Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

H αλήθεια για την εκκλησιαστική περιουσία. Του Δρ. Φώτη Δ. Κουτσουπιά

Ως εκκλησιαστική περιουσία θεωρείται το σύνολο της περιουσίας των εκκλησιαστικών νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, δηλαδή των 96 Μητροπόλεων της Ελλάδος, των εκατοντάδων Μοναστηριών, των 9.024 ενοριακών ναών, των προσκυνημάτων και των εκκλησιαστικών οργανισμών.
Η απόκτηση περιουσίας από μια θρησκευτική κοινότητα θεωρείται απαραίτητη για την κάλυψη των λειτουργικών της αναγκών. Για την Ορθόδοξη Εκκλησία, η επιτέλεση του φιλανθρωπικού της έργου αποτελεί επιπλέον λόγο τήρησης ταμείου. Ήδη στην πρώτη εκκλησία των Ιεροσολύμων, όσοι βαφτίζονταν, αυθόρμητα και εθελοντικά έθεταν την περιουσία τους στη διάθεση της κοινότητας. Στην ίδια εθελοντική βάση, οι ενορίες των πόλεων και τα μοναστήρια που οργανώθηκαν με τα χρόνια, απέκτησαν περιουσία που ενισχύθηκε από δωρεές αυτοκρατόρων. Αυτή η περιουσία διατηρήθηκε, κατοχυρώθηκε και αυξήθηκε στη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας, λόγω των προνομίων που δόθηκαν από τον Μωάμεθ τον Β΄ στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Η Εκκλησία ήταν ο μόνος αξιόπιστος φορέας οικονομίας, διοίκησης, δικαιοσύνης και εκπαίδευσης των υπόδουλων. Γι’ αυτό και αποτελούσε συχνά τον αποδέκτη μεγάλων κληροδοτημάτων και δωρεών ευπόρων Ελλήνων. Συνέπεια αυτών ήτανε το νεοσύστατο Ελληνικό κράτος του 1828, να δηλώνει το 25% της έκτασής του ως περιουσία ναών και μοναστηριών. Η απόκτησή της ουδόλως τέθηκε υπό αμφισβήτηση και ασφαλώς, οι τότε ιθύνοντες είδαν την Εκκλησία ως αχώριστο συμπαραστάτη του λαού στην εθνική του παλιγγενεσία. 
Η δολοφονία του Έλληνα κυβερνήτη Καποδίστρια και η θεμελίωση του κράτους στα πρότυπα μιας ξένης μοναρχίας, σηματοδότησε την απαρχή της αντιμέτωπης σχέσης κράτους και Εκκλησίας. Μόλις εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα οι Βαυαροί Αντιβασιλείς το 1833, δρομολόγησαν την αυτοκεφαλία της Εκκλησίας της Ελλάδος από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και προχώρησαν ανενόχλητοι στο καταστροφικό για την Ορθοδοξία έργο τους. Έβγαλαν διάταγμα που όριζε το κλείσιμο των μονών που τύχαινε τότε να μην έχουν πάνω από έξι μοναχούς και τη διαρπαγή της κινητής και ακίνητης περιουσίας τους, δήθεν «πρός βελτίωσιν τῶν Ἐκκλησιαστικῶν καί σχολείων». Με το ίδιο πρόσχημα λίγο αργότερα φορολογήθηκαν βαριά τα υπόλοιπα μοναστήρια. Το 1834 έκλεισαν όλα τα γυναικεία μοναστήρια εκτός από τρία, ένα σε κάθε διαμέρισμα της χώρας, Πελοπόννησο, Στερεά και Κυκλάδες, με την προϋπόθεση ότι αυτό έχει πάνω από 30 μοναχές. Οι μοναχές κάτω των 40 ετών υποχρεώθηκαν να αποσχηματισθούν και οι υπόλοιπες να μεταβούν σε μια από τις τρεις εναπομείνασες μονές ή να αποσχηματιστούν και αυτές. Στη συνέχεια, διέταξαν την κατάσχεση και της εκκλησιαστικής περιουσίας για την οποία δεν υπήρχαν αποδείξεις πως ανήκε στον πρώτο κτήτορα ή στους απογόνους του. Τα περισσότερα χρήματα από την εκποίηση της μοναστηριακής περιουσίας, εξανεμίστηκαν προτού φτάσουν στα κρατικά ταμεία. Οι μονές των ετεροδόξων όμως έμειναν άθικτες. Η αρπαγή ολοκληρώθηκε με το Βασιλικό Διάταγμα της 20.5/1.6.1836 «περί εκκλησιαστικών κτημάτων», που απαλλοτρίωσε και άλλες εκτάσεις των εν λειτουργία Μονών, δήθεν «χάριν θεαρέστων έργων και προς οικοδομήν ιερών και αγαθοεργών καταστημάτων». Η βαρύτατη έμμεση φορολογία που επιβλήθηκε στα εναπομείναντα κτήματα, οδήγησε σε πλειστηριασμούς πολλών από αυτά.
Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους, o Ν.1072/1917 έθεσε το υπόβαθρο για την υποχρεωτική απαλλοτρίωση ακινήτων, κάτι που εφαρμόστηκε με το νόμο 2052/1920. Πρόσχημα άλλοτε η αποκατάσταση προσφύγων ή ακτημόνων και άλλοτε γενικοί και αόριστοι λόγοι «προφανούς ανάγκης και δημοσίας ωφελείας». Ενδεικτικά αναφέρονται κάποιες από τις απαλλοτριώσεις χωρίς ή με ελάχιστη αποζημίωση: Αγρόκτημα Μορτέρο στη Νέα Ερυθραία, ιδιοκτησία Μ. Πετράκη, 773,08 στρέμματα αξίας 122.750,65 δρχ, Αγρόκτημα Λαχίδια Μαραθώνος, ιδιοκτησία Μ. Πεντέλης και Πετράκη, 983,876 στρέμματα αξίας περίπου 200.000 δρχ, Αγρόκτημα Γέρακα, ιδιοκτησία Μ. Πεντέλης, 10.278,88 στρέμματα αξίας 880.769,25 δρχ. 
Από το 1930, ο νεοσύστατος ΟΔΕΠ (Οργανισμός Διοίκησης Εκκλησιαστικής Περιουσίας), ανέλαβε τη «ρευστοποίηση» ενός ακόμα μεγάλου τμήματος της μοναστηριακής περιουσίας. Η Εκκλησία υποχρεώθηκε να δεχθεί για αποζημίωση «εθνικά χρεώγραφα και χρηματόγραφα», των οποίων η αξία εξανεμίστηκε στη διάρκεια των πολεμικών γεγονότων που ακολούθησαν. Συνολικά από το 1917 ως το 1930 απαλλοτριώθηκαν εκκλησιαστικές εκτάσεις αξίας άνω του 1.000.000.000 προπολεμικών δραχμών. 
Το νομοθετικό διάταγμα 327 του 1947, εν μέσω εμφυλίου πολέμου, κατέστησε υποχρεωτική την μίσθωση των περισσότερων εκκλησιαστικών γαιών σε συνεταιρισμούς «δι’ ἀποκατάστασιν ἀκτημόνων γεωργῶν καὶ κτηνοτρόφων». Όπως όμως κατήγγειλε τότε ο Αρχιεπίσκοπος Δωρόθεος ως Μητροπολίτης Λαρίσης, «τὸ Κράτος διαρπάζει ἐκκλησιαστικὴν περιουσίαν καὶ μισθώνει αὐτὴν ἀναγκαστικῶς εἰς τὸ δέκατον τοῦ λαμβανομένου μισθώματος, πολλάκις δὲ εἰς μὴ γεωργοὺς ἢ κτηνοτρόφους. Τὸ Κράτος ἐν προκειμένῳ ὑπερέβη τὰ ὅρια τοῦ ἀδικήματος, προσομοιάσαν ἑαυτὸ αὐτόχρημα πρὸς λῃστὴν… Ἐζήτησεν ἐπὶ πλέον ἡ Ἐκκλησία, ὅπως διαμοιράση Αὔτη εἰς ἕκαστον τούτων, ἐπὶ τῇ βάσει ἐπισήμου πίνακος περὶ τῆς ἀκτημοσύνης τὸ ἀνῆκον ἐκ τῆς οὕτῳ παραχωρουμένης ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας, δεδομένου ὅτι, εἰς πάσας τάς ἐνεργηθείσας παραχωρήσεις, γαῖαι καὶ ἀστικὰ κτήματα μοναστηριακὰ παρεχωρήθησαν ὑπὸ τοῦ Κράτους οὐχὶ εἰς ἀκτήμονας, χάριν καὶ μόνον τῶν ὁποίων ἐδόθησαν, ἀλλ’ εἰς πλουσίους καὶ κτηματίας, …πρὸς τοὺς πολιτικοὺς φίλους τῶν τότε κυβερνώντων, χαρακτηρισθέντας ὡς ἀκτήμονας, οἵτινες ἐπώλησαν μετὰ ταῦτα τάς ἐκτάσεις, αὐτὰς καταστάντες πλουσιώτεροι…».
Το Β. Δ. του 1949 επέφερε νέα πλήγματα στην Εκκλησία και προετοίμασε τη Σύμβαση του 1952 «περί εξαγοράς υπό του Δημοσίου κτημάτων της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος προς αποκατάστασιν ακτημόνων καλλιεργητών και ακτημόνων γεωργικών κτηνοτρόφων». Με τη Σύμβαση αυτή, η Εκκλησία υποχρεώθηκε να παραχωρήσει στο Κράτος τα 4/5 (80%) της καλλιεργήσιμης αγροτικής περιουσίας της και τα 2/3 των βοσκοτόπων με αντάλλαγμα το 1/3 της αγοραστικής τους αξίας και κάποια αστικά ακίνητα/οικόπεδα. Συνολικά, πουλήθηκαν 742.877 στρέμματα από 141 μονές, που αποζημιώθηκαν με 15 δις δραχμές σε τρεις δόσεις και 82,601 δις σε αστικά ακίνητα. Από τη Σύμβαση ευτυχώς εξαιρέθηκαν οι μονές του Αγ. Όρους, Αγ. Αναστασίας Φαρμακολύτριας στη Χαλκιδική, Βλατάδων στη Θεσσαλονίκη, Αγ. Ιωάννου Θεολόγου στην Πάτμο και όλες οι πατριαρχικές μονές των Δωδεκανήσων. Επίσης, το κράτους δεσμεύτηκε ότι η απαλλοτρίωση αυτή θα ήταν η τελευταία, καθώς και ότι θα παρέχει κάθε αναγκαία υποστήριξη, ώστε η Εκκλησία να μπορέσει να αξιοποιήσει την περιουσία που της απέμεινε. Στην ίδια Σύμβαση καθιερώθηκε και η μισθοδοσία των κληρικών από τον κρατικό προϋπολογισμό, ως υποχρέωση του κράτους έναντι των μεγάλων παραχωρήσεων γης στις οποίες προέβη η Εκκλησία της Ελλάδος. 
Παρ’ όλα αυτά, το νεοελληνικό κράτος, το οποίο μαζί με ΟΤΑ και συνεταιρισμούς κατέχει 60.443.500 στρέμματα, δεν παύει να εποφθαλμιά τα 1.292.300 στρέμματα της Εκκλησίας, από τα οποία μόνο τα 169.900 είναι γεωργική γη, δηλαδή το 0.48% του συνόλου της γεωργικής γης της χώρας. Αρνείται την εγκυρότητα ή την ισχύ αυτοκρατορικών εγγράφων, πατριαρχικών σιγιλίων και σουλτανικών φιρμανίων. Παράλληλα, χαρακτηρίζοντας ως δασικές ή «διακατεχόμενες» τις μοναστηριακές εκτάσεις, απαγορεύει στα εκκλησιαστικά νομικά πρόσωπα την αυτονόητη δυνατότητα να αξιοποιήσουν την περιουσία τους προς επιτέλεση του έργου τους. 
Τα νομοσχέδια του Ράλλη το ’76, του Βαρβιτσιώτη το ’78, του Κακλαμάνη το ’85 και του Τρίτση το ’86 δεν προχώρησαν. Τελικά ο Νόμος Τρίτση N.1700/1987 (ΦΕΚ 61Α/06.05.1987)   μεταβίβαζε όλη την μοναστηριακή περιουσία στο Κράτος. Αξιοσημείωτη είναι η μομφή που προσήψε ο Κ. Μητσοτάκης προς το ΠΑΣΟΚ για επιχείρηση υποδούλωσης της Εκκλησίας, χειρότερη από του Μωάμεθ του πορθητή. 
Η Εκκλησία ως έσχατη λύση κατέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο ανέτρεψε τη μέχρι τότε υπέρ του κράτους νομολογία των Ελληνικών Δικαστηρίων και επέβαλε σ’ αυτά πλήρη συμμόρφωση προς τη Σύμβαση της Ρώμης. Διακήρυξε ότι οι Μονές –και άρα η Εκκλησία της Ελλάδος– δεν είναι κρατικοί οργανισμοί, έστω κι αν χαρακτηρίζονται νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου. Διασαφήνισε ότι οι Μονές μπορούν να επικαλούνται κάθε τρόπο κτήσεως της κυριότητας της περιουσίας τους (και με χρησικτησία), αφού «δεν υπάρχει κτηματολόγιο στην Ελλάδα», και διότι ήταν αδύνατη η μεταγραφή τίτλων προ του 1856 και η μεταγραφή κληροδοσιών και κληρονομιών προ του 1846, και επέλυσε την αμφισβήτηση, υπέρ των ιερών Μονών, του θέματος των «διακατεχομένων» (κτημάτων χωρίς νόμιμους τίτλους) τα οποία νέμεται η Εκκλησία, με το τεκμήριο της τακτικής ή έκτακτης χρησικτησίας. Ο Νόμος Τρίτση πρακτικά ακυρώθηκε και ακολούθησε η Σύμβαση του N.1811/1988 . Υπογράφηκε από τις περισσότερες μονές τις χώρας και προέβλεπε: Δικαιώματα επιβολής κοσμιότητας σε ακτίνα 1000 μέτρων γύρω από τις μονές, αναπαλλοτρίωτη έκταση σε ακτίνα 200 μέτρων γύρω από τις μονές, διατήρηση του 10% των αγροτικών εκτάσεων της εκάστοτε μονής, διατήρηση του 10% των χορτολιβαδικών εκτάσεων της εκάστοτε μονής, διατήρηση 4 στρ γύρω από τα διάφορα μετόχια, ειδικές διατάξεις και παραχωρήσεις για μονές σε τουριστικά αξιοποιήσιμες περιοχές, ειδικές διατάξεις για συγκεκριμένες μονές σε ακριτικά μέρη, κατάργηση του ΟΔΕΠ και μετάβαση της διαχείρισης της εναπομείνασας περιουσίας στις Μονές και την Εκκλησία. Οκτώ Μονές (Άνω Ξενίας, Οσίου Λουκά, Μεταμορφώσεως Σωτήρος Μεγάλου Μετέωρου, Αγίας Λαύρας, Ασωμάτων Πετράκη, Χρυσολεόντισσας Αιγίνης, Μεταμορφώσεως Σωτήρος Φλαμουρίου, Μεγάλου Σπηλαίου), αρνήθηκαν να υπογράψουν τη σύμβαση και κατέφυγαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και δικαιώθηκαν. Ο Νόμος Τρίτση και η Σύμβαση του 1988 πρακτικά εγκαταλείφθηκαν και η Εκκλησία απέκτησε ένα σημαντικό δεδικασμένο υπέρ της. Η μόνη περίπτωση απώλειας Εκκλησιαστικής περιουσίας πλέον θα είναι να γίνει εθελοντικά από την ίδια την Εκκλησία. 
Γνωρίζοντας αυτό, το κράτος ξεκίνησε εδώ και λίγα χρόνια μια οργανωμένη προσπάθεια κατασυκοφάντησης της Εκκλησίας. Με αφορμή την οικονομική κρίση, έγινε εκτενής λόγος για την «αμύθητη περιουσία» της, για ανάγκη διακοπής της μισθοδοσίας των ιερέων και ολοκληρωτικού διαχωρισμού του κράτους από την Εκκλησία. Η προπαγάνδα αυτή αγνοεί το γεγονός ότι η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών είναι ταυτόχρονα μέλη της Εκκλησίας και φορολογούμενοι πολίτες. Ότι η σχέση Εκκλησίας και Πολιτείας στην Ελλάδα λειτούργησε πάντοτε και αποκλειστικά εις βάρος της Εκκλησίας και υπέρ του Κράτους. Με την καισαροπαπική πολιτική το κράτος απομύζησε κυριολεκτικά την περιουσία της Εκκλησίας η οποία προσέφερε εθελοντικά ό,τι μπορούσε στις δύσκολες συνθήκες που κατά καιρούς έζησε ο Ελληνικός λαός. Και ενώ η Εκκλησία δώρισε το 96% της περιουσίας της, φαίνεται το κράτος σαν δωρητής και κανείς δεν θυμάται την πραγματική δωρήτρια Εκκλησία, στην οποία απέμεινε μόνο το 4%. Και από αυτό μόνο το 1/4 είναι αξιοποιήσιμο, αν και κατά το μεγαλύτερο μέρος του δεσμευμένο από τους δήμους. Τα υπόλοιπα 3/4 είναι δάση, που διασώθηκαν ακριβώς επειδή ήταν εκκλησιαστικά, αλλιώς θα είχαν καεί και καταπατηθεί όπως πολλά δημόσια δάση.
Η εκστρατεία δυσφήμισης της Εκκλησίας δεν παραλείπει να στρέψει το υπερ-φορολογημένο ελληνικό λαό εναντίον της, διαδίδοντας ότι αυτή απολαμβάνει «καθεστώς μόνιμης φορολογικής ασυλίας». Αλλά, όπως αναφέρεται σε Δελτίο Τύπου της Ιεράς Συνόδου το 2011, «Η Εκκλησία της Ελλάδος επιθυμεί να τονίσει ότι …παρότι τα έσοδά της προέρχονται μέχρι σήμερα από το υστέρημα των πιστών και χρησιμοποιούνται για τη συντήρηση των θρησκευτικών και κοινωφελών της ιδρυμάτων, ουδέποτε ζήτησε κάποια άνιση φορολογική μεταχείριση σε σχέση με τους υπόλοιπους φορολογούμενους μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς της Χώρας». 
 Η πολεμική εναντίον της Εκκλησίας προβάλλει ως περιττό, για το κράτος, έξοδο τη μισθοδοσία των κληρικών από το Δημόσιο, αποκρύπτοντας ότι πρόκειται για το αντιστάθμισμα των όσων της έχει πάρει. Ας επιστρέψει στην Εκκλησία την περιουσία που πήρε, και τότε αυτή θα πορευθεί μόνη της. Άλλωστε, στην Ελλάδα λαμβάνουν μισθό λειτουργοί και άλλου θρησκεύματος, βάσει διεθνούς συνθήκης. Επιπλέον, οι θρησκευτικοί λειτουργοί μισθοδοτούνται και σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη, όπως στο Βέλγιο και την Γερμανία.
Τελικός στόχος των παραπάνω διαδόσεων, είναι να υποχωρήσει η διοίκηση της Εκκλησίας στην πίεση των συκοφαντιών και να παραχωρήσει και τα τελευταία περιουσιακά στοιχεία που της έχουν απομείνει. Το τεράστιο κοινωνικό έργο που επιτελεί με τα ευαγή ιδρύματα, τις 500.000 μερίδες φαγητού καθημερινά, τις υποτροφίες σε μαθητές και φοιτητές, την αθόρυβη οικονομική συμπαράσταση σε χιλιάδες οικογένειες, την οργανωμένη στήριξη σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, θέλουν να σβήσει. Αγνοούν επιδεικτικά πόσο περισσότερο διογκωμένο θα ήταν το κοινωνικό πρόβλημα σήμερα αν δεν προσέφερε η Εκκλησία, παρ’ ότι συκοφαντείται, παρ’ ότι υπερφορολογείται, παρ’ ότι δε λαμβάνει καμία οικονομική ενίσχυση εξωτερική, όπως λαμβάνουν τόσοι άλλοι φορείς. Αγνοούν όμως επίσης, ότι η Εκκλησία διαχρονικά πέρασε πολύ δυσκολότερες καταστάσεις, δέχτηκε ασύγκριτα σκληρότερη πολεμική. Ας μελετήσουν λίγο την Ιστορία οι σύγχρονοι διώκτες της, για να δουν ότι δεν πρωτοτυπούν. Αλλά και για να μπορέσουν να υπολογίσουν περίπου το αποτέλεσμα της στράτευσής τους εναντίον της, μήπως και αντιληφθούν ότι «σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν»… Αυτό λοιπόν που ξεκίνησαν οι γερμανοτσολιάδες του Όθωνα, ελπίζουμε ότι δεν θα θελήσει να ολοκληρώσει η σημερινή κυβέρνηση.

*Ο Φώτης Δ. Κουτσουπιάς  διετέλεσε σχολικός σύμβουλος πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ημαθία και είναι:  πτυχιούχος  Ακαδημίας, Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ., κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στον τομέα της νεώτερης εκκλησιαστικής ιστορίας της Θ. Σ. του Α.Π.Θ. και διδάκτορας παιδαγωγικών επιστημών της Π. Σ. του Α.Π.Θ.
πηγή: εδώ

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Φταίμε όλοι

Φταίμε όλοι, διότι καταργήσαμε τόν Θεό. Στήν θέση τής ’Εκκλησίας βάλαμε τίς Στοές... αντικαταστήσαμε τό Γάμο μέ συμβολαιογραφική πράξη, τήν Μάνα μέ τήν τηλεόραση, τά παιδιά μέ τά σκυλιά…Τόν πνευματικό μέ τά μέντιουμ, καί τόν ψυχολόγο...
Τήν Λειτουργία μέ κολυμβητήρια, τήν προσευχή μέ γιόγκα, τήν νηστεία μέ δίαιτες, καί τον Χριστό μέ τον χρυσό... Έτσι άδειασε η ψυχή μας. Η κρίση η μεγάλη, δέν είναι πού δέν ευημερούμε, είναι πού δέν μετανοούμε..
..

Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

Ημερίδα για την παιδεία (Θεσσαλονίκη, 7 Μαΐου 2017)

«ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΙΔΕΙΑ Ή ΑΘΕΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ;»
ΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 7-5-2017
Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Θεσσαλονίκης, τὰ Ὀρθόδοξα Χριστιανικὰ Σωματεῖα τῆς πόλεως καὶ ἡ Πανελλήνιος Ἕνωσις Θεολόγων διοργανώνουν ἀπὸ κοινοῦ ἡμερίδα γιὰ θέματα τῆς Παιδείας.
Ἡ ἡμερίδα “Ἑλληνορθόδοξη παιδεία ἢ ἄθεα γράμματα;” θὰ πραγματοποιηθεῖ τὴν Κυριακὴ 7 Μαῒου 2017, ὥρα 6 μ.μ. στὸ Βελλίδειο Συνεδριακὸ Κέντρο Θεσσαλονίκης. Τελεῖ ὑπὸ τὴν εὐλογία τοῦ Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Ἀνθίμου, ὁ ὁποῖος καὶ θὰ τὴν προλογίσει.
Θὰ ὁμιλήσουν ὁ Μητροπολίτης Σισανίου καὶ Σιατίστης κ. Παῦλος, ἡ καθηγήτρια τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Μαρία Μαντουβάλου καθὼς καὶ ὁ Γενικὸς Γραμματέας τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Θεολόγων, κ. Παναγιώτης Τσαγκάρης.
Σκοπός της εἶναι νὰ ἐνημερώσει καὶ νὰ ἀφυπνίσει ὅλους τοὺς Ἕλληνες πολῖτες, κυρίως ὅμως τοὺς ἁρμόδιους ὑπευθύνους γιὰ τὴ διαπαιδαγώγηση τῶν μαθητῶν τῆς Πατρίδος μας.
Εἶναι γεγονὸς ὅτι οἱ γονεῖς καὶ οἱ κηδεμόνες δὲν ἐνημερώνονται ἐπαρκῶς γιὰ τὸ περιεχόμενο τῶν σχολικῶν βιβλίων, τὰ προγράμματα σπουδῶν καὶ γιὰ πολλὰ ἄλλα σημαντικὰ δρώμενα ποὺ λαμβάνουν χώρα στὰ σχολεῖα. Οἱ ἐκπαιδευτικοὶ καλοῦνται νὰ ἐφαρμόσουν προγράμματα χωρὶς τὴν ἀνάλογη ἐνημέρωση καὶ ἐπιμόρφωση καὶ χωρὶς ἐνεργὸ συμμετοχὴ στὴ διαμόρφωσή τους, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ διάφορες Μ.Κ.Ο. ἐπεμβαίνουν στὴ διαδικασία τῆς ἐκπαίδευσης, καὶ μάλιστα ὡς προτεινόμενες.
Οἱ τελευταῖες κυβερνήσεις λαμβάνουν συνεχῶς ἀποφάσεις γιὰ θέματα Παιδείας, ποὺ ἀντὶ νὰ προάγουν τὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοσή μας καὶ νὰ καλλιεργοῦν τὴ θρησκευτικὴ καὶ ἐθνικὴ συνείδηση, ὅπως ὁρίζει τὸ Σύνταγμά μας, ἀντιθέτως στεροῦν ἀπὸ τοὺς μαθητὲς ὅλα ἐκεῖνα ποὺ μποροῦν νὰ τοὺς βοηθήσουν στὴν κατανόηση τοῦ μεγαλείου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, τοῦ Ἑλληνοχριστιανικοῦ πολιτισμοῦ μας καὶ τῶν Παραδόσεων τοῦ Γένους μας.
Εἴμαστε χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες καὶ δὲν ζητοῦμε τίποτε περισσότερο ἀπὸ τὸ αὐτονόητο! Τὰ παιδιά μας νὰ διδάσκονται στὸ σχολεῖο τους ἑλληνικὴ παιδεία καὶ ὀρθόδοξη χριστιανικὴ ἀγωγή.
Καλοῦμε ὅλους τοὺς Ἕλληνες στὴν ἐκδήλωση αὐτὴ νὰ ἐνημερωθοῦν γιὰ θέματα τῆς Παιδείας, ἀλλὰ καὶ νὰ διατρανώσουν τὴν ἀπόφασή τους νὰ παύσουν τἱς καταστροφικἐς καὶ ἀπαράδεκτες ἐνέργειες εἰς βάρος τῶν παιδιῶν τους.

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΦΥΛΟΥ ΒΛΑΠΤΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Πρόσφατη Ἰατρικὴ Ἔκθεση τοῦ Ἀμερικανικοῦ Κολλεγίου Παιδιάτρων, ἐθνικῆς
ὀργάνωσης μὲ μέλη σὲ 47 Πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς, μὲ σκοπὸ τὴν προώθηση τῆς
ὑγείας καὶ τῆς εὐημερίας τῶν παιδιῶν, γιὰ τὶς «ἔμφυλες ταυτότητες» καὶ τὸ λεγόμενο «κοινωνικὸ φύλο».


Τὸ Ἀμερικανικὸ Κολλέγιο Παιδιάτρων προτρέπει τοὺς ἐπαγγελματίες ὑγείας,
ἐκπαιδευτικοὺς καὶ νομοθέτες νὰ ἀπορρίψουν ὅλες τὶς πολιτικὲς ποὺ
προδιαθέτουν τὰ παιδιὰ νὰ δεχθοῦν ὡς φυσιολογικὴ μιὰ ζωὴ χημικῆς καὶ
χειρουργικῆς πλαστοπροσωπίας τοῦ ἀντιθέτου φύλου. Τὰ γεγονότα, καὶ ὄχι ἡ
ἰδεολογία, καθορίζουν τὴν πραγματικότητα.
Πρώτον,
ἡ ἀνθρώπινη σεξουαλικότητα εἶναι ἕνα ἀντικειμενικὸ βιολογικὸ
δυαδικὸ γνώρισμα: τὰ χρωμοσώματα ΧΥ καὶ ΧΧ εἶναι γενετικοὶ δεῖκτες
τοῦ ἀρσενικοῦ καὶ τοῦ θηλυκοῦ ἀντιστοίχως καὶ ὄχι γενετικοὶ δεῖκτες
κάποιας διαταραχῆς.
Ὁ κανόνας τοῦ ἀνθρωπίνου σχεδιασμοῦ πρέπει νὰ
γίνεται ἀντιληπτὸς ὡς ἄρρεν ἢ θῆλυ. Ἡ ἀνθρώπινη σεξουαλικότητα εἶναι ἐκ
σχεδιασμοῦ δυαδικὴ, μὲ εὔλογο σκοπὸ τὴν ἀναπαραγωγὴ καὶ τὴν εὐημερία τοῦ
εἴδους μας. Ἡ ἀρχὴ αὐτὴ εἶναι αὐταπόδεικτη. Οἱ ἐξαιρετικὰ σπάνιες
διαταραχὲς ἀνάπτυξης φύλου (DSD), στὶς ὁποῖες συμπεριλαμβανόνται, χωρὶς
νὰ περιορίζονται σὲ αὐτές, τὸ ὀρχικὸ σύνδρομο θηλεοποίησης καὶ ἡ συγγενὴς
ὑπερπλασία τῶν ἐπινεφριδίων, εἶναι ὅλες ἰατρικῶς ἀναγνωρισμένες ἀποκλίσεις
ἀπὸ τὸν σεξουαλικὸ δυαδικὸ κανόνα καὶ ὀρθῶς ἔχουν χαρακτηριστεῖ ὡς
διαταραχὲς τοῦ ἀνθρώπινου σχεδιασμοῦ. Τὰ ἄτομα μὲ διαταραχὲς ἀνάπτυξης
φύλου (DSD) (συχνὰ ἀποκαλούμενα ὡς «διαφυλικά») δὲν ἀποτελοῦν τρίτο
φύλο. (παραπομπή 1)
Δεύτερον,
κανεὶς δὲν γεννιέται μὲ κοινωνικὸ φύλο (gender). Ὅλοι
γεννιοῦνται μὲ ἕνα βιολογικὸ φύλο (sex). Τὸ κοινωνικὸ φύλο (ἐπίγνωση καὶ
αἴσθηση τοῦ ἑαυτοῦ μας ὡς ἀρσενικοῦ ἢ θηλυκοῦ) εἶναι μία

κοινωνιολογικὴ καὶ ψυχολογικὴ ἔννοια καὶ ὄχι μία ἀντικειμενικὴ
βιολογικὴ ἔννοια.
Κανεὶς δὲν γεννιέται μὲ μία ἀντίληψη τοῦ ἑαυτοῦ τοῦ ὡς
ἄρρεν ἢ θῆλυ. Ἡ ἀντίληψη αὐτὴ ἀναπτύσσεται μὲ τὸν καιρὸ καί, ὅπως ὅλες οἱ
ἀναπτυξιακὲς διαδικασίες, μπορεῖ νὰ παρακλίνει λόγω ὑποκειμενικῶν
ἀντίληψεων τοῦ παιδιοῦ, σχέσεων καὶ δυσμενῶν ἐμπειριῶν ἀπὸ τὴν βρεφικὴ
ἡλικία καὶ μετά. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ «αἰσθάνονται σὰν τὸ ἀντίθετο φύλο» ἢ
«κάπου ἐνδιάμεσα» δὲν ἀποτελοῦν ἕνα τρίτο φύλο. Παραμένουν βιολογικὰ
ἄνδρες ἢ βιολογικὰ γυναῖκες. (παραπομπές 2, 3, 4)
Τρίτον,
ἡ πεποίθηση ἑνὸς ἀτόμου ὅτι αὐτὸς ἢ αὐτὴ εἶναι κάτι ποὺ δὲν εἶναι,
ἀποτελεῖ, στὴν καλύτερη περίπτωση, ἔνδειξη συγκεχυμένης σκέψεως.
Ὅταν ἕνα κατὰ τὰ ἄλλα βιολογικῶς ὑγιὲς ἀγόρι πιστεύει ὅτι εἶναι κορίτσι ἢ ἕνα
κατὰ τὰ ἄλλα βιολογικῶς ὑγιὲς κορίτσι πιστεύει ὅτι εἶναι ἀγόρι ὑπάρχει ἕνα
ἀντικειμενικὸ ψυχολογικὸ πρόβλημα, τὸ ὁποῖο ἔγκειται στὴν ψυχὴ καὶ ὄχι στὸ
σῶμα, καὶ θὰ πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθεῖ ὡς τέτοιο. Τὰ παιδιὰ αὐτὰ πάσχουν
ἀπὸ δυσφορία γένους. Ἡ δυσφορία γένους (GD), ἀναφερόμενη παλαιότερα ὡς
διαταραχὴ ταυτότητας φύλου (GID), εἶναι μιὰ ἀναγνωρισμένη ψυχικὴ
διαταραχὴ κατὰ τὴν πιὸ πρόσφατη ἔκδοση τοῦ Διαγνωστικοῦ καὶ Στατιστικοῦ
Ἐγχειριδίου τῆς Ἀμερικανικῆς Ψυχιατρικῆς Ἕνωσης (DSM-V). (παραπομπή
5) Οἱ ψυχοδυναμικὲς καὶ κοινωνικὲς θεωρίες μαθήσης τῆς δυσφορίας γένους
(GD) καὶ τῆς διαταρχῆς ταυτότητας φύλου (GID) οὐδέποτε ἔχουν διαψευσθεῖ.
(βλ. παραπομπές 2, 4, 5)
Τέταρτον,
ἡ ἐφηβεία δὲν εἶναι ἀσθένεια καὶ οἱ ὁρμόνες ἀναστολῆς τῆς
ἐφηβείας μπορεῖ νὰ εἶναι ἐπικίνδυνες.
Οἱ ὁρμόνες ἀναστολῆς ἐφηβείας, εἴτε
εἶναι ἀντιστρέψιμες εἴτε ὄχι, προκαλοῦν μιὰ κατάσταση νοσηρότητας –τὴν
ἀπουσία ἐφηβείας- καὶ ἐμποδίζουν τὴν ἀνάπτυξη καὶ τὴν γονιμότητα ἑνὸς
προηγουμένως βιολογικῶς ὑγειοὺς παιδιοῦ. (παραπομπή 6)
Πέμπτον,
σύμφωνα μὲ τὸ DSM-V τὸ 98% τῶν ἀγοριῶν μὲ διαταραχὴ
ταυτότητας φύλου καὶ τὸ 88% τῶν κοριτσιῶν μὲ διαταραχὴ ταυτότητας

φύλου τελικῶς ἀποδέχονται τὸ βιολογικό τους φύλο, ἀφοῦ περάσουν μὲ
φυσιολογικὸ τρόπο τὴν ἐφηβεία.
(βλ. παραπομπή 5)
Ἕκτον,
τὰ παιδιὰ προεφηβικῆς ἡλικίας ποὺ χρησιμοποιοῦν ὁρμόνες
ἀναστολῆς τῆς ἐφηβείας προκειμένου νὰ ὑποδυθοῦν τὸ ἀντίθετο φύλο θὰ
χρειαστοῦν ὁρμόνες διασταύρωσης φύλου σὲ προχωρημένη ἐφηβεία. Ὁ
συνδυασμὸς αὐτὸς ὁδηγεῖ σὲ μόνιμη στειρότητα. Τὰ παιδιὰ αὐτὰ δὲν θὰ
μπορέσουν ποτὲ νὰ συλλάβουν γενετικῶς δικά τους παιδιὰ οὔτε καὶ μέσῳ
τεχνητῆς γονιμοποίησης. Ἐπιπλέον, οἱ ὁρμόνες διασταύρωσης φύλου
(τεστοστερόνη καὶ οἰστρογόνα) συνδέονται μὲ σοβαροὺς κινδύνους ὐγείας,
στοὺς ὁποίους περιλαμβάνονται, χωρὶς νὰ περιορίζονται σὲ αὐτούς, καρ-
διακὲς παθήσεις, ὑψηλὴ ἀρτηριακὴ πιέση, θρόμβοι αἵματος, ἐγκεφαλικό,
σακχαρώδης διαβήτης καὶ καρκίνος.
(βλ. παραπομπές 7, 8, 9, 10, 11)
Έβδομον,
τὰ ποσοστὰ αὐτοκτονιῶν εἶναι σχεδὸν εἴκοσι φορὲς ὑψηλότερα
σὲ ἐφήβους ποὺ χρησιμοποιοῦν ὁρμόνες διασταύρωσης φύλου καὶ
ὑποβάλλονται σὲ ἐγχείρηση ἀλλαγῆς φύλου, ἀκόμη καὶ στὴν Σουηδία, ἡ
ὁποία εἶναι μεταξὺ τῶν χωρῶν μὲ τοὺς περισσότερους δεδηλωμένους
ΛΟΑΤΔ (LGBTQ) (ὁμοφυλόφιλοι, ἀμφιφυλόφιλοι, τρανσέξουαλ και
διαφυλικοί)
(παραμπὲς 1, 2). Ποιὸ συμπονετικὸ καὶ λογικὸ ἄτομο θὰ
καταδίκαζε νέα παιδιὰ σὲ αὐτὴν τὴν μοίρα γνωρίζοντας ὅτι μετὰ τὴν ἐφηβεία
τόσο τὸ 88% τῶν κοριτσιῶν ὅσο καὶ τὸ 98% τῶν ἀγοριῶν θὰ ἀποδεχθοῦν
τελικῶς τὴν πραγματικότητα καὶ θὰ φθάσουν σὲ μία κατάσταση ψυχικῆς καὶ
σωματικῆς ὑγείας;
Ὄγδοον,
τὸ νὰ προτρέπεις τὰ παιδιὰ νὰ πιστεύουν ὅτι μία ζωὴ χημικῆς καὶ
χειρουργικῆς πλαστοπροσωπίας τοῦ ἀντιθέτου φύλου εἶναι φυσιολογικὴ
καὶ ὑγιὴς συνιστᾶ κακοποίηση τοῦ παιδιοῦ.
Τὸ νὰ ἐπιδοκιμάζεις τὴν
ἀσυμφωνία μεταξὺ τῶν φύλων ὡς φυσιολογικὴ μέσω τῆς δημόσιας
ἐκπαίδευσης καὶ νόμιμων πολιτικῶν θὰ μπερδέψει τὰ παιδιὰ καὶ τοὺς γονεῖς,
ὁδηγώντας περισσότερα παιδιὰ νὰ παρουσιάζονται σὲ «κλινικὲς φύλου», ὅπου

θὰ τοὺς δοθοῦν φάρμακα ἀναστολῆς τῆς ἐφηβείας. Τοῦτο, μὲ τὴν σειρά του,
διασφαλίζει ὅτι θὰ «ἐπιλέξουν» μία ζωὴ καρκινογόνων και γενικότερα τοξικῶν
ὁρμονῶν διασταύρωσης φύλου καὶ πιθανὸν νὰ σκεφτοῦν νὰ ὑποβληθοῦν σὲ
χειρουργικὸ ἀκρωτηριασμὸ ὑγιῶν τμημάτων τοῦ σώματος τοὺς ὡς νέοι
ἐνήλικες.
Michelle A. Cretella, M.D.
Πρόεδρος τοῦ Ἀμερικανικοῦ Κολλεγίου Παιδιάτρων
Quentin Van Meter, M.D.
Ἀντιπρόεδρος τοῦ Ἀμερικανικοῦ Κολλεγίου Παιδιάτρων
Παιδίατρος Ἐνδοκρινολόγος
Paul McHugh, M.D.
Ὁμότιμος Καθηγητὴς Ψυχιατρικής τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς John Hopkins καὶ
πρώην ἐπικεφαλῆς ψυχίατρος τοῦ Νοσοκομείου John Hopkins.
Αρχική δημοσίευση:Μάρτιος 2016
Ενημερώθηκε τον Ιανουάριο του 2017
Παραπομπὲς
1. Consortium on the Management of Disorders of Sex Development, “Clinical
Guidelines for the Management of Disorders of Sex Development in
Childhood.” Intersex Society of North America, 25 Μαρτίου 2006.
Ἀνακτήθηκε στὶς 3/20/16 ἀπὸ τὴν πηγή:
http://www.dsdguidelines.org/files/clinical.pdf.
2. Zucker, Kenneth J. & Bradley Susan J. “Gender Identity and Psychosexual
Disorders.” FOCUS:
The Journal of Lifelong Learning in Psychiatry. Vol. III,
No. 4, Φθινόπωρο 2005 (598-617).

5
3. Whitehead, Neil W. “Is Transsexuality biologically determined?”
Triple
Helix
(UK), Φθινόπωρο 2000, σ. 6-8. Ἀνακτήθηκε στὶς 3/20/16 ἀπὸ τὴν πηγή:
http://www.mygenes.co.nz/transsexuality.htm; Βλ. ἐπίσης Whitehead, Neil W.
“Twin Studies of Transsexuals [Reveals Discordance]”. Ἀνακτήθηκε στὶς
3/20/16 ἀπὸ τὴν πηγή: http://www.mygenes.co.nz/transs_stats.htm.
4. Jeffreys, Sheila.
Gender Hurts: A Feminist Analysis of the Politics of
Transgenderism
. Routledge, New York, 2014 (σ. 1-35).
American Psychiatric Association:
Diagnostic and Statistical Manual of
Mental Disorders
, Fifth Edition, Arlington, Α, American Psychiatric
Association, 2013 (451-459). Βλ. σ. 455 re: rates of persistence of gender
dysphoria.
6. Hembree, WC, et al. Endocrine treatment of transsexual persons: an
Endocrine Society clinical practice guideline. J Clin Endocrinol Metab.
2009;94:3132-3154.
7. Olson-Kennedy, J & Forcier, M. “Overview of the management of gender
nonconformity in children and adolescents.” Ἐνημέρωση: 4 Νοεμβρίου 2015.
Ἀνακτήθηκε στὶς 3.20.16 ἀπὸ τὴν πηγή: www.uptodate.com.
8. Moore, E., Wisniewski, & Dobs, A. “Endocrine treatment of transsexual
people: A review of treatment regimens, outcomes, and adverse effects.” The
Journal of Endocrinology & Metabolism, 2003; 88(9), σ. 3467-3473.
9. FDA Drug Safety Communication issued for Testosterone products.
Ἀνακτήθηκε στὶς 3.20.16:
http://www.fda.gov/Drugs/DrugSafety/PostmarketDrugSafetyInformationforPa
tientsandProviders/ucm161874.htm.
10. World Health Organization Classification of Estrogen as a Class I
Carcinogen:
http://www.who.int/reproductivehealth/topics/ageing/cocs_hrt_statement.pdf.
11. Eyler AE, Pang SC, Clark A. LGBT assisted reproduction: current practice
and future possibilities. LGBT Health 2014;1(3):151-156.
12. Dhejne, C, et.al. “Long-Term Follow-Up of Transsexual Persons
Undergoing Sex Reassignment Surgery: Cohort Study in Sweden.” PLoS ONE,

6
2011; 6(2). Affiliation: Department of Clinical Neuroscience, Division of
Psychiatry, Karolinska Institutet, Stockholm, Sweden. Ανακτήθηκε στὶς
3.20.16 ἀπὸ τὴν πηγή:
http://journals.plos.org/plosone/article?id=10.1371/journal.pone.0016885.
Πηγή: American College of Pediatricians
https://www.acpeds.org/the-college-speaks/position-statements/genderideology-harms-children
Μετάφραση: Πέτρος Σεραφείμ
  

Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

Η ΠΕΘ προς τον Αρχιεπίσκοπο και άπαντες τους Ιεράρχες για τα Θρησκευτικά


Αθήνα, 28 Μαρτίου  2017
Αριθμ. Πρωτ.  43
Επιστολή της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων (ΠΕΘ)
Προς
Τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο και άπαντες τους Ιεράρχες της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος
Μακαριώτατε,
Άγιοι Αρχιερείς,
Κάθε δημόσια τοποθέτηση και απαξίωση προσώπων, αλλά κυρίως αγώνων, απαιτεί και δημόσια απάντηση.
Είμαστε υποχρεωμένοι, λοιπόν, μετά και τις τελευταίες εξελίξεις που έλαβαν χώρα κατά τη σύγκλιση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος (9/3/2017), κατόπιν των εισηγήσεων και συζητήσεων, αλλά και των αποφάσεων που ελήφθησαν για το μάθημα των Θρησκευτικών, να δηλώσουμε δημόσια και κατηγορηματικά ότι:
1.  Ο αποκλεισμός της ΠΕΘ από τον διάλογο για το μάθημα των Θρησκευτικών είναι μονομερής, άδικος και επιζήμιος
Διαμαρτυρόμαστε έντονα για τον αποκλεισμό της Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων (ΠΕΘ), του επιστημονικού και συνδικαλιστικού οργάνου των Θεολόγων αλλά και των ειδικών επιστημόνων της Παιδαγωγικής και Διδακτικής επιστήμης -οι οποίοι βρίσκονται σε συμφωνία με τις θέσεις της ΠΕΘ- από τον διάλογο που διεξάγει για το μάθημά μας η εξ Αρχιερέων Επιτροπή με το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής. Πιστεύουμε ότι η απόφαση αυτή ζημιώνει την ίδια την ποιμαίνουσα Εκκλησία, διότι οι θεολογικές και παιδαγωγικές θέσεις της ΠΕΘ είναι και επιστημονικά εμπεριστατωμένες και συνάδουν με τις έως τώρα ληφθείσες συνοδικές θέσεις για το μάθημα των Θρησκευτικών. Ο αποκλεισμός της ΠΕΘ είναι άδικος, διότι δεν προέκυψε από  κάποια αντικειμενικά κριτήρια. Τούτο αποδεικνύεται από το γεγονός ότι δεν ετέθη  ως όρος η μη συμμετοχή και των δύο Συλλόγων (ΠΕΘ και Καιρού) στον διεξαγόμενο διάλογο, με αποτέλεσμα οι  θιασώτες των νέων Προγραμμάτων (που ανήκουν στον Καιρό) να συμμετέχουν κανονικά στον διάλογο για τα Θρησκευτικά, επηρεάζοντας και διαμορφώνοντας αποτελεσματικά την έκβαση του διαλόγου, ενώ η ΠΕΘ είναι η μόνη που εξαιρέθηκε. Πρέπει να ληφθεί υπ΄ όψιν όλων ότι οι υποστηρικτές των νέων Προγραμμάτων συμμετέχουν διπλά, διότι, αφενός η Εκκλησία συμφώνησε(;) τελικά να αποδεχθεί ως βάση του διαλόγου το νέο Πρόγραμμα που είναι έργο τους, αφετέρου συζητά χωρίς καμιά αντίρρηση ή ένσταση με τους συντάκτες των Προγραμμάτων αυτών και μάλιστα με εκείνους, που,  κατά την αρχιεπισκοπική ρήση, «έβλαψαν την Εκκλησία». Αν η Εκκλησία, όντως, ήθελε διάλογο χωρίς τη συμμετοχή των Συλλόγων έπρεπε η απόφασή της να αφορά και στις δύο πλευρές και να μην ισχύει μονομερώς.
2. Αποκλείονται από τον διάλογο οι ειδικοί γνώστες του θέματος
Ακόμη δεν γνωρίζουμε τι επιδιώκεται τελικά με αυτόν τον διάλογο, όταν αποκλείονται από αυτόν όλοι σχεδόν οι ειδικοί της Διδακτικής και της Παιδαγωγικής. Σε ανάλογη περίπτωση, θα ήταν αδιανόητο να γίνεται ένας διάλογος για θέματα που αφορούν στο δόγμα και να αποκλείονται οι ειδικοί της Δογματικής με κριτήριο ποιοι είναι περισσότερο αρεστοί σε αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις. Αν δεχθούμε κάτι τέτοιο, καταργούνται συνολικά τα διαχρονικά κριτήρια της Εκκλησίας που ίσχυσαν σε όλους τους αγώνες και τους διαλόγους της. Σε αυτούς η Εκκλησία δεν απέκλειε παρά μόνον τους αιρετικούς. Εξάλλου, δεν είναι κατανοητό πώς πρόσωπα που επιλέχθηκαν από τη Σύνοδο το 2016, αίφνης να αποκλείονται αφοριστικά από την ίδια το 2017 διότι είναι μέλη της ΠΕΘ. Επίσης, μέλη που επιλέχθηκαν καταρχάς για τον διάλογο να αποκλείονται την τελευταία στιγμή προφανώς ως μη αρεστά. Γιατί γίνονται όλα αυτά; Γιατί η Εκκλησία κάνει τέτοιες διακρίσεις; Τι θέλει να επιτύχει; Να πετύχει ίσως έναν συμβιβασμό που θα τον εμπόδιζαν όσοι θεωρούν ότι τα Προγράμματα αυτά πρέπει να καταργηθούν γιατί είναι επικίνδυνα; Ποια η σκοπιμότητα της αναζήτησης των «θετικών» των νέων Προγραμμάτων από την Επιτροπή της Εκκλησίας; Πιθανόν και οι αιρέσεις που ταλάνισαν την Εκκλησία επί αιώνες να είχαν κάποια «θετικά». Δεν τα αναζήτησαν, όμως, οι Πατέρες της Εκκλησίας που ανέλαβαν τον αντιαιρετικό αγώνα. Ή μήπως δεν βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πλήθος αιρέσεων που θα κάνουν την εμφάνισή τους, εφόσον ο κάθε μαθητής καλείται να κάνει τις δικές του επιλογές από θρησκευτικά στοιχεία που επίτηδες εμφανίζονται μεμονωμένα, εκτός των οργανωμένων θρησκειών στις οποίες ανήκουν. Ακόμη, δεν σας κρύβουμε ότι μας δημιουργούνται ερωτηματικά για τους λόγους που επέβαλαν την αντικατάσταση των Αρχιερέων που είχαν αναλάβει αρχικά τον διάλογο με την Πολιτεία (7/10/2016).
Εμείς, πάντως:
α) Θεωρούμε ότι τέτοιου είδους αποκλεισμοί αποτελούν  ξεκάθαρες διακρίσεις, που αντιβαίνουν σε κάθε κανόνα δικαίου και δημοκρατικών διαδικασιών.
β) Δεν θα μπορούσαμε ποτέ να διανοηθούμε πώς είναι δυνατόν να στοχοποιούνται και να  απαξιώνονται επιστήμονες και αγώνες στον βωμό κάποιας πολιτικής.
3. Άλλαξε η αρχική απόφαση της Εκκλησίας ως προς τη βάση του διαλόγου
Έκπληκτοι παρατηρούμε ότι άλλαξε η αρχική απόφαση της Εκκλησίας ως προς τη βάση του διαλόγου. Ενώ η συμφωνία Αρχιεπισκόπου και Πρωθυπουργού προέβλεπε να αρχίσει ο διάλογος από μηδενική βάση, ξαφνικά πληροφορούμαστε ότι η νέα απόφαση της Εκκλησίας είναι να συνεχιστεί ο διάλογος, έχοντας ως βάση πλέον τα νέα Προγράμματα!
Δυστυχώς, αυτή η απόφαση δεν είναι καθόλου θετική για την τελική έκβαση του διαλόγου, διότι αποτελεί ένα βήμα προς την αποδοχή της πολυθρησκειακής – συγκρητιστικής δομής του μαθήματος των Θρησκευτικών,  χαρακτηριστικό των νέων Προγραμμάτων.
4. Τα νέα Προγράμματα είναι ακατάλληλα και επικίνδυνα
Οφείλουμε επίσης να τονίσουμε εμφαντικά ότι τα επίδικα νέα Προγράμματα δεν είναι εύκολο να κατανοηθούν από μη ειδικούς ως προς τα παιδαγωγικά, κυρίως, θέματά τους, όπως αυτό της πολυθρησκειακής δομής  ή της μαθησιακής καταλληλότητας σε κάθε ηλικιακό επίπεδο. Πέραν των αμέτρητων παιδαγωγικών και θεολογικών σημείων που καθιστούν τα νέα Προγράμματα ακατάλληλα και επικίνδυνα, αλλά και αντίθετα με τον ορθόδοξο προσανατολισμό του μαθήματος,  υπάρχουν και πάρα πολλές ελλείψεις. Υπάρχουν δηλαδή, θεμελιώδη στοιχεία της ορθόδοξης παράδοσης που δεν συμπεριελήφθησαν στα νέα Προγράμματα. Επειδή ακόμη παρατηρούμε ότι σε όλα τα έγγραφά που αφορούν στα νέα Προγράμματα προβάλλεται ως αναγκαία και ορθόδοξη η ανάμειξη της διδασκαλίας της πίστεώς μας με τις διδασκαλίες των θρησκειών, επαναλαμβάνουμε για πολλοστή φορά ότι αυτό το συνονθύλευμα που επιχειρούν είναι ξένο προς την ορθοδοξία και ότι στοχεύει στην αποδόμηση της ορθόδοξης πίστης και της παράδοσης μας, μέσω του συγκρητισμού και της συγχύσεως. Άλλωστε αυτή ήταν και η θέση που εκφράσατε τον περασμένο Σεπτέμβριο και εσείς  Μακαριώτατε για τα νέα Προγράμματα.
5. Δεν έχει προταθεί στο διάλογο το θέμα της ανισονομίας
Με μεγάλη έκπληξη διαπιστώνουμε ότι στη διαμόρφωση του πλαισίου του διαλόγου Εκκλησίας – Πολιτείας, όπως διαπιστώνουμε από την εισήγηση του Προέδρου της Επιτροπής Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Ύδρας κ. Εφραίμ, δεν προβλέπεται να τεθεί και μάλιστα κατά προτεραιότητα σύμφωνα με τη δική μας άποψη, το θέμα της ανισονομίας που υφίσταται εκ μέρους του Υπουργείου σε βάρος των Ορθοδόξων μαθητών στα ελληνικά σχολεία. Ενώ δηλαδή οι Μουσουλμάνοι, οι Εβραίοι και οι Ρωμαιοκαθολικοί απολαμβάνουν το δικαίωμά τους να διδάσκονται τα τέκνα τους  τη δική τους πίστη, οι ορθόδοξοι γονείς είναι οι μόνοι που υφίστανται, εκ μέρους της Πολιτείας, άνιση μεταχείριση και υποτίμηση, εφόσον, με βάση το νέο Πρόγραμμα, δεν διδάσκονται τα τέκνα τους αμιγώς η δική τους ορθόδοξη πίστη, αλλά ένα πολυθρησκειακό – διαθρησκειακό και συγκρητισμικό μάθημα, ως να είναι κατώτερη η ορθόδοξη πίστη τους από την πίστη των άλλων θρησκευόμενων πολιτών της χώρας. Ο Ορθόδοξος Έλληνας πολίτης, ως άνθρωπος και μέλος του κοινωνικού συνόλου αλλά και της Εκκλησίας, θα πρέπει να απολαμβάνει ισότιμα τα ίδια συνταγματικά δικαιώματα με όλους τους άλλους και, μάλιστα, υπό την εγγύηση του κράτους, με βάση την αρχή της ισονομίας και της αναλογικότητας  (Σύνταγμα, άρθρ. 4 και 25).
6. Οφείλουμε να αντιδράσουμε δυναμικά και με κάθε τρόπο
Δηλώνουμε ότι δεν πρόκειται, ποτέ και με κάθε τίμημα, να νομιμοποιήσουμε και να αποδεχθούμε τα αποτελέσματα ενός διαλόγου που γίνεται για μας αλλά χωρίς εμάς. Ακόμη περισσότερο μάλιστα, οφείλουμε να αντιδράσουμε δυναμικά και με κάθε τρόπο  -αν διαπιστώσουμε ότι ο διάλογος Υπουργείου - Εκκλησίας χρησιμοποιείται ως εργαλείο για να υιοθετηθεί και να πάρει και την ευλογία της Εκκλησίας η προώθηση του θρησκευτικού συγκρητισμού και η ατομική/πολλαπλή θρησκεία (θρησκεία του «Σούπερ Μάρκετ») στα σχολεία μας, δηλαδή μια διδασκαλία αντίθετη με την αλήθεια της Εκκλησίας μας. Θεωρούμε χρέος και ευθύνη μας να αγωνιστούμε ενάντια σε κάθε προσπάθεια, από όπου και αν προέρχεται, που έχει ως στόχο την εισαγωγή τέτοιων επικίνδυνων αντιλήψεων στο μάθημα των Θρησκευτικών.
7. Σύνταξη νέων Προγραμμάτων για το μάθημα των Θρησκευτικών
Επίσης, δηλώνουμε για άλλη μια φορά, πάντα συνεπείς στις θέσεις μας, ότι ζητάμε διάλογο εκ του μηδενός και σύνταξη νέων Προγραμμάτων για το μάθημα των Θρησκευτικών.
Αιτούμεθα άμεση συνάντηση
Μακαριώτατε, γνωρίζετε ότι όλοι οι σκεπτόμενοι Έλληνες Ορθόδοξοι χριστιανοί είναι αναστατωμένοι εδώ και έξι χρόνια με αυτά τα Προγράμματα και αναμένουν από την Εκκλησία τις σωστές αποφάσεις που θα λύσουν το πρόβλημα και δεν θα το διαιωνίσουν. Για όλους τους παραπάνω λόγους αιτούμεθα άμεση συνάντηση μαζί Σας για να εκθέσουμε αναλυτικότερα τις απόψεις και τις θέσεις μας για όλα όσα αναφέραμε.
Για το ΔΣ της ΠΕΘ

   Ο Πρόεδρος                                      Ο Γενικός Γραμματέας
Κωνσταντίνος Σπαλιώρας                    Παναγιώτης Τσαγκάρης
Δρ Θεολογίας                                          Mr  Θεολογίας

Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

Από τους ψευδομάρτυρες του Ιεχωβά στην Ορθοδοξία - ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ

"Από τους ψευδομάρτυρες του Ιεχωβά στην Ορθοδοξία", μία συγκλονιστική συνέντευξη ενός πρώην ψευδομάρτυρα του Ιεχωβά 
Ένα πρώην θύμα της οργάνωσης των ψευδομαρτύρων του Ιεχωβά, από γονείς και παππούδες επίσης ψευδομάρτυρες, γνώρισε την αλήθεια της Ορθοδοξίας. 
Υπάρχοντας ο ίδιος θύμα της για 25 χρόνια, και σπαταλώντας μέσα εκεί ένα σπουδαίο μέρος της επίγειας ζωής του, είχε την ευκαιρία να ζήσει όλα σχεδόν τα συναισθήματα, τις προσδοκίες, τους φόβους, και τις περιπέτειες, τα οποία βιώνει ο κάθε ένας που αναζητάει την αλήθεια σε αυτή την οργάνωση, και που κάποτε απογοητεύεται.  
Υπήρξε πιστός τηρητής των προσταγμάτων της οργάνωσης με συνέπεια την φυλάκιση του για την άρνησή του να στρατευθεί. 
Όσο όμως υπήρξε πιστός στις αρχές της εταιρείας άλλο τόσο υπήρξε και λάτρης της αληθείας. Και επειδή η αλήθεια δεν είναι απλά μια ιδέα αλλά ένα πρόσωπο αυτό του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού και ο ίδιος ο Χριστός τον αγάπησε και τον οδήγησε κοντά του στην όντως Αλήθεια.

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: «Αἰσθάνομαι πόσο ἔντονα ἐργάζονται μυστικὰ γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Ἑλλάδος»

16 Ἰανουαρίου 1982 
«Ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασι. Αἰσθάνομαι πόσο ἔντονα ἐργάζονται μυστικὰ γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Ἑλλάδος. Ἀρχίσανε μὲ τὴν γλῶσσα. Ὅσο ξεπέφτει ἡ γλῶσσα τόσο ξεπέφτει ὁ λαός. 
Λένε ὅτι θέλουν νὰ εὐκολύνουν τὰ παιδιά. Ἀλλ’ αὐτὸ δὲν εἶναι σωστό. Τὰ παιδιὰ καὶ πάλι δὲν θὰ μάθουν γράμματα, γιατὶ ἄλλο εἶναι τὸ αἴτιο. Τὸ αἴτιο εἶναι ἡ ὀρφάνια, ἡ ἔλλειψη τοῦ πατέρα. Ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸν Θεό. Αὐτὴ δίνει τόπο στὸν παλαιὸ ἄνθρωπο ποὺ μπερδεύεται μὲ τὸν νέο καὶ κάνει μπερδεμένη τὴν ψυχή.» 
[…] Ὁ ἄσωτος ὅταν κατάλαβε τὴν ἀπελπιστικὴ κατάστασή του εἶπε μέσα του «Θὰ σηκωθῶ νὰ πάω στὸν πατέρα μου». 
Γιὰ νὰ τὸ εἰπεῖ ὅμως αὐτὸ αἰσθανόταν ὅτι εἶχε πατέρα, γιατὶ μόνο ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ἔχει πατέρα μπορεῖ νὰ εἰπεῖ «θὰ γυρίσω στὸν πατέρα μου». 
Γι’ αὐτὸ, ὁ διάβολος ἢ ὁ παλαιὸς μέσα μας ἄνθρωπος προσπαθεῖ νὰ μᾶς πείσει ὅτι δὲν ἔχουμε πατέρα, ὅτι εἴμεθα ὀρφανοὶ καὶ γι’ αὐτὸ δὲν ἔχουμε ποῦ νὰ ἐπιστρέψουμε. Ἄρα μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ἀπελπισία καὶ στὴν αὐτοκτονία. Θυμηθεῖτε ὅτι ὁ Ἰούδας κατάλαβε ὅτι ἁμάρτησε μὲ τὸ νὰ παραδώσει αἷμα ἀθῶο, ἀλλὰ δὲν αἰσθανόταν ὅτι εἶχε πατέρα καὶ δὲν εἶχε πιὰ νόημα γι’ αὐτὸν ἡ ζωὴ καὶ ἔτσι ἀπηγχονίσθη μόνος του. 
Ἡ ἔλλειψη νοήματος στὴν ζωή, ποὺ ἀποτελεῖ πρόβλημα γιὰ ἑκατομμύρια ἀνθρώπους ἔχει θεμέλιο καὶ αἰτία της τὸ γεγονὸς ὅτι....
ὅλοι αὐτοὶ δὲν γνωρίζουν ἢ δὲν πιστεύουν ὅτι ἔχουν πατέρα καὶ μάλιστα ὅτι ἔχουν πατέρα τὸν ἴδιο τὸν Θεό ποὺ εἶναι ἕτοιμος νὰ τοὺς ὑποδεχθεῖ μὲ ἀνοιχτὴ ἀγκαλιά.

Ὁ ἄσωτος δὲν ἀπελπίστηκε, διότι εἶχε πατέρα ὁ ὁποῖος τὸν περίμενε, ὅπως πίστευε, παρ’ ὅλο ποὺ αἰσθανόταν ὅτι δὲν εἶναι ἄξιος νὰ εἶναι γυιός του. Ὁ Ἰούδας αὐτοκτόνησε, γιατὶ δὲν πίστευε πιὰ ὅτι εἶχε πατέρα, ἀφοῦ τὸν πρόδωσε γιὰ τριάκοντα ἀργύρια. 
Τὸ βασικό, λοιπόν, αἴτιο τῆς κακοδαιμονίας μας εἶναι ὅτι αἰσθανόμαστε ὅτι εἴμαστε ὀρφανοί (κατὰ τὴν ἀντίληψή μας) καὶ ἔτσι μᾶς κάνει ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος νὰ πιστεύουμε καὶ νὰ ζοῦμε στὴν ὀρφάνια καὶ στὴν ἀπελπισία τῆς ὀρφάνιας. 


Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Ἀπὸ τὸ Σημειωματάριο ἑνὸς Ὑποτακτικοῦ, τ. Α΄»
πηγή: εδώ

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Τί είναι τελικά ο σαραντισμός;

Η γυναίκα, έπειτα από την κύηση χρειάζεται ένα διάστημα ώστε να επανέλθει και πάλι στην προ του τοκετού κατάσταση. 
Ο σαραντισμός είναι μια πανάρχαια λειτουργική πράξη της εκκλησίας μας.Γίνεται σήμερα κατα μίμηση της Υπαπαντής του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και οι γυναίκες συμβολίζουν την Παναγία, η οποία έφερε στις αγκάλες της τον Υιόν της και τον πρόσφερε στον ναό ως θυσίαν «ευπρόσδεκτη».
Κατά το πρότυπο της  Παναγίας,λοιπόν, η μητέρα  έπειτα από σαράντα ημέρες πηγαίνει το βρέφος στο ναό για δυο λόγους. Πρώτον, για να εισάγει το βρέφος στο ναό, ώστε αυτό να μπορεί στη συνέχεια να βαπτισθεί και να συμμετάσχει στην εν Χριστώ λατρευτική ζωή, και δεύτερον για να καθαρισθεί και αυτή “από πάσης αμαρτίας και από παντός ρύπου…ίνα αξιωθεί ακατακρίτως μετασχείν των αγίων Μυστηρίων”. Με αυτό τον τρόπο εισέρεται στην κανονική εκκλησιαστική ζωή , που λόγω της γέννας στερήθηκε για σαράντα ημέρες.
Όλα αυτά γίνονται προς μίμηση του σαραντισμού του Κυρίου.

Η ακολουθία του σαραντισμού
 Να αναφέρουμε ότι η Εκκλησία μας έχει κάποιες συγκεκριμένες ευχές περί της γέννας ενός παιδιού. Αυτές είναι: την πρώτη ημέρα, την όγδοη ημέρα (ονοματοδοσία του παιδιού), και την τεσσαρακοστή ημέρα. 
(ευχή για μισό σαραντισμό ΔΕΝ υπάρχει, αλλά όπως θα δούμε στην συνέχεια δεν χρειάζεται, και το αναφέρουμε αυτό διότι συνήθως οι μητέρες ζητούν μισό σαραντισμό για να μπορούνε να βγουν από το σπίτι τους).


Η ακολουθία λοιπόν του σαραντισμού αποτελείται από τέσσερις ευχές. Θέμα και των τεσσάρων ευχών είναι η προσαγωγή του βρέφους στο ναό κατά το πρότυπο του Κυρίου (σύμφωνα με τις διατάξεις του Μωσαϊκού νόμου). Οι ευχές αποτελούν ευλογίες του βρέφους και δεήσεις υπέρ αυτού, που κατά «μίμησιν» του Κυρίου προσάγεται στο ναό και αφιερούται στο Θεό. Αυτός είναι και ο εμφανείς σκοπός της ακολουθίας. Το παιδί εισέρχεται στην εκκλησία και αυτό σαραντίζει και όχι η μητέρα του. Η μητέρα συνοδεύει το βρέφος και ευλογείται μαζί με αυτό.
Εδώ να τονίσουμε πως η ευχή αναφέρει και τους δύο γονείς και είναι λάθος να παρουσιάζεται μόνο η μητέρα. Μαζί έχουν γίνει συνδημιουργοί του Θεού. Έφεραν μία νέα ζωή στον κόσμο. Δεν είναι, ούτε αμαρτωλοί, ούτε ακάθαρτοι για την πράξη τους αυτή. Αυτά είναι Εβραϊκά κατάλοιπα και αντιλήψεις, που δεν έχουν, πιστεύω, θέση στην Εκκλησία της χάριτος του Χριστού. Η γυναίκα δεν είναι τιμωρημένη να παραμείνει στο σπίτι και εκτός Εκκλησίας, επειδή έφερε στον κόσμο μία νέα ύπαρξη.
Πολύ απλά, υπάρχει ανάγκη μετά από τον τοκετό, να επανέλθει το σώμα εις την «προτέραν κατάστασιν», να επουλωθούν οι σπλαχνικές ενοχλήσεις, αλλά και να βρίσκεται η μητέρα συνεχώς με το βρέφος.
Για τον λόγο αυτό η αγία και φιλεύσπλαχνος Εκκλησία, κατά κάποιο τρόπο παρέχει μία άδεια, μία ευλογία στη λεχώνα γυναίκα, να παραμείνει σπίτι της χωρίς να την αναγκάζει να εκκλησιάζεται για το εύλογο διάστημα των σαράντα ημερών. Με τον σαραντισμό του παιδιού, καλείται και αυτή όπως: «ἀξιωθεῖσα εἰσελθεῖν ἐν τῷ Ἁγίω ναῶ, δοξάσει σὺν ἡμίν, τὸ πανάγιον ὄνομά σου...».

Ο συμβολισμός στο τέλος της ακολουθίας:
Στο τέλος της ακολουθίας ο ιερέας αποθέτει το βρέφος μπρος στη Ωραία Πύλη, απ΄όπου το παραλαμβάνει η μητέρα, αφού προσκυνήσει την εικόνα του Κυρίου. Είναι μια συμβολική πράξη που δείχνει ότι το παραλαμβάνει από τα χέρια του Θεού. 
Εάν οι γονείς κατανοήσουν και πιστέψουν ότι τα παιδιά τους είναι πρωτίστως παιδιά του Θεό, πολλά προβλήματα θα προλαμβάνονταν κατά την ανατροφή τους και πολλές αγωνίες σε κάθε ασθένεια ή ατύχημά τους.

Το νόημα της ακολουθίας
 Ο σκοπός και το νόημα της ακολουθίας του σαραντισμού είναι:
***Δοξολογία για τη γέννηση ενός νέου ανθρώπου, που έγινε κατά τρόπο θαυμαστό και ακατανόητο για την ανθρώπινη διάνοια.
***Ευγνωμοσύνη για τη διάσωση της μητέρας, γιατί είναι πολλόι οι κίνδυνοι που διατρέχει κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του τοκετού.
***Αίτηση για κάθαρση της μητέρας από τον “ρύπο”, την ακαθαρσία  του σώματος (σπλαχνικές ενοχλήσεις) και τον σπίλο της ψυχής (δηλ. την υπερηφάνεια , επειδή έφερε έναν νέο άνθρωπο στον κόσμο.
***Αίσθημα αδυναμίας διαπλάσεως της ψυχής του παιδιού και ανάθεσή του στο Θεό για να το ευλογήσει, να το αγιάσει, να το συνετίσει, να το σωφρονίσει και να το καλοφρονίσει.

Δεισιδαιμονίες που σχετίζονται με τον σαραντισμό
 Εδώ θα πρέπει να αναφερθούμε και σε κάποιες δεισιδαιμονίες, που δυστυχώς επικρατούν σε κάποιες περιοχές της Κύπρου και καλό θα ήταν να εκλείψουν.
Πρόκειται για κάποια "φυλακτά", που βλέπουμε να συνοδεύουν το βρέφος, ακόμα και όταν προσφέρεται στην Εκκλησία για τον σαραντισμό.
Οι ματόπετρες, τα πέταλα, η ένδυση με ανάποδα ρουχαλάκια, για να προστατευτεί τάχα το βρέφος από το κακό, είναι άσχημες συνήθειες, βαθιά όμως ριζωμένες στη συνείδηση του λαού.
Τα φαινόμενα αυτά δείχνουν περισσότερο αμάθεια και δυσπιστία. Καλό είναι οι γονείς να συμβουλεύονται τους πνευματικούς τους για τέτοια θέματα και να εμπιστεύονται τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους της Εκκλησίας και όχι σε “μαγικά”αντικείμενα που παραπέμπουν σε παγανιστικές μεθόδους άλλων εποχών.

Σημαντική επισήμανση
Η Εκκλησία ως μάνα πρόβαλε τον “εγκλεισμό” της λεχώνας για σαράντα ημέρες στο σπίτι για πρακτικούς λόγους και όχι εκκλησιαστικούς ή θεολογικούς.
Ειδικά τα παλαιότερα χρόνια υπήρχε το φαινόμενο να τίκτει η γυναίκα και μετά από μερικές ημέρες ο άνδρας να την καλεί να έρθει να δουλέψει στο χωράφι ή να κάνει βαριές εργασίες σε εξωτερικούς χώρους. Καταλαβαίνουμε ότι η λεχώνα όχι μόνο κινδύνευε από μολύνσεις και κόπωση αλλά απομακρυνόταν και από το νεογέννητο, άφηνε τον θηλασμό, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται προβλήματα υγείας και στην μητέρα αλλά και στο παιδί. Έτσι λοιπόν, οι ιερείς βλέποντας τον κίνδυνο που παραμόνευε για την λεχώνα και το νεογέννητο φτάνανε στο σημείο και παρουσίαζαν ως "εντολή-νόμο του Θεού" την παραμονή για σαράντα ημέρες μέσα στο σπίτι ώστε να προφυλάξουν την οικογένεια από τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει η πρόωρη έξοδος της μητέρας από το σπίτι για δουλειά.
Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι ο σαραντισμός έχει να κάνει με τον εκκλησιασμό και όχι με τον “εγκλεισμό” στο σπίτι.
Από τα παραπάνω διαπιστώνουμε ότι η Εκκλησία καθόρισε να παραμένει η λεχώνα σαράντα ημέρες στο σπίτι της ώστε να δυναμώσει η ίδια, για να αποφύγει τις μολύνσεις των μικροβίων, αλλά και την προσβολή της από τη βασκανία του κόσμου.
Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι ο πνευματικός της θα την απαγορεύσει να πάει στο γιατρό, εάν χρειαστεί, ή να μετακινηθεί στο εξοχικό της για να αποφύγει τον καύσωνα της πόλης ή και να πάει και στο μπακάλη, εάν δεν υπάρχει άλλη λύση.
Οι πρώτες σαράντα ημέρες είναι σημαντικές για να εδραιωθεί η γαλουχία και να επιτύχει ο θηλασμός, για αυτό και είναι ανάγκη  η μητέρα με το βρέφος να βρίσκονται  συνεχώς μαζί. Αυτός είναι ένας ακόμα λόγος για να μείνει η μητέρα με το βρέφος στο σπίτι για αυτές τις ημέρες και να αφοσιωθεί στη φροντίδα του και στο θηλασμό.
ΠΗΓΉ: εδώ

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Αγία Ελένη της Σινώπης

Μέσα στο εορτολόγιο της Εκκλησίας μας υπάρχουν πολλοί άγιοι που είναι μικρά παιδιά ή έφηβοι. Είχαν πλούσια τη Χάρη του Θεού, αλλά και την ωριμότητα και βαθειά πίστη, στην κρίσιμη ώρα να πουν το μεγάλο ΝΑΙ και το μεγάλο ΟΧΙ. Ναι στο Χριστό. Όχι στους ψεύτικους θεούς και στις απατηλές προκλήσεις του κόσμου τούτου.
Μια τέτοια αγία ήταν και η αγία Ελένη της Σινώπης. Έζησε τον 18ο αιώνα στην όμορφη αυτή πόλη του Πόντου. Μικρή η ηλικία της, αλλά μεγάλος ο άθλος και η δόξα της, που θυσιάστηκε για την αγάπη του Χριστού στα δεκαπέντε χρόνια της. Ο τρόπος και τα αίτια που την οδήγησαν στο μαρτύριο, δηλαδή η σθεναρή άρνηση της να υποκύψει στις φιλήδονες ορέξεις ενός ισχυρού δυνάστη της Σινώπης, η εμμονή στην πίστη και στην αγάπη του Χριστού αφήνουν έκπληκτο τον αναγνώστη. Και μείς συμπληρώνουμε ότι η αγία αποτελεί παράδειγμα πραγματικής αντίστασης στην λαίλαπα της σύγχρονης εξαθλίωσης και εξαχρείωσης ηθών και αξιών.

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

Η ΕΛΒΕΤΙΑ ΚΟΣΜΗΣΕ ΤΗΝ ΖΥΡΙΧΗ ΜΕ ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Πόσο θα πίστευες αν σου έλεγε κάποιος ότι τον 19ο αιώνα υπήρξε κάποιος που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ελλάδα (Έλληνας) που:
- Πήρε τρία διδακτορικά διπλώματα στην Ιταλία!
- Έφτιαξε το Σύνταγμα της τότε Επτανησιακής Πολιτείας (και έγινε κυβερνήτης της σε ηλικία 26 χρονών!)
- Έφτιαξε το επιτυχημένο Ελβετικό Σύνταγμα (που ισχύει μέχρι σήμερα)
- Έσωσε από διαμελισμό και από πτώχευση την ηττημένη το 1815 Γαλλία.
- Έγινε Υπουργός Εξωτερικών (1816) της μεγαλύτερης (τότε) Ευρωπαϊκής δύναμης (της Ρωσίας)
- Έσωσε την Ελληνική επανάσταση.
Ομολογώ ότι κατά καιρούς άκουγα για κάποιον Καποδίστρια με τόσα απίθανα κατορθώματα που μου φαινόντουσαν το λιγότερο, υπερβολές!
Τέτοια κατορθώματα είμαστε συνηθισμένοι μόνο στα μυθικά χρονιά. Ποιός να ήταν αυτός ο Έλληνας του 19ου αιώνα που, τουλάχιστον σε πολιτικούς άθλους, φάνηκε αντάξιος του Ηρακλή; Είναι όλα αυτά αλήθεια;
Το όνομα του: Ιωάννης Καποδίστριας.


 

Στην αποκαλυπτική του ομιλία ο κ. Κορνιλάκης παρουσιάζει τον «Άγιο της πολιτικής», την σπουδαία βιογραφία του σε όλη την Ευρώπη, τα επιτεύγματά του, τις θυσίες του για την Ελλάδα μέχρι και την ύστατη θυσία του να προσφέρει την ίδια του την ζωή για την ενότητα της πατρίδας μας.
Ιωάννης Καποδίστριας:
• Γενετικές Ρίζες: από Κέρκυρα (πατέρας) και Κύπρο (μητέρα)
• Σπουδές: Ιατρική , Νομική και Φιλοσοφία (Ιταλία)
• Ιονική Επτανησιακή Πολιτεία: Δημιουργός του Συντάγματός της και Κυβερνήτης (σε ηλικία 26 χρονών)
• Δημιουργός του Ελβετικού πολιτειακού συστήματος: Στην Ελβετία (όταν υπάλληλος στην Ρωσική πρεσβεία) ανέλαβε και έφτιαξε ένα νέο πολιτειακό ομοσπονδιακό σύστημα που ένωσε με επιτυχία τα διάφορα καντόνια. Έφτιαξε το Ελβετικό Σύνταγμα πάνω στις αρχές της άμεσης Αρχαιο - Ελληνικής Δημοκρατίας (η χρησιμοποίηση δημοψηφισμάτων για αποδοχή των Νόμων). Θεωρείται ακόμη ο «πρώτος επίτιμος πολίτης της Ελβετίας».
• Ελληνική νεολαία: Με δικά του λεφτά σπούδαζε 300 Ελληνόπουλα στην Ευρώπη (Ο ένας από τους δυο δολοφόνους του είχε σπουδάσει με τα λεφτά του.)
• Σώζει την Γαλλία το 1815: Μετά το Βατερλώ, επηρέασε τον Τσάρο για να μην διαμελισθεί η Γαλλία (σαν ηττημένη χώρα) και οι πολεμικές αποζημιώσεις μειώθηκαν κατά 99%! (με το επιχείρημα ότι «ο λαός της δεν ευθυνόταν»)
• Υπ. Εξωτερικών της Ρωσίας: Το 1816 ο Ρώσσος Τσάρος του ζήτησε (λόγω ικανότητας και προσωπικότητας) να γίνει Υπ. Εξωτερικών της Ρωσίας! Ο Καποδίστριας δέχτηκε, αλλά επειδή ήθελε να μείνει Έλληνας με διακαή Ελληνική πιστότητα, είπε στον Τσάρο «Μεγαλειότατε δέχομαι, με τον όρο να μην γίνω υπήκοος αλλά να είμαι υπάλληλός σας».




• Ελληνική επανάσταση: Το 1821 παραιτήθηκε από την Ρωσική κυβέρνηση και πήγε στην Ελβετία (1821- 1827). Έδωσε τα πάντα για την Πατρίδα. Η επανάσταση δεν θα πετύχαινε χωρίς την συμβολή του Καποδίστρια. Έδωσε πολιτική μάχη με Ευρωπαίους δικτάτορες φιλικά προσκείμενους με την Οθωμανική Αυτοκρατορία (π.χ. Μέττερνιχ). Ξεσήκωσε το φιλελληνικό κίνημα στην Ευρώπη. Έστελνε λεφτά, οπλισμό και τόνους παξιμάδι στην Ελλάδα. Το 1827, στην συνεδρίαση της Τριζίνας, ο Κολοκοτρώνης προτείνει τον Καποδίστρια σαν τον «Ηγέτη του Έθνους».
• Οργάνωσε το Πολεμικό ναυτικό και γενικά την ναυτιλία (οικονομικό θέμα)
• Ήθελε να κάνει τους Έλληνες νοικοκυραίους: Να δώσει γη και δάνεια.
• Ακολούθησε τον δρόμο της θυσίας για το Έθνος. Δεν δέχτηκε αμοιβή σαν Κυβερνήτης: «Όταν βεβαιωθώ ότι ουδέν Ελληνόπουλο πεινά, τότε ίσως θα δεχτώ έναν οβολό».
• Έβαλε υποθήκη τα χτήματα του στην Κέρκυρα σε Έλληνα εφοπλιστή προκειμένου να φέρει δυο καραβιές τροφή για τον πεινασμένο λαό.
• Το 1831 δολοφονήθηκε από «ελληνικά» χέρια στα σκαλοπάτια του Αγίου Σπυρίδωνα (Κυπριακής καταγωγής Άγιος) στο Ναύπλιο. Ο Κολοκοτρώνης τον ονόμασε «Πατέρα του Έθνους». (Από τότε δεν έχουμε καθορίσει στον Κυβερνήτη Καποδίστρια αυτήν την τιμή). Ο Κανάρης σε γράμμα του μίλησε για Πατροκτονία.
• Ο Καποδίστριας ήταν μια οικουμενική προσωπικότητα. Ακόμη τον τιμούν στην Ρωσία, στην Γαλλία, στην Ελβετία, στην Σλοβενία. Στην Ελλάδα μάλλον τον αγνοούμε.
«Ει o Θεός μεθ' ημών, ουδείς καθ' ημών» Ι. Καποδίστριας
«Στις δύσκολες στιγμές οι μόνοι μας σύμμαχοι είναι οι πρόγονοί μας»
 

Yannis Xenos
Architekt Dipl. Ing.
T.U. Karlsruhe
 
Το διαβάσαμε από εδώ

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ


Η κατάσταση του κόσμου με τη «νέα τάξη πραγμά­των» παρουσιάζεται συγκεχυμένη και απειλητική. Ο λεγόμενος υπαρκτός σοσιαλισμός κατέρρευσε, ενώ ό δυτι­κός κόσμος βρίσκεται σε καταφανή πνευματική και ηθι­κή παρακμή και διέρχεται βαθύτατη κρίση. Οι εθνικισμοί και οι ρατσισμοί αναβιώνουν επικίνδυνα και προκαλούν ή εγκυμονούν αιματοχυσίες και φρικαλεότητες. Από την άλλη πλευρά ή αλματώδης ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας, που προωθεί την άνεση και τον ευδαι­μονισμό, συμβαδίζει με μια φοβερή πνευματική παράλυ­ση και ηθική ασυναρτησία.
Ο δυτικός πολιτισμός εξαντλείται στα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας. Αυτά αιχμαλωτίζουν τον άνθρωπο, ενώ ταυτόχρονα τον προκαλούν και τον τρομάζουν. Η ηθική προβάλλεται τόσο, όσο εξυπηρετεί τα υλικά συμφέροντα. Ο μοναδικός παράγοντας που μπορεί να συγκροτήσει τον άνθρωπο, να στηρίξει την ηθική του και να προσφέρει νόημα και σκοπό στη ζωή του, η θρησκεία, φαίνεται να μένει για τον παραδοσιακά χρι­στιανικό κόσμο στο περιθώριο. Κι ενώ στις ξένες προς τον Χριστιανισμό περιοχές παρουσιάζεται έντονη θρησκευτι­κή αφύπνιση, στο δυτικό κόσμο η περιθωριοποίηση της θρησκείας συνεχίζεται. Αν εξαιρέσουμε τον Ελληνικό χώρο, όπου εξακολουθούν να κτίζονται Εκκλησίες, και τις περιοχές της Ανατολικής Ευρώπης, όπου αποκαθίστανται παλαιοί ή δημιουργούνται νέοι λατρευτικοί χώ­ροι μετά τη βαβυλώνια αιχμαλωσία των ορθοδόξων κυ­ρίως λαών, σε ολόκληρη την υπόλοιπη Ευρώπη η θρη­σκευτική κατάσταση δεν είναι καθόλου ενθαρρυντική. Από ετών έπαυσαν να κτίζονται Εκκλησίες, ενώ οι υπάρχουσες αδειάζουν ή και εκποιούνται για κοσμικές χρήσεις.
Οι λόγοι της περιθωριοποιήσεως της θρησκείας δεν είναι παντού ίδιοι ούτε ισοβαρείς. Στην Ανατολική Ευρώπη η θρησκεία πολεμήθηκε από το κράτος και αποβλήθηκε συστηματικά από την κοινωνική ζωή, ενώ στη Δυτική Ευρώπη η περιθωριοποίησή της ήρθε ως φυσική συνέπεια της εκκοσμικεύσεως. Οι αλλαγές όμως που ση­μειώθηκαν πρόσφατα στην Ανατολική Ευρώπη οδήγησαν τους λαούς της στην αναζήτηση όχι μόνο της ελευθερίας αλλά και των ανέσεων της εκκοσμικευμένης κοινω­νίας.
Παράλληλα πρέπει να επισημανθεί μια σημαντική διαφορά μέσα στο χώρο του πρώην υπαρκτού σοσιαλι­σμού ανάμεσα στον παραδοσιακά ορθόδοξο λαό από τη μια μεριά και τον παραδοσιακά ρωμαιοκαθολικό και προτεσταντικό από την άλλη. Ενώ στον πρώτο η απελευθέρωση συνοδεύτηκε με μια θρησκευτική αναγέννηση, που εκδηλώθηκε με ομαδικές προσελεύσεις στο Βάπτισμα, με αύξηση του εκκλησιασμού και των θρησκευ­τικών εκδηλώσεων των πιστών, στο δεύτερο το φαινόμε­νο αυτό δεν ήταν αισθητό. Σε μερικές μάλιστα περιπτώ­σεις διαπιστώθηκε σαφής υποχώρηση της θέσεως της Εκκλησίας. Αυτό οφείλεται στην κοινωνικοποίηση της Εκκλησίας και τον ιδεολογικό ρόλο της διδασκαλίας της. Όσο δηλαδή η Εκκλησία λειτουργούσε ως κέντρο κοινωνικής συσπειρώσεως και ιδεολογικής αντιδράσεως εναντίον του καταπιεστικού καθεστώτος, προσείλκυε τον κόσμο. Όταν ο ρόλος της αυτός έπαυσε να υπάρχει, το ενδιαφέρον του κόσμου σταμάτησε. Πολλά ενεργά μέ­λη της Εκκλησίας αφοσιώθηκαν εξολοκλήρου στην πο­λιτική, για ν’ αντιμετωπίσουν τα νέα προβλήματα, όπως συνέβη στην Ανατολική Γερμανία, ενώ στην Πολωνία, όπου η θρησκεύουσα παράταξη ήταν και προηγουμένως συσπειρωμένη και ισχυρή, παρουσιάσθηκε ως νέα εξουσιαστική τάξη και προκάλεσε αντιδράσεις σε άλλες μερίδες του λάου.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία λειτουργεί πρωτίστως ως χώρος πνευματικής ελευθερίας. Ο Ορθόδοξος ζει στην Εκκλησία αυτό που δεν υπάρχει και δεν μπορεί να προσφερθεί στην κοσμική κοινωνία. Η Ορθόδοξη Εκκλη­σία δεν αποτελεί ιδιαίτερο κοινωνικό οργανισμό, αλλά ούτε και απροσδιόριστη πνευματική κίνηση. Είναι η θε­ανθρώπινη κοινωνία, που οικοδομείται με την ευχαριστιακή σύναξη. Συνδέεται άμεσα με την κοινωνική ζωή και προσδίδει σ’ αυτήν υπερβατική και εσχατολογική προοπτική. Η περιοχή της κοινωνικής ζωής διατηρεί τη συμβατική αξία της, χωρίς ποτέ ν’ απολυτοποιείται. Όταν δεν υπάρχει η αναγνώριση ή η ανοχή της Εκκλησίας από το κράτος, προβάλλει το μαρτυρικό πνεύμα. Ουσιαστική βλάβη προξενεί η εσωτερική διάβρωση της Εκ­κλησίας και η μεταβολή των ποιμένων της σε όργανα της κρατικής εξουσίας.
Η κοινωνικοποίηση της Εκκλησίας έχει καταλυτι­κές επιπτώσεις. Όταν η Εκκλησία παύει να στηρίζει την κοινωνική ζωή, παραμερίζεται. Μαζί της όμως εξαφανίζεται και κάθε δυνατότητα να καλυφθούν οι πνευματικές ανάγκες των πιστών. Αυτό γίνεται εμφανέστερο στην εποχή μας με τη σύγχρονη εκκοσμικευμένη. Η Εκ­κλησία μετατρέπεται σε εξειδικευμένη δομή της κοινωνι­κής ζωής, για να εξυπηρετήσει τις «θρησκευτικές ανάγκες». Αφανίζεται  ο χαρισματικός χαρακτήρας της και προκαλείται πνευματική ένδεια. Έτσι ανοίγει ο χώρος για τις ανατολικές θρησκευτικές και αντιθρησκευτικές κινήσεις, τη μαγεία και τον αποκρυφισμό.
Η κρίση του δυτικού κόσμου σήμερα είναι στην ου­σία της πνευματική. Και το σημαντικότερο είναι ότι η φύ­ση της κρίσεως αυτής δεν είναι αρκετά...