόρα ασθένεια των πνευμόνων .
Το κάδμιο είναι ένα βαρύ μέταλλο που εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για την ανθρώπινη υγεία , συμπεριλαμβανομένων των νεφρών , των οστών , και πνευμονική βλάβη .
Το αρσενικό είναι ένα γνωστό καρκινογόνο , και οι νέες μελέτες έχουν επίσης βρεί ότι η έκθεση σε υψηλότερα επίπεδα αρσενικού οδηγεί σε γενετικές βλάβες .
Το Αντιμόνιο, έκθεση σε αντιμόνιο, μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό στα μάτια , το δέρμα και τους πνεύμονες . Καθώς συνεχίζεται η έκθεση , μπορεί να προκύψουν πιο σοβαρά προβλήματα , όπως ασθένειες των πνευμόνων , καρδιακά προβλήματα, διάρροια, σοβαρό έμετο και έλκη στομάχου.
Οι φθαλικές ενώσεις , υδρογονάνθρακες και άλλες επικίνδυνες ενώσεις στο μελάνι των τατουάζ.
Πολλά μελάνια τατουάζ περιέχουν επικίνδυνες φθαλικές ενώσεις και υδρογονάνθρακες .
Οι φθαλικές ενώσεις , που περιέχονται επίσης σε πολλά καλλυντικά προϊόντα που θεωρούνται μη ασφαλη από την Περιβαλλοντική Ομάδα Εργασίας , έχει αποδειχθεί ότι μπορούν να βλάψουν το συκώτι, τα νεφρά, τους πνεύμονες και το αναπαραγωγικό σύστημα σε μελέτες σε ζώα .
Τα μαύρα μελάνια τατουάζ συχνά κατασκευασμένα από προϊόντα που περιέχουν πολυκυκλικούς αρωματικούς υδρογονάνθρακες (PAH ) .
Μεταξύ των PAH στα μελάνια είναι το βενζο (α ) πυρένιο , μια ένωση που προσδιορίζεται στην έκθεση της τοξικότητας της Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος ως ” μια από τις πιο ισχυρές και καλά τεκμηριωμένες καρκινογόνες ουσίες του δέρματος . “
Η Αφαίρεση του Τατουάζ μπορεί να προκαλέσει μια σειρά επικίνδυνων χημικών αντιδράσεων σε όλο το σώμα.
Καθώς ο χρόνος περνά , πολλοί άνθρωποι που αρχικά επέλεξαν ένα τατουάζ αποφασίζουν ότι θέλουν να το αφαιρέσουν.
Σύμφωνα με μια έρευνα του 2006 στο περιοδικό της Αμερικανικής Ακαδημίας Δερματολογίας 17 τοις εκατό στις ηλικίες των 18-50 ετών ανθρώπων με τατουάζ έχουν εξετάσει την αφαίρεση του τατουάζ .
Ωστόσο , η αφαίρεση τατουάζ μπορεί να είναι ακόμη πιο επικίνδυνη από το να κάνετε ένα τατουάζ .
Μέχρι στιγμής η πιο κοινή μέθοδος για την αφαίρεση τατουάζ σήμερα είναι η αφαίρεση τατουάζ με λέιζερ – μια τεχνική όπου ένα λέιζερ χρησιμοποιείται σε επαναλαμβανόμενες συνεδρίες για να διαλυθεί το τατουάζ .
Μόλις διαλύονται τα μελάνια του τατουάζ , οι ουσίες που περιέχουν, συμπεριλαμβανομένων των επικίνδυνων καρκινογόνων , όπως αυτές που περιγράφονται παραπάνω – απορροφώνται από τον οργανισμό και το κυκλοφορικό σύστημα .
Πολλοί μπορεί να μην καταφέρουν να τα εξαλείψουν πλήρως από το σώμα τους ποτέ, αλλά ακόμη και να το καταφέρουν, έως ότου αποβληθούν από το σώμα , θα έχουν προλάβει να προκαλέσουν βλάβες πριν να εξαλειφθούν .
Υπολογίζεται ότι 45 εκατομμύρια άνθρωποι στις ΗΠΑ έχουν τουλάχιστον ένα τατουάζ , εκ των οποίων τουλάχιστον 36 τοις εκατό των ενηλίκων στα τέλη των ’30 τους .
Επίσης το αυτοάνοσο νόσημα της σαρκοείδωσης μπορεί να αναπτυχθεί δεκαετίες μετά τη στιγμή που έγινε το τατουάζ.
Επιπλέον, οι καθηγητές Μπομπ Χάλεϊ και Πολ Φίσερ του University of Texas Southwestern διαπίστωσαν πως η διαδικασία του τατουάζ αποτελεί τη νούμερο ένα πηγή μετάδοσης της ηπατίτιδας C, εξαιτίας του ελλιπούς καθαρισμού των μηχανημάτων.
Οι βακτηριακές λοιμώξεις είναι επίσης συνήθεις στα τατουάζ, ενώ έχει διαπιστωθεί και σχέση με τη σύφιλη και την ηπατίτιδα Β.
Για όσους έχουν ήδη τατουάζ , η καλύτερη συμβουλή μπορεί να είναι για αυτούς να το κρατήσουν – αν δεν το θέλετε, τότε να χρησιμοποιήσετε ξεπερασμένες τεχνικές αφαίρεσης τατουάζ , όπως η χειρουργική επέμβαση η οποία αφήνει σημάδια στο χώρο του τατουάζ, αλλά είναι λιγώτερο επικίνδυνη.
Αν δεν έχετε ήδη ένα τατουάζ , η καλύτερη συμβουλή είναι να μην κάνετε κανένα .
Τατουάζ, δερματοστιξἰα, στιγματισμός, μαρκάρισμα.
Στην αρχαία Αίγυπτο τατουάζ είχαν οι βασιλικοί ακόλουθοι και οι ιερείς των ειδώλων για να διακρίνονται.
Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν τη τεχνική της δερματοστιξίας ήδη από τη Μυκηναϊκή εποχή, ωστόσο δεν έπαυαν να την θεωρούν ως συνήθεια των βαρβάρων!
Χαρακτηριστικό δουλείας, υποτέλειας και υποταγής!
Ο Πλούταρχος αναφέρει πως οι Συρακούσιοι μετά τη συντριβή των Αθηναίων στις Συρακούσες της Σικελίας, έβαλαν ένα άλογο με τη μορφή τατουάζ στα μέτωπα των αιχμαλώτων!
Οι Ρωμαίοι σημάδευαν με τατουάζ τους σκλάβους και τους εγκληματίες και με το γράμμα D τους λιποτάχτες! Αργότερα, το 750 μ. Χ. το ίδιο έκαναν και οι Κινέζοι στους εγκληματίες!
Στη Νέα Γουινέα και στην Βιρμανία χρησιμοποιούταν ως διακριτικό των φυλών ενώ στη Νέα Ζηλανδία αποτελούσε έμβλημα τιμής!
Οι Ινδιάνοι Τόμσον έλεγχαν το κουράγιο τους, κυρίως των νέων, εφαρμόζοντας τον οδυνηρότερο τρόπο τατουάζ!
Στην Παραγουάη ήταν σύμβολο της εφηβείας ενώ κάποιες φυλές στην Ινδία το χρησιμοποιούσαν σαν μέσο καλλωπισμού και σεξουαλικής διέγερσης!
Για μεγάλο χρονικό διάστημα, τα τατουάζ ήταν “προνόμιο” των ναυτών και των εγκληματιών. Στη φυλακή, τα τατουάζ –επαγγελματικά και ερασιτεχνικά– αποτύπωναν ανεξίτηλα στο σώμα τους την επιθυμία που είχαν αυτοί οι άντρες στη ψυχή τους: την αυτονομία και την ταυτότητα.
Το υπέρτατο σύμβολο για τα μέλη συμμοριών ήταν τα τατουάζ της συμμορίας τους: ένα μόνιμο σημάδι που έδειχνε το σύνολο των υποχρεώσεων προς τη συμμορία.
Αυτά τα τατουάζ μπορούν να αποκαλύψουν πολλά πράγματα, όπως: ποιος είσαι, ποιά είναι η συμμορία σου, ποιές είναι οι πεποιθήσεις σου (ρατσιστής κ.λπ.), τι έχεις κάνει, που ήσουν, πόσα χρόνια ήσουν στη φυλακή (που αναφέρεται επίσης ως “νεκρός χρόνος”), ακόμη και πράγματα, όπως πόσους έχεις σκοτώσει.
Στα γνωστά σύμβολα συμπεριλαμβάνονται τα δάκρυα κάτω από το μάτι και ο ιστός αράχνης στους αγκώνες, που συμβολίζουν τους ανθρώπους που σκοτώθηκαν.
Αν και τα τελευταία χρόνια η σύνθεση των μελανιών των τατουάζ έχει αλλάξει, καθώς έχουν αφαιρεθεί ο μόλυβδος και οι αρωματικοί υδρογονάθρακες, έρευνα του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον στο Σιάτλ έχει επισημάνει ότι ακόμη και τα νέας γενιάς μελάνια περιέχουν οργανικά χρώματα, όπως είναι τα αζωχρώματα που χρησιμοποιούνται στη βιομηχανία, που είναι δυνητικά επικίνδυνα και μπορεί να προκαλέσουν αλλεργίες, φαγούρα και εξανθήματα. Για τον λόγο αυτό οι ερευνητές είχαν υπογραμμίσει ότι όσοι πάσχουν από ψωρίαση ή έκζεμα πρέπει να προσέχουν περισσότερο, καθώς τα τατουάζ μπορεί να προκαλέσουν έξαρση της νόσου.
Κάποιοι πιστεύουν ότι τα προσωρινά τατουάζ από χένα αυτά που μέχρι και δωδεκάχρονα κάνουν το καλοκαίρι, είναι πιο αθώα.
Τα προσωρινά τατουάζ από χένα δεν είναι τόσο αθώα όσο θέλουμε να πιστεύουμε, σύμφωνα με ανακοίνωση του Αμερικανικού Οργανισμού Φαρμάκων (FDA) .
Οι περισσότεροι από εμάς πιστεύουμε πως επειδή το τατουάζ με χένα δεν είναι μόνιμο– κρατάει από 3 ημέρες μέχρι μερικές εβδομάδες- δεν είναι και επικίνδυνο για την υγεία μας.
Η Linda Katz, υπεύθυνη του τομέα Καλλυντικών του FDA δηλώνει: “Μόνο και μόνο επειδή δεν είναι μόνιμο ένα τατουάζ δε σημαίνει ότι δεν κρύβει κινδύνους»
Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα τατουάζ, η χένα γίνεται στην επιφάνεια του δέρματος και δεν χρησιμοποιούνται βελόνες.
Παρατηρούνται όμως σοβαρές αλλεργικές αντιδράσεις στο δέρμα που διαρκούν πολύ περισσότερο από όσο διαρκεί το ίδιο το τατουάζ. Τα δερματικά προβλήματα αρχίζουν αμέσως μετά το σχεδιασμό του τατουάζ ή λίγες εβδομάδες αργότερα.
Τα πιο συχνά δερματικά προβλήματα από τη χρήση χένας είναι:
Φουσκάλες Κοκκινίνιλες Φωτοαλλεργία Μόνιμα σημάδια Κόκκινα σπυράκια με πύον
Η χένα είναι φυτικό προϊόν Τα φύλλα αποξηραίνονται, μετατρέπονται σε σκόνη η οποία αναμειγνύεται με κάποιο υγρό και γίνεται πάστα που μπορεί να χρωματίσει το δέρμα, τα μαλλιά και τα νύχια. Το χρώμα που αφήνει είναι κόκκινο-κάστανο. Αυτή είναι η κανονική πάστα χένας που παραδοσιακά χρησιμοποιούσαν μέχρι σήμερα. Η μαύρη χένα που αφήνει έντονο μάυρο χρώμα – και όχι γκρί- και διαρκεί περισσότερες απο 2 ημέρες θεωρείται εξαιρετικά επικίνδυνη.
Τι έχει λοιπόν η Μαύρη χένα που την κάνει τόσο βλαβερή για την υγεία μας;
Περιέχει τη χημική ουσία P-Phenylenediamine, PPD, ουσία ιδιαίτερα επικίνδυνη που μπορεί να προκαλέσει αλλεργίες και χρόνιες αλλεργικές αντιδράσεις και για το λόγο αυτό δεν πρέπει ποτέ να έρχεται σε επαφή με το δέρμα.
Ο λόγος που χρησιμοποιείται το χημικό αυτό συστατικό στις βαφές είναι για να δίνει πιο έντονο, σκούρο χρώμα στα τατουάζ και με μεγαλύτερη διάρκεια.
Τα ύποπτα νανοσωματίδια στα χρώματα
Ακόμη και για την εκδήλωση καρκίνου σε βασικά όργανα του ανθρώπινου οργανισμού ενοχοποιούνται τα τατουάζ.
Ερευνητές επισημαίνουν ότι τα νανοσωματίδια από το μελάνι μπορούν να διεισδύσουν στο κυκλοφορικό σύστημα κι εν συνεχεία να συσσωρευτούν στη σπλήνα και στους νεφρούς, μπλοκάροντας έτσι την ικανότητα των οργάνων να φιλτράρουν τις βλαβερές ουσίες.
Ερευνα του καθηγητή Δερματολογίας του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης, Γιόργκεν Σέραπ, έδειξε ότι σε 13 από τα 21 πιο δημοφιλή μελάνια για τατουάζ που χρησιμοποιούνται στην Ευρώπη περιέχονται καρκινογόνες χημικές ουσίες, γεγονός που είχε επιβεβαιωθεί και από παλαιότερες έρευνες, οι οποίες ανέφεραν ότι το μπλε και το πράσινο μελάνι περιέχουν, για παράδειγμα, κοβάλτιο, το κόκκινο υδράργυρο και το μαύρο βενζοπυρένιο, ουσία που έχει διαπιστωθεί ότι προκαλεί καρκίνο του δέρματος στα ζώα.
“Εκατομμύρια Ευρωπαίοι κάνουν τατουάζ με χημικές ουσίες αγνώστου προελεύσεως» δήλωσε χαρακτηριστά ο Σέραπ, ζητώντας παράλληλα να γίνουν περαιτέρω μελέτες για τους πιθανούς κινδύνους τους, αλλά και να δίνονται γραπτές πληροφορίες σχετικά με αυτούς σε όσους επιθυμούν να κάνουν τατουάζ.
“Πιστοποιημένα τα μελάνια μας, αλλά υπάρχουν κάποιοι που επιλέγουν κινεζικά».
Εκκληση για ακόμη πιο αυστηρή νομοθεσία και περαιτέρω έρευνα σχετικά με τα μελάνια που χρησιμοποιούνται στα τατουάζ ζητούν οι επιστήμονες, που κατέληξαν στο συμπέρασμα πως τα tattoo ενδέχεται να ευθύνονται για περιπτώσεις εμφάνισης καρκίνου σε βασικά όργανα του ανθρώπινου σώματος, όπως αναφέρει το tonwtiko.
Παρά το γεγονός πως σχετικές επιστημονικές μελέτες που διεξήχθησαν τα τελευταία χρόνια έχουν καταγράψει ελάχιστα περιστατικά καρκίνων στην περιοχή ενός τατουάζ, οι επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου και ζητούν από τις αρμόδιες αρχές να ερευνήσουν εξονυχιστικά κάθε ενδεχόμενο.
πηγή: εδώ

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

Μη λησμονούμε τους κεκοιμημένους

Λέγει ο Απ. Παύλος «ει γαρ πιστεύομεν ότι Ιησούς απέθανε και ανέστη, ούτω και ο Θεός τους κοιμηθέντας δια του Ιησού άξει συν αυτώ» (Α  ΘΕΣ. δ, 14). Δηλαδή δεν πρέπει να λυπήσθε σαν κι αυτούς, που δεν έχουν ελπίδα αναστάσεως, διότι εάν έχουμε πεποίθηση, ότι ο Ιησούς απέθανε και ανεστήθη, έτσι πρέπει να πιστεύουμε ότι και ο Θεός εκείνους, που απέθαναν ενωμένοι δια της πίστεως με τον Ιησού, θα τους φέρη ενδόξως στην αιώνια ζωή μαζί με αυτόν.
Πρέπει να φοβώμεθα τον θάνατο; Τι είναι ο θάνατος;
• Μας λέγει ο ιερός Χρυσόστομος, στην Ε  Ὁμιλία του «ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΝΔΡΙΑΝΤΑΣ».
«Όταν φοβόμαστε το θάνατο και δεν φοβόμαστε την αμαρτία έχουμε παιδικό φόβο.
Και τα μικρά τα παιδιά φοβούνται τις προσωπίδες, δεν φοβούνται όμως τη φωτιά. Αν όμως τύχει και βαστάζονται κοντά σε λυχνάρι που έχει φωτιά, απλώνουν απερίσκεπτα το χέρι τους στη λυχνία και τη φλόγα. Και την μεν προσωπίδα τη φοβούνται, το φοβερό δε πράγματι πυρ δεν το φοβούνται.
Έτσι κάνουμε κι εμείς, φοβόμαστε τον θάνατο, ο οποίος μοιάζει με το ευκαταφρόνητο προσωπείο, την αμαρτία δε δεν την φοβόμαστε, αυτή που είναι πράγματι φοβερό πράγμα, κι ως φωτιά κατατρώγει τη συνείδησή μας. Κι αυτό συμβαίνει όχι εξ αιτίας της φύσεως των πραγμάτων, αλλά απ’ τη δική μας απερισκεψία. Γιατί αν σκεπτόμαστε τι είναι ο θάνατος ποτέ δεν θα τον φοβόμαστε.
Τι είναι λοιπόν ο θάνατος;
Είναι όμοιο πράγμα με το να βγάλεις το ρούχο σου! Γιατί όπως το ρούχο έτσι και η ψυχή φοράει το σώμα, κι αυτό για λίγο χρόνο το βγάζουμε με τον θάνατο και θα το ξαναφορέσουμε πάλι λαμπρότερο.
Τι είναι λοιπόν ο θάνατος;
Ταξίδι προσωρινό, ύπνος μακρύτερος του συνηθισμένου! Ώστε αν φοβάσαι το θάνατο να φοβάσαι και τον ύπνο! Αν λυπάσαι γι’ αυτούς που πεθαίνουν, να λυπάσαι και γι’ αυτούς που τρώνε και γι’ αυτούς που πίνουν. Γιατί όπως αυτό είναι φυσικό έτσι είναι κι εκείνο.
Αν μη σε λυπούν τα φυσικά πράγματα, ας σε λυπούν μάλλον αυτά που προέρχονται απ’ την κακή προαίρεση, ούτε να πενθείς γι’ αυτόν που πέθανε, αλλά να πενθήσεις για εκείνον που ζει στις αμαρτίες».
Όμως οι κεκοιμημένοι θέλουν την βοήθειά μας. Με ποιό τρόπο μπορούμε να τους βοηθήσουμε. Πρώτα – πρώτα με την ελεημοσύνη και με τα μνημόσυνα. Και τι χρειάζεται σε ένα μνημόσυνο;
1. Το πρόσφορο. 2. Ο οίνος της θείας Ευχαριστίας (νάμα). 3. Το θυμίαμα. 4. Το έλαιον και 5. Το κερί, τα οποία προσφέρονται για την τέλεση της θείας Λειτουργίας, αλλά και για την ψυχή του νεκρού μας. Κατ’ αυτή τη Θεία Λειτουργία, όπως άλλωστε και σε όλες, Ζώντες και Κεκοιμημένοι θα ενωθούμε με το αναστημένο Σώμα του Χριστού στο Άγιο Ποτήριο και θα κοινωνήσουμε «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον». Γι’ αυτό επιβάλλεται σ’ αυτή τη Θεία Λειτουργία, να κοινωνούμε κι εμείς μετά από σχετική προετοιμασία και πάντοτε με την υπόδειξη του Πνευματικού μας. Όμως απαραίτητο για το μνημόσυνο είναι και το κόλλυβο, (το βρασμένο σιτάρι), στου οποίου τον θάνατο (σάπισμα) και την ανάσταση (βλάστηση) συμβολίζεται η Ανάσταση των νεκρών, την οποία εμείς οι χριστιανοί ως τελικό προορισμό μας προσδοκούμε.
Στο περιοδικό «ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ» διαβάζουμε το εξής:
“Πάνω στον χρόνο που κοιμήθηκε η μητέρα μου, λησμόνησα την ημέρα που έπρεπε να γίνει το μνημόσυνο. Το βράδυ την είδε στον ύπνο της η κόρη μου (η εγγονή της) και της είπε με παράπονο και στενοχωρημένη:
– Πες στην μάνα σου, γιατί με ξέχασε; Ούτε ένα κερί; Εγώ την άφησα στο πόδι μου. Όταν μας ξεχνάτε, πέφτουμε χαμηλά!
Πράγματι, η μητέρα μου φρόντιζε πολύ τα καθήκοντά της έναντι των κεκοιμημένων.
– Την άλλη μέρα, όταν άκουσα το μήνυμά της από το στόμα της κόρης μου, αμέσως έβρασα σιτάρι και το πήγα στην Εκκλησία να μνημονευθή”.
Μία άλλη κυρία είπε κάτι σχετικό:
“Λησμόνησα να κάνω τα χρυσά κόλλυβα για την μητέρα μου. (Στην Ρούμελη “χρυσά κόλλυβα” λένε τα κόλλυβα που γίνονται το Σάββατο της εβδομάδας της Πεντηκοστής, όπου τελειώνει η αναστάσιμη χάρη που δίδεται στις ψυχές των κεκοιμημένων, σύμφωνα με παράδοση της Εκκλησίας μας). Το βράδυ την βλέπω στον ύπνο μου ότι στεκόταν μπροστά στην εικόνα της Παναγίας και μ’ ένα κουτάλι έτρωγε κόλλυβα από ξένα πιάτα, που ήσαν τοποθετημένα εκεί.
– Καλέ μητέρα, τρως ξένα κόλλυβα; Την ρώτησα.
Κι εκείνη απάντησε:
– Τι να κάνω, κόρη μου, αφού δεν μου έφτιαξες εσύ;
Το παράπονό της μ’ άγγιξε στην καρδιά. Από τότε ποτέ δεν παρέλειψα τα καθήκοντά μου έναντι των κεκοιμημένων».
πηγή: εδώ

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

H αλήθεια για την εκκλησιαστική περιουσία. Του Δρ. Φώτη Δ. Κουτσουπιά

Ως εκκλησιαστική περιουσία θεωρείται το σύνολο της περιουσίας των εκκλησιαστικών νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, δηλαδή των 96 Μητροπόλεων της Ελλάδος, των εκατοντάδων Μοναστηριών, των 9.024 ενοριακών ναών, των προσκυνημάτων και των εκκλησιαστικών οργανισμών.
Η απόκτηση περιουσίας από μια θρησκευτική κοινότητα θεωρείται απαραίτητη για την κάλυψη των λειτουργικών της αναγκών. Για την Ορθόδοξη Εκκλησία, η επιτέλεση του φιλανθρωπικού της έργου αποτελεί επιπλέον λόγο τήρησης ταμείου. Ήδη στην πρώτη εκκλησία των Ιεροσολύμων, όσοι βαφτίζονταν, αυθόρμητα και εθελοντικά έθεταν την περιουσία τους στη διάθεση της κοινότητας. Στην ίδια εθελοντική βάση, οι ενορίες των πόλεων και τα μοναστήρια που οργανώθηκαν με τα χρόνια, απέκτησαν περιουσία που ενισχύθηκε από δωρεές αυτοκρατόρων. Αυτή η περιουσία διατηρήθηκε, κατοχυρώθηκε και αυξήθηκε στη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας, λόγω των προνομίων που δόθηκαν από τον Μωάμεθ τον Β΄ στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Η Εκκλησία ήταν ο μόνος αξιόπιστος φορέας οικονομίας, διοίκησης, δικαιοσύνης και εκπαίδευσης των υπόδουλων. Γι’ αυτό και αποτελούσε συχνά τον αποδέκτη μεγάλων κληροδοτημάτων και δωρεών ευπόρων Ελλήνων. Συνέπεια αυτών ήτανε το νεοσύστατο Ελληνικό κράτος του 1828, να δηλώνει το 25% της έκτασής του ως περιουσία ναών και μοναστηριών. Η απόκτησή της ουδόλως τέθηκε υπό αμφισβήτηση και ασφαλώς, οι τότε ιθύνοντες είδαν την Εκκλησία ως αχώριστο συμπαραστάτη του λαού στην εθνική του παλιγγενεσία. 
Η δολοφονία του Έλληνα κυβερνήτη Καποδίστρια και η θεμελίωση του κράτους στα πρότυπα μιας ξένης μοναρχίας, σηματοδότησε την απαρχή της αντιμέτωπης σχέσης κράτους και Εκκλησίας. Μόλις εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα οι Βαυαροί Αντιβασιλείς το 1833, δρομολόγησαν την αυτοκεφαλία της Εκκλησίας της Ελλάδος από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και προχώρησαν ανενόχλητοι στο καταστροφικό για την Ορθοδοξία έργο τους. Έβγαλαν διάταγμα που όριζε το κλείσιμο των μονών που τύχαινε τότε να μην έχουν πάνω από έξι μοναχούς και τη διαρπαγή της κινητής και ακίνητης περιουσίας τους, δήθεν «πρός βελτίωσιν τῶν Ἐκκλησιαστικῶν καί σχολείων». Με το ίδιο πρόσχημα λίγο αργότερα φορολογήθηκαν βαριά τα υπόλοιπα μοναστήρια. Το 1834 έκλεισαν όλα τα γυναικεία μοναστήρια εκτός από τρία, ένα σε κάθε διαμέρισμα της χώρας, Πελοπόννησο, Στερεά και Κυκλάδες, με την προϋπόθεση ότι αυτό έχει πάνω από 30 μοναχές. Οι μοναχές κάτω των 40 ετών υποχρεώθηκαν να αποσχηματισθούν και οι υπόλοιπες να μεταβούν σε μια από τις τρεις εναπομείνασες μονές ή να αποσχηματιστούν και αυτές. Στη συνέχεια, διέταξαν την κατάσχεση και της εκκλησιαστικής περιουσίας για την οποία δεν υπήρχαν αποδείξεις πως ανήκε στον πρώτο κτήτορα ή στους απογόνους του. Τα περισσότερα χρήματα από την εκποίηση της μοναστηριακής περιουσίας, εξανεμίστηκαν προτού φτάσουν στα κρατικά ταμεία. Οι μονές των ετεροδόξων όμως έμειναν άθικτες. Η αρπαγή ολοκληρώθηκε με το Βασιλικό Διάταγμα της 20.5/1.6.1836 «περί εκκλησιαστικών κτημάτων», που απαλλοτρίωσε και άλλες εκτάσεις των εν λειτουργία Μονών, δήθεν «χάριν θεαρέστων έργων και προς οικοδομήν ιερών και αγαθοεργών καταστημάτων». Η βαρύτατη έμμεση φορολογία που επιβλήθηκε στα εναπομείναντα κτήματα, οδήγησε σε πλειστηριασμούς πολλών από αυτά.
Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους, o Ν.1072/1917 έθεσε το υπόβαθρο για την υποχρεωτική απαλλοτρίωση ακινήτων, κάτι που εφαρμόστηκε με το νόμο 2052/1920. Πρόσχημα άλλοτε η αποκατάσταση προσφύγων ή ακτημόνων και άλλοτε γενικοί και αόριστοι λόγοι «προφανούς ανάγκης και δημοσίας ωφελείας». Ενδεικτικά αναφέρονται κάποιες από τις απαλλοτριώσεις χωρίς ή με ελάχιστη αποζημίωση: Αγρόκτημα Μορτέρο στη Νέα Ερυθραία, ιδιοκτησία Μ. Πετράκη, 773,08 στρέμματα αξίας 122.750,65 δρχ, Αγρόκτημα Λαχίδια Μαραθώνος, ιδιοκτησία Μ. Πεντέλης και Πετράκη, 983,876 στρέμματα αξίας περίπου 200.000 δρχ, Αγρόκτημα Γέρακα, ιδιοκτησία Μ. Πεντέλης, 10.278,88 στρέμματα αξίας 880.769,25 δρχ. 
Από το 1930, ο νεοσύστατος ΟΔΕΠ (Οργανισμός Διοίκησης Εκκλησιαστικής Περιουσίας), ανέλαβε τη «ρευστοποίηση» ενός ακόμα μεγάλου τμήματος της μοναστηριακής περιουσίας. Η Εκκλησία υποχρεώθηκε να δεχθεί για αποζημίωση «εθνικά χρεώγραφα και χρηματόγραφα», των οποίων η αξία εξανεμίστηκε στη διάρκεια των πολεμικών γεγονότων που ακολούθησαν. Συνολικά από το 1917 ως το 1930 απαλλοτριώθηκαν εκκλησιαστικές εκτάσεις αξίας άνω του 1.000.000.000 προπολεμικών δραχμών. 
Το νομοθετικό διάταγμα 327 του 1947, εν μέσω εμφυλίου πολέμου, κατέστησε υποχρεωτική την μίσθωση των περισσότερων εκκλησιαστικών γαιών σε συνεταιρισμούς «δι’ ἀποκατάστασιν ἀκτημόνων γεωργῶν καὶ κτηνοτρόφων». Όπως όμως κατήγγειλε τότε ο Αρχιεπίσκοπος Δωρόθεος ως Μητροπολίτης Λαρίσης, «τὸ Κράτος διαρπάζει ἐκκλησιαστικὴν περιουσίαν καὶ μισθώνει αὐτὴν ἀναγκαστικῶς εἰς τὸ δέκατον τοῦ λαμβανομένου μισθώματος, πολλάκις δὲ εἰς μὴ γεωργοὺς ἢ κτηνοτρόφους. Τὸ Κράτος ἐν προκειμένῳ ὑπερέβη τὰ ὅρια τοῦ ἀδικήματος, προσομοιάσαν ἑαυτὸ αὐτόχρημα πρὸς λῃστὴν… Ἐζήτησεν ἐπὶ πλέον ἡ Ἐκκλησία, ὅπως διαμοιράση Αὔτη εἰς ἕκαστον τούτων, ἐπὶ τῇ βάσει ἐπισήμου πίνακος περὶ τῆς ἀκτημοσύνης τὸ ἀνῆκον ἐκ τῆς οὕτῳ παραχωρουμένης ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας, δεδομένου ὅτι, εἰς πάσας τάς ἐνεργηθείσας παραχωρήσεις, γαῖαι καὶ ἀστικὰ κτήματα μοναστηριακὰ παρεχωρήθησαν ὑπὸ τοῦ Κράτους οὐχὶ εἰς ἀκτήμονας, χάριν καὶ μόνον τῶν ὁποίων ἐδόθησαν, ἀλλ’ εἰς πλουσίους καὶ κτηματίας, …πρὸς τοὺς πολιτικοὺς φίλους τῶν τότε κυβερνώντων, χαρακτηρισθέντας ὡς ἀκτήμονας, οἵτινες ἐπώλησαν μετὰ ταῦτα τάς ἐκτάσεις, αὐτὰς καταστάντες πλουσιώτεροι…».
Το Β. Δ. του 1949 επέφερε νέα πλήγματα στην Εκκλησία και προετοίμασε τη Σύμβαση του 1952 «περί εξαγοράς υπό του Δημοσίου κτημάτων της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος προς αποκατάστασιν ακτημόνων καλλιεργητών και ακτημόνων γεωργικών κτηνοτρόφων». Με τη Σύμβαση αυτή, η Εκκλησία υποχρεώθηκε να παραχωρήσει στο Κράτος τα 4/5 (80%) της καλλιεργήσιμης αγροτικής περιουσίας της και τα 2/3 των βοσκοτόπων με αντάλλαγμα το 1/3 της αγοραστικής τους αξίας και κάποια αστικά ακίνητα/οικόπεδα. Συνολικά, πουλήθηκαν 742.877 στρέμματα από 141 μονές, που αποζημιώθηκαν με 15 δις δραχμές σε τρεις δόσεις και 82,601 δις σε αστικά ακίνητα. Από τη Σύμβαση ευτυχώς εξαιρέθηκαν οι μονές του Αγ. Όρους, Αγ. Αναστασίας Φαρμακολύτριας στη Χαλκιδική, Βλατάδων στη Θεσσαλονίκη, Αγ. Ιωάννου Θεολόγου στην Πάτμο και όλες οι πατριαρχικές μονές των Δωδεκανήσων. Επίσης, το κράτους δεσμεύτηκε ότι η απαλλοτρίωση αυτή θα ήταν η τελευταία, καθώς και ότι θα παρέχει κάθε αναγκαία υποστήριξη, ώστε η Εκκλησία να μπορέσει να αξιοποιήσει την περιουσία που της απέμεινε. Στην ίδια Σύμβαση καθιερώθηκε και η μισθοδοσία των κληρικών από τον κρατικό προϋπολογισμό, ως υποχρέωση του κράτους έναντι των μεγάλων παραχωρήσεων γης στις οποίες προέβη η Εκκλησία της Ελλάδος. 
Παρ’ όλα αυτά, το νεοελληνικό κράτος, το οποίο μαζί με ΟΤΑ και συνεταιρισμούς κατέχει 60.443.500 στρέμματα, δεν παύει να εποφθαλμιά τα 1.292.300 στρέμματα της Εκκλησίας, από τα οποία μόνο τα 169.900 είναι γεωργική γη, δηλαδή το 0.48% του συνόλου της γεωργικής γης της χώρας. Αρνείται την εγκυρότητα ή την ισχύ αυτοκρατορικών εγγράφων, πατριαρχικών σιγιλίων και σουλτανικών φιρμανίων. Παράλληλα, χαρακτηρίζοντας ως δασικές ή «διακατεχόμενες» τις μοναστηριακές εκτάσεις, απαγορεύει στα εκκλησιαστικά νομικά πρόσωπα την αυτονόητη δυνατότητα να αξιοποιήσουν την περιουσία τους προς επιτέλεση του έργου τους. 
Τα νομοσχέδια του Ράλλη το ’76, του Βαρβιτσιώτη το ’78, του Κακλαμάνη το ’85 και του Τρίτση το ’86 δεν προχώρησαν. Τελικά ο Νόμος Τρίτση N.1700/1987 (ΦΕΚ 61Α/06.05.1987)   μεταβίβαζε όλη την μοναστηριακή περιουσία στο Κράτος. Αξιοσημείωτη είναι η μομφή που προσήψε ο Κ. Μητσοτάκης προς το ΠΑΣΟΚ για επιχείρηση υποδούλωσης της Εκκλησίας, χειρότερη από του Μωάμεθ του πορθητή. 
Η Εκκλησία ως έσχατη λύση κατέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο ανέτρεψε τη μέχρι τότε υπέρ του κράτους νομολογία των Ελληνικών Δικαστηρίων και επέβαλε σ’ αυτά πλήρη συμμόρφωση προς τη Σύμβαση της Ρώμης. Διακήρυξε ότι οι Μονές –και άρα η Εκκλησία της Ελλάδος– δεν είναι κρατικοί οργανισμοί, έστω κι αν χαρακτηρίζονται νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου. Διασαφήνισε ότι οι Μονές μπορούν να επικαλούνται κάθε τρόπο κτήσεως της κυριότητας της περιουσίας τους (και με χρησικτησία), αφού «δεν υπάρχει κτηματολόγιο στην Ελλάδα», και διότι ήταν αδύνατη η μεταγραφή τίτλων προ του 1856 και η μεταγραφή κληροδοσιών και κληρονομιών προ του 1846, και επέλυσε την αμφισβήτηση, υπέρ των ιερών Μονών, του θέματος των «διακατεχομένων» (κτημάτων χωρίς νόμιμους τίτλους) τα οποία νέμεται η Εκκλησία, με το τεκμήριο της τακτικής ή έκτακτης χρησικτησίας. Ο Νόμος Τρίτση πρακτικά ακυρώθηκε και ακολούθησε η Σύμβαση του N.1811/1988 . Υπογράφηκε από τις περισσότερες μονές τις χώρας και προέβλεπε: Δικαιώματα επιβολής κοσμιότητας σε ακτίνα 1000 μέτρων γύρω από τις μονές, αναπαλλοτρίωτη έκταση σε ακτίνα 200 μέτρων γύρω από τις μονές, διατήρηση του 10% των αγροτικών εκτάσεων της εκάστοτε μονής, διατήρηση του 10% των χορτολιβαδικών εκτάσεων της εκάστοτε μονής, διατήρηση 4 στρ γύρω από τα διάφορα μετόχια, ειδικές διατάξεις και παραχωρήσεις για μονές σε τουριστικά αξιοποιήσιμες περιοχές, ειδικές διατάξεις για συγκεκριμένες μονές σε ακριτικά μέρη, κατάργηση του ΟΔΕΠ και μετάβαση της διαχείρισης της εναπομείνασας περιουσίας στις Μονές και την Εκκλησία. Οκτώ Μονές (Άνω Ξενίας, Οσίου Λουκά, Μεταμορφώσεως Σωτήρος Μεγάλου Μετέωρου, Αγίας Λαύρας, Ασωμάτων Πετράκη, Χρυσολεόντισσας Αιγίνης, Μεταμορφώσεως Σωτήρος Φλαμουρίου, Μεγάλου Σπηλαίου), αρνήθηκαν να υπογράψουν τη σύμβαση και κατέφυγαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και δικαιώθηκαν. Ο Νόμος Τρίτση και η Σύμβαση του 1988 πρακτικά εγκαταλείφθηκαν και η Εκκλησία απέκτησε ένα σημαντικό δεδικασμένο υπέρ της. Η μόνη περίπτωση απώλειας Εκκλησιαστικής περιουσίας πλέον θα είναι να γίνει εθελοντικά από την ίδια την Εκκλησία. 
Γνωρίζοντας αυτό, το κράτος ξεκίνησε εδώ και λίγα χρόνια μια οργανωμένη προσπάθεια κατασυκοφάντησης της Εκκλησίας. Με αφορμή την οικονομική κρίση, έγινε εκτενής λόγος για την «αμύθητη περιουσία» της, για ανάγκη διακοπής της μισθοδοσίας των ιερέων και ολοκληρωτικού διαχωρισμού του κράτους από την Εκκλησία. Η προπαγάνδα αυτή αγνοεί το γεγονός ότι η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών είναι ταυτόχρονα μέλη της Εκκλησίας και φορολογούμενοι πολίτες. Ότι η σχέση Εκκλησίας και Πολιτείας στην Ελλάδα λειτούργησε πάντοτε και αποκλειστικά εις βάρος της Εκκλησίας και υπέρ του Κράτους. Με την καισαροπαπική πολιτική το κράτος απομύζησε κυριολεκτικά την περιουσία της Εκκλησίας η οποία προσέφερε εθελοντικά ό,τι μπορούσε στις δύσκολες συνθήκες που κατά καιρούς έζησε ο Ελληνικός λαός. Και ενώ η Εκκλησία δώρισε το 96% της περιουσίας της, φαίνεται το κράτος σαν δωρητής και κανείς δεν θυμάται την πραγματική δωρήτρια Εκκλησία, στην οποία απέμεινε μόνο το 4%. Και από αυτό μόνο το 1/4 είναι αξιοποιήσιμο, αν και κατά το μεγαλύτερο μέρος του δεσμευμένο από τους δήμους. Τα υπόλοιπα 3/4 είναι δάση, που διασώθηκαν ακριβώς επειδή ήταν εκκλησιαστικά, αλλιώς θα είχαν καεί και καταπατηθεί όπως πολλά δημόσια δάση.
Η εκστρατεία δυσφήμισης της Εκκλησίας δεν παραλείπει να στρέψει το υπερ-φορολογημένο ελληνικό λαό εναντίον της, διαδίδοντας ότι αυτή απολαμβάνει «καθεστώς μόνιμης φορολογικής ασυλίας». Αλλά, όπως αναφέρεται σε Δελτίο Τύπου της Ιεράς Συνόδου το 2011, «Η Εκκλησία της Ελλάδος επιθυμεί να τονίσει ότι …παρότι τα έσοδά της προέρχονται μέχρι σήμερα από το υστέρημα των πιστών και χρησιμοποιούνται για τη συντήρηση των θρησκευτικών και κοινωφελών της ιδρυμάτων, ουδέποτε ζήτησε κάποια άνιση φορολογική μεταχείριση σε σχέση με τους υπόλοιπους φορολογούμενους μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς της Χώρας». 
 Η πολεμική εναντίον της Εκκλησίας προβάλλει ως περιττό, για το κράτος, έξοδο τη μισθοδοσία των κληρικών από το Δημόσιο, αποκρύπτοντας ότι πρόκειται για το αντιστάθμισμα των όσων της έχει πάρει. Ας επιστρέψει στην Εκκλησία την περιουσία που πήρε, και τότε αυτή θα πορευθεί μόνη της. Άλλωστε, στην Ελλάδα λαμβάνουν μισθό λειτουργοί και άλλου θρησκεύματος, βάσει διεθνούς συνθήκης. Επιπλέον, οι θρησκευτικοί λειτουργοί μισθοδοτούνται και σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη, όπως στο Βέλγιο και την Γερμανία.
Τελικός στόχος των παραπάνω διαδόσεων, είναι να υποχωρήσει η διοίκηση της Εκκλησίας στην πίεση των συκοφαντιών και να παραχωρήσει και τα τελευταία περιουσιακά στοιχεία που της έχουν απομείνει. Το τεράστιο κοινωνικό έργο που επιτελεί με τα ευαγή ιδρύματα, τις 500.000 μερίδες φαγητού καθημερινά, τις υποτροφίες σε μαθητές και φοιτητές, την αθόρυβη οικονομική συμπαράσταση σε χιλιάδες οικογένειες, την οργανωμένη στήριξη σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, θέλουν να σβήσει. Αγνοούν επιδεικτικά πόσο περισσότερο διογκωμένο θα ήταν το κοινωνικό πρόβλημα σήμερα αν δεν προσέφερε η Εκκλησία, παρ’ ότι συκοφαντείται, παρ’ ότι υπερφορολογείται, παρ’ ότι δε λαμβάνει καμία οικονομική ενίσχυση εξωτερική, όπως λαμβάνουν τόσοι άλλοι φορείς. Αγνοούν όμως επίσης, ότι η Εκκλησία διαχρονικά πέρασε πολύ δυσκολότερες καταστάσεις, δέχτηκε ασύγκριτα σκληρότερη πολεμική. Ας μελετήσουν λίγο την Ιστορία οι σύγχρονοι διώκτες της, για να δουν ότι δεν πρωτοτυπούν. Αλλά και για να μπορέσουν να υπολογίσουν περίπου το αποτέλεσμα της στράτευσής τους εναντίον της, μήπως και αντιληφθούν ότι «σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν»… Αυτό λοιπόν που ξεκίνησαν οι γερμανοτσολιάδες του Όθωνα, ελπίζουμε ότι δεν θα θελήσει να ολοκληρώσει η σημερινή κυβέρνηση.

*Ο Φώτης Δ. Κουτσουπιάς  διετέλεσε σχολικός σύμβουλος πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ημαθία και είναι:  πτυχιούχος  Ακαδημίας, Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ., κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στον τομέα της νεώτερης εκκλησιαστικής ιστορίας της Θ. Σ. του Α.Π.Θ. και διδάκτορας παιδαγωγικών επιστημών της Π. Σ. του Α.Π.Θ.
πηγή: εδώ

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Φταίμε όλοι

Φταίμε όλοι, διότι καταργήσαμε τόν Θεό. Στήν θέση τής ’Εκκλησίας βάλαμε τίς Στοές... αντικαταστήσαμε τό Γάμο μέ συμβολαιογραφική πράξη, τήν Μάνα μέ τήν τηλεόραση, τά παιδιά μέ τά σκυλιά…Τόν πνευματικό μέ τά μέντιουμ, καί τόν ψυχολόγο...
Τήν Λειτουργία μέ κολυμβητήρια, τήν προσευχή μέ γιόγκα, τήν νηστεία μέ δίαιτες, καί τον Χριστό μέ τον χρυσό... Έτσι άδειασε η ψυχή μας. Η κρίση η μεγάλη, δέν είναι πού δέν ευημερούμε, είναι πού δέν μετανοούμε..
..

Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

Ημερίδα για την παιδεία (Θεσσαλονίκη, 7 Μαΐου 2017)

«ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΙΔΕΙΑ Ή ΑΘΕΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ;»
ΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 7-5-2017
Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Θεσσαλονίκης, τὰ Ὀρθόδοξα Χριστιανικὰ Σωματεῖα τῆς πόλεως καὶ ἡ Πανελλήνιος Ἕνωσις Θεολόγων διοργανώνουν ἀπὸ κοινοῦ ἡμερίδα γιὰ θέματα τῆς Παιδείας.
Ἡ ἡμερίδα “Ἑλληνορθόδοξη παιδεία ἢ ἄθεα γράμματα;” θὰ πραγματοποιηθεῖ τὴν Κυριακὴ 7 Μαῒου 2017, ὥρα 6 μ.μ. στὸ Βελλίδειο Συνεδριακὸ Κέντρο Θεσσαλονίκης. Τελεῖ ὑπὸ τὴν εὐλογία τοῦ Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Ἀνθίμου, ὁ ὁποῖος καὶ θὰ τὴν προλογίσει.
Θὰ ὁμιλήσουν ὁ Μητροπολίτης Σισανίου καὶ Σιατίστης κ. Παῦλος, ἡ καθηγήτρια τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Μαρία Μαντουβάλου καθὼς καὶ ὁ Γενικὸς Γραμματέας τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Θεολόγων, κ. Παναγιώτης Τσαγκάρης.
Σκοπός της εἶναι νὰ ἐνημερώσει καὶ νὰ ἀφυπνίσει ὅλους τοὺς Ἕλληνες πολῖτες, κυρίως ὅμως τοὺς ἁρμόδιους ὑπευθύνους γιὰ τὴ διαπαιδαγώγηση τῶν μαθητῶν τῆς Πατρίδος μας.
Εἶναι γεγονὸς ὅτι οἱ γονεῖς καὶ οἱ κηδεμόνες δὲν ἐνημερώνονται ἐπαρκῶς γιὰ τὸ περιεχόμενο τῶν σχολικῶν βιβλίων, τὰ προγράμματα σπουδῶν καὶ γιὰ πολλὰ ἄλλα σημαντικὰ δρώμενα ποὺ λαμβάνουν χώρα στὰ σχολεῖα. Οἱ ἐκπαιδευτικοὶ καλοῦνται νὰ ἐφαρμόσουν προγράμματα χωρὶς τὴν ἀνάλογη ἐνημέρωση καὶ ἐπιμόρφωση καὶ χωρὶς ἐνεργὸ συμμετοχὴ στὴ διαμόρφωσή τους, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ διάφορες Μ.Κ.Ο. ἐπεμβαίνουν στὴ διαδικασία τῆς ἐκπαίδευσης, καὶ μάλιστα ὡς προτεινόμενες.
Οἱ τελευταῖες κυβερνήσεις λαμβάνουν συνεχῶς ἀποφάσεις γιὰ θέματα Παιδείας, ποὺ ἀντὶ νὰ προάγουν τὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοσή μας καὶ νὰ καλλιεργοῦν τὴ θρησκευτικὴ καὶ ἐθνικὴ συνείδηση, ὅπως ὁρίζει τὸ Σύνταγμά μας, ἀντιθέτως στεροῦν ἀπὸ τοὺς μαθητὲς ὅλα ἐκεῖνα ποὺ μποροῦν νὰ τοὺς βοηθήσουν στὴν κατανόηση τοῦ μεγαλείου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, τοῦ Ἑλληνοχριστιανικοῦ πολιτισμοῦ μας καὶ τῶν Παραδόσεων τοῦ Γένους μας.
Εἴμαστε χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες καὶ δὲν ζητοῦμε τίποτε περισσότερο ἀπὸ τὸ αὐτονόητο! Τὰ παιδιά μας νὰ διδάσκονται στὸ σχολεῖο τους ἑλληνικὴ παιδεία καὶ ὀρθόδοξη χριστιανικὴ ἀγωγή.
Καλοῦμε ὅλους τοὺς Ἕλληνες στὴν ἐκδήλωση αὐτὴ νὰ ἐνημερωθοῦν γιὰ θέματα τῆς Παιδείας, ἀλλὰ καὶ νὰ διατρανώσουν τὴν ἀπόφασή τους νὰ παύσουν τἱς καταστροφικἐς καὶ ἀπαράδεκτες ἐνέργειες εἰς βάρος τῶν παιδιῶν τους.

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΦΥΛΟΥ ΒΛΑΠΤΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Πρόσφατη Ἰατρικὴ Ἔκθεση τοῦ Ἀμερικανικοῦ Κολλεγίου Παιδιάτρων, ἐθνικῆς
ὀργάνωσης μὲ μέλη σὲ 47 Πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς, μὲ σκοπὸ τὴν προώθηση τῆς
ὑγείας καὶ τῆς εὐημερίας τῶν παιδιῶν, γιὰ τὶς «ἔμφυλες ταυτότητες» καὶ τὸ λεγόμενο «κοινωνικὸ φύλο».


Τὸ Ἀμερικανικὸ Κολλέγιο Παιδιάτρων προτρέπει τοὺς ἐπαγγελματίες ὑγείας,
ἐκπαιδευτικοὺς καὶ νομοθέτες νὰ ἀπορρίψουν ὅλες τὶς πολιτικὲς ποὺ
προδιαθέτουν τὰ παιδιὰ νὰ δεχθοῦν ὡς φυσιολογικὴ μιὰ ζωὴ χημικῆς καὶ
χειρουργικῆς πλαστοπροσωπίας τοῦ ἀντιθέτου φύλου. Τὰ γεγονότα, καὶ ὄχι ἡ
ἰδεολογία, καθορίζουν τὴν πραγματικότητα.
Πρώτον,
ἡ ἀνθρώπινη σεξουαλικότητα εἶναι ἕνα ἀντικειμενικὸ βιολογικὸ
δυαδικὸ γνώρισμα: τὰ χρωμοσώματα ΧΥ καὶ ΧΧ εἶναι γενετικοὶ δεῖκτες
τοῦ ἀρσενικοῦ καὶ τοῦ θηλυκοῦ ἀντιστοίχως καὶ ὄχι γενετικοὶ δεῖκτες
κάποιας διαταραχῆς.
Ὁ κανόνας τοῦ ἀνθρωπίνου σχεδιασμοῦ πρέπει νὰ
γίνεται ἀντιληπτὸς ὡς ἄρρεν ἢ θῆλυ. Ἡ ἀνθρώπινη σεξουαλικότητα εἶναι ἐκ
σχεδιασμοῦ δυαδικὴ, μὲ εὔλογο σκοπὸ τὴν ἀναπαραγωγὴ καὶ τὴν εὐημερία τοῦ
εἴδους μας. Ἡ ἀρχὴ αὐτὴ εἶναι αὐταπόδεικτη. Οἱ ἐξαιρετικὰ σπάνιες
διαταραχὲς ἀνάπτυξης φύλου (DSD), στὶς ὁποῖες συμπεριλαμβανόνται, χωρὶς
νὰ περιορίζονται σὲ αὐτές, τὸ ὀρχικὸ σύνδρομο θηλεοποίησης καὶ ἡ συγγενὴς
ὑπερπλασία τῶν ἐπινεφριδίων, εἶναι ὅλες ἰατρικῶς ἀναγνωρισμένες ἀποκλίσεις
ἀπὸ τὸν σεξουαλικὸ δυαδικὸ κανόνα καὶ ὀρθῶς ἔχουν χαρακτηριστεῖ ὡς
διαταραχὲς τοῦ ἀνθρώπινου σχεδιασμοῦ. Τὰ ἄτομα μὲ διαταραχὲς ἀνάπτυξης
φύλου (DSD) (συχνὰ ἀποκαλούμενα ὡς «διαφυλικά») δὲν ἀποτελοῦν τρίτο
φύλο. (παραπομπή 1)
Δεύτερον,
κανεὶς δὲν γεννιέται μὲ κοινωνικὸ φύλο (gender). Ὅλοι
γεννιοῦνται μὲ ἕνα βιολογικὸ φύλο (sex). Τὸ κοινωνικὸ φύλο (ἐπίγνωση καὶ
αἴσθηση τοῦ ἑαυτοῦ μας ὡς ἀρσενικοῦ ἢ θηλυκοῦ) εἶναι μία

κοινωνιολογικὴ καὶ ψυχολογικὴ ἔννοια καὶ ὄχι μία ἀντικειμενικὴ
βιολογικὴ ἔννοια.
Κανεὶς δὲν γεννιέται μὲ μία ἀντίληψη τοῦ ἑαυτοῦ τοῦ ὡς
ἄρρεν ἢ θῆλυ. Ἡ ἀντίληψη αὐτὴ ἀναπτύσσεται μὲ τὸν καιρὸ καί, ὅπως ὅλες οἱ
ἀναπτυξιακὲς διαδικασίες, μπορεῖ νὰ παρακλίνει λόγω ὑποκειμενικῶν
ἀντίληψεων τοῦ παιδιοῦ, σχέσεων καὶ δυσμενῶν ἐμπειριῶν ἀπὸ τὴν βρεφικὴ
ἡλικία καὶ μετά. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ «αἰσθάνονται σὰν τὸ ἀντίθετο φύλο» ἢ
«κάπου ἐνδιάμεσα» δὲν ἀποτελοῦν ἕνα τρίτο φύλο. Παραμένουν βιολογικὰ
ἄνδρες ἢ βιολογικὰ γυναῖκες. (παραπομπές 2, 3, 4)
Τρίτον,
ἡ πεποίθηση ἑνὸς ἀτόμου ὅτι αὐτὸς ἢ αὐτὴ εἶναι κάτι ποὺ δὲν εἶναι,
ἀποτελεῖ, στὴν καλύτερη περίπτωση, ἔνδειξη συγκεχυμένης σκέψεως.
Ὅταν ἕνα κατὰ τὰ ἄλλα βιολογικῶς ὑγιὲς ἀγόρι πιστεύει ὅτι εἶναι κορίτσι ἢ ἕνα
κατὰ τὰ ἄλλα βιολογικῶς ὑγιὲς κορίτσι πιστεύει ὅτι εἶναι ἀγόρι ὑπάρχει ἕνα
ἀντικειμενικὸ ψυχολογικὸ πρόβλημα, τὸ ὁποῖο ἔγκειται στὴν ψυχὴ καὶ ὄχι στὸ
σῶμα, καὶ θὰ πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθεῖ ὡς τέτοιο. Τὰ παιδιὰ αὐτὰ πάσχουν
ἀπὸ δυσφορία γένους. Ἡ δυσφορία γένους (GD), ἀναφερόμενη παλαιότερα ὡς
διαταραχὴ ταυτότητας φύλου (GID), εἶναι μιὰ ἀναγνωρισμένη ψυχικὴ
διαταραχὴ κατὰ τὴν πιὸ πρόσφατη ἔκδοση τοῦ Διαγνωστικοῦ καὶ Στατιστικοῦ
Ἐγχειριδίου τῆς Ἀμερικανικῆς Ψυχιατρικῆς Ἕνωσης (DSM-V). (παραπομπή
5) Οἱ ψυχοδυναμικὲς καὶ κοινωνικὲς θεωρίες μαθήσης τῆς δυσφορίας γένους
(GD) καὶ τῆς διαταρχῆς ταυτότητας φύλου (GID) οὐδέποτε ἔχουν διαψευσθεῖ.
(βλ. παραπομπές 2, 4, 5)
Τέταρτον,
ἡ ἐφηβεία δὲν εἶναι ἀσθένεια καὶ οἱ ὁρμόνες ἀναστολῆς τῆς
ἐφηβείας μπορεῖ νὰ εἶναι ἐπικίνδυνες.
Οἱ ὁρμόνες ἀναστολῆς ἐφηβείας, εἴτε
εἶναι ἀντιστρέψιμες εἴτε ὄχι, προκαλοῦν μιὰ κατάσταση νοσηρότητας –τὴν
ἀπουσία ἐφηβείας- καὶ ἐμποδίζουν τὴν ἀνάπτυξη καὶ τὴν γονιμότητα ἑνὸς
προηγουμένως βιολογικῶς ὑγειοὺς παιδιοῦ. (παραπομπή 6)
Πέμπτον,
σύμφωνα μὲ τὸ DSM-V τὸ 98% τῶν ἀγοριῶν μὲ διαταραχὴ
ταυτότητας φύλου καὶ τὸ 88% τῶν κοριτσιῶν μὲ διαταραχὴ ταυτότητας

φύλου τελικῶς ἀποδέχονται τὸ βιολογικό τους φύλο, ἀφοῦ περάσουν μὲ
φυσιολογικὸ τρόπο τὴν ἐφηβεία.
(βλ. παραπομπή 5)
Ἕκτον,
τὰ παιδιὰ προεφηβικῆς ἡλικίας ποὺ χρησιμοποιοῦν ὁρμόνες
ἀναστολῆς τῆς ἐφηβείας προκειμένου νὰ ὑποδυθοῦν τὸ ἀντίθετο φύλο θὰ
χρειαστοῦν ὁρμόνες διασταύρωσης φύλου σὲ προχωρημένη ἐφηβεία. Ὁ
συνδυασμὸς αὐτὸς ὁδηγεῖ σὲ μόνιμη στειρότητα. Τὰ παιδιὰ αὐτὰ δὲν θὰ
μπορέσουν ποτὲ νὰ συλλάβουν γενετικῶς δικά τους παιδιὰ οὔτε καὶ μέσῳ
τεχνητῆς γονιμοποίησης. Ἐπιπλέον, οἱ ὁρμόνες διασταύρωσης φύλου
(τεστοστερόνη καὶ οἰστρογόνα) συνδέονται μὲ σοβαροὺς κινδύνους ὐγείας,
στοὺς ὁποίους περιλαμβάνονται, χωρὶς νὰ περιορίζονται σὲ αὐτούς, καρ-
διακὲς παθήσεις, ὑψηλὴ ἀρτηριακὴ πιέση, θρόμβοι αἵματος, ἐγκεφαλικό,
σακχαρώδης διαβήτης καὶ καρκίνος.
(βλ. παραπομπές 7, 8, 9, 10, 11)
Έβδομον,
τὰ ποσοστὰ αὐτοκτονιῶν εἶναι σχεδὸν εἴκοσι φορὲς ὑψηλότερα
σὲ ἐφήβους ποὺ χρησιμοποιοῦν ὁρμόνες διασταύρωσης φύλου καὶ
ὑποβάλλονται σὲ ἐγχείρηση ἀλλαγῆς φύλου, ἀκόμη καὶ στὴν Σουηδία, ἡ
ὁποία εἶναι μεταξὺ τῶν χωρῶν μὲ τοὺς περισσότερους δεδηλωμένους
ΛΟΑΤΔ (LGBTQ) (ὁμοφυλόφιλοι, ἀμφιφυλόφιλοι, τρανσέξουαλ και
διαφυλικοί)
(παραμπὲς 1, 2). Ποιὸ συμπονετικὸ καὶ λογικὸ ἄτομο θὰ
καταδίκαζε νέα παιδιὰ σὲ αὐτὴν τὴν μοίρα γνωρίζοντας ὅτι μετὰ τὴν ἐφηβεία
τόσο τὸ 88% τῶν κοριτσιῶν ὅσο καὶ τὸ 98% τῶν ἀγοριῶν θὰ ἀποδεχθοῦν
τελικῶς τὴν πραγματικότητα καὶ θὰ φθάσουν σὲ μία κατάσταση ψυχικῆς καὶ
σωματικῆς ὑγείας;
Ὄγδοον,
τὸ νὰ προτρέπεις τὰ παιδιὰ νὰ πιστεύουν ὅτι μία ζωὴ χημικῆς καὶ
χειρουργικῆς πλαστοπροσωπίας τοῦ ἀντιθέτου φύλου εἶναι φυσιολογικὴ
καὶ ὑγιὴς συνιστᾶ κακοποίηση τοῦ παιδιοῦ.
Τὸ νὰ ἐπιδοκιμάζεις τὴν
ἀσυμφωνία μεταξὺ τῶν φύλων ὡς φυσιολογικὴ μέσω τῆς δημόσιας
ἐκπαίδευσης καὶ νόμιμων πολιτικῶν θὰ μπερδέψει τὰ παιδιὰ καὶ τοὺς γονεῖς,
ὁδηγώντας περισσότερα παιδιὰ νὰ παρουσιάζονται σὲ «κλινικὲς φύλου», ὅπου

θὰ τοὺς δοθοῦν φάρμακα ἀναστολῆς τῆς ἐφηβείας. Τοῦτο, μὲ τὴν σειρά του,
διασφαλίζει ὅτι θὰ «ἐπιλέξουν» μία ζωὴ καρκινογόνων και γενικότερα τοξικῶν
ὁρμονῶν διασταύρωσης φύλου καὶ πιθανὸν νὰ σκεφτοῦν νὰ ὑποβληθοῦν σὲ
χειρουργικὸ ἀκρωτηριασμὸ ὑγιῶν τμημάτων τοῦ σώματος τοὺς ὡς νέοι
ἐνήλικες.
Michelle A. Cretella, M.D.
Πρόεδρος τοῦ Ἀμερικανικοῦ Κολλεγίου Παιδιάτρων
Quentin Van Meter, M.D.
Ἀντιπρόεδρος τοῦ Ἀμερικανικοῦ Κολλεγίου Παιδιάτρων
Παιδίατρος Ἐνδοκρινολόγος
Paul McHugh, M.D.
Ὁμότιμος Καθηγητὴς Ψυχιατρικής τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς John Hopkins καὶ
πρώην ἐπικεφαλῆς ψυχίατρος τοῦ Νοσοκομείου John Hopkins.
Αρχική δημοσίευση:Μάρτιος 2016
Ενημερώθηκε τον Ιανουάριο του 2017
Παραπομπὲς
1. Consortium on the Management of Disorders of Sex Development, “Clinical
Guidelines for the Management of Disorders of Sex Development in
Childhood.” Intersex Society of North America, 25 Μαρτίου 2006.
Ἀνακτήθηκε στὶς 3/20/16 ἀπὸ τὴν πηγή:
http://www.dsdguidelines.org/files/clinical.pdf.
2. Zucker, Kenneth J. & Bradley Susan J. “Gender Identity and Psychosexual
Disorders.” FOCUS:
The Journal of Lifelong Learning in Psychiatry. Vol. III,
No. 4, Φθινόπωρο 2005 (598-617).

5
3. Whitehead, Neil W. “Is Transsexuality biologically determined?”
Triple
Helix
(UK), Φθινόπωρο 2000, σ. 6-8. Ἀνακτήθηκε στὶς 3/20/16 ἀπὸ τὴν πηγή:
http://www.mygenes.co.nz/transsexuality.htm; Βλ. ἐπίσης Whitehead, Neil W.
“Twin Studies of Transsexuals [Reveals Discordance]”. Ἀνακτήθηκε στὶς
3/20/16 ἀπὸ τὴν πηγή: http://www.mygenes.co.nz/transs_stats.htm.
4. Jeffreys, Sheila.
Gender Hurts: A Feminist Analysis of the Politics of
Transgenderism
. Routledge, New York, 2014 (σ. 1-35).
American Psychiatric Association:
Diagnostic and Statistical Manual of
Mental Disorders
, Fifth Edition, Arlington, Α, American Psychiatric
Association, 2013 (451-459). Βλ. σ. 455 re: rates of persistence of gender
dysphoria.
6. Hembree, WC, et al. Endocrine treatment of transsexual persons: an
Endocrine Society clinical practice guideline. J Clin Endocrinol Metab.
2009;94:3132-3154.
7. Olson-Kennedy, J & Forcier, M. “Overview of the management of gender
nonconformity in children and adolescents.” Ἐνημέρωση: 4 Νοεμβρίου 2015.
Ἀνακτήθηκε στὶς 3.20.16 ἀπὸ τὴν πηγή: www.uptodate.com.
8. Moore, E., Wisniewski, & Dobs, A. “Endocrine treatment of transsexual
people: A review of treatment regimens, outcomes, and adverse effects.” The
Journal of Endocrinology & Metabolism, 2003; 88(9), σ. 3467-3473.
9. FDA Drug Safety Communication issued for Testosterone products.
Ἀνακτήθηκε στὶς 3.20.16:
http://www.fda.gov/Drugs/DrugSafety/PostmarketDrugSafetyInformationforPa
tientsandProviders/ucm161874.htm.
10. World Health Organization Classification of Estrogen as a Class I
Carcinogen:
http://www.who.int/reproductivehealth/topics/ageing/cocs_hrt_statement.pdf.
11. Eyler AE, Pang SC, Clark A. LGBT assisted reproduction: current practice
and future possibilities. LGBT Health 2014;1(3):151-156.
12. Dhejne, C, et.al. “Long-Term Follow-Up of Transsexual Persons
Undergoing Sex Reassignment Surgery: Cohort Study in Sweden.” PLoS ONE,

6
2011; 6(2). Affiliation: Department of Clinical Neuroscience, Division of
Psychiatry, Karolinska Institutet, Stockholm, Sweden. Ανακτήθηκε στὶς
3.20.16 ἀπὸ τὴν πηγή:
http://journals.plos.org/plosone/article?id=10.1371/journal.pone.0016885.
Πηγή: American College of Pediatricians
https://www.acpeds.org/the-college-speaks/position-statements/genderideology-harms-children
Μετάφραση: Πέτρος Σεραφείμ