Κυριακή, 30 Ιουνίου 2013

Η περιουσία της Εκκλησίας

Σας καλωσορίζω στον εκκλησιαστικόν αυτόν χώρο και παρακαλώ να μου επιτρέψετε να υποστηρίξω, ότι αυτή η συνάντησις και συνεργασία μεταξύ Πολιτείας και Εκκλησίας (εννοώ εκκλησιαστικής διοικήσεως) μπορεί να γίνει ένας σταθμός στις σχέσεις των.
 Και ασφαλώς απαιτείται και τώρα πολλή προσοχή να τηρούνται οι διακριτοί ρόλοι, όπως επεκράτησε να λέγεται, δηλαδή να μην εισέρχεται η Πολιτεία εις τα ενδότερα των της Εκκλησίας, στα interna corporis και αντιστοίχως η Εκκλησία να είναι διακριτική σε θέματα που ανάγονται στη σφαίρα και στις αρμοδιότητες μιας συντεταγμένης και ευνομούμενης Πολιτείας.

Ωστόσο υπάρχουν θέματα πολλά του λαού μας που χρειάζονται την συνάλληλη σχέση των, την συναλληλία για καλύτερη αντιμετώπισή τους και για πληρέστερη ωφέλεια του λαού μας, στην οποία κυρίως πρέπει να αποβλέπουμε.


Επιτρέψτε μου να ανατρέξω σε μια εποχή που μας κάνει όλους υπερήφανους, που υπερβαίνει την μιζέρια, την εποχή όχι του εγώ αλλά του εμείς. Όχι για να την αντιγράψουμε, δεν μπορούμε πια, αλλά να εμπνευσθούμε απ' αυτή.



α. Βρισκόμαστε στον Απρίλιο του 1822 και ο απελευθερωτικός αγώνας χάνεται. Δεν υπάρχουν δυνατότητες οικονομικές. Το νόμισμα τέλειωσε και η διατροφή των "αγωνιζομένων πενήτων" στέρεψε. Ο Μινίστρος τότε της Εκκλησιαστικής Γραμματείας (δηλ. ο Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων) ο Επίσκοπος Ανδρούσης ενήργησε ως εξής:


"Τη μεν 5 Απριλίου 1822 υπεγράφη νόμος περί συνάξεως των χρυσών και αργυρών σκευών των Μοναστηρίων και Εκκλησιών. Και συνεισέφεραν προθύμως αι κατά τόπους Εκκλησίαι και Μοναί λυχνίας αργυράς και κηροπήγια και ει τι των εκτός της θείας τραπέζης καθιερωμένων χρυσών και αργυρών σκευών, επαρκούσαι προς διατροφήν των αγωνιζομένων πενήτων και κουφίζουσαι το δυνατόν τας φοβεράς ανάγκας του πολέμου. Συνήχθησαν δε περίπου λίτραι δισχίλιαι τετρακόσιαι (η 800 οκάδες) αργύρου και χρυσού και νόμισμα από τούτων ήθελον κόπτειν".



β. Η Δ  Ἐθνική των Ελλήνων εν Άργει συνέλευσις (11-7-1829) στην οποία συμμετέχει η Εκκλησία διεκήρυξε και απεφάσισε:


"Η κυβέρνησις θέλει συστήσει Γαζοφυλάκιον (Ταμείο) υπό την ιδίαν της άμεσον διεύθυνσιν, εις το οποίο θέλει αποτίθεσθαι τα επί των κληροδοσιών και τα των ιερών καταστημάτων (Μονών) συλλεγόμενα χρήματα, προσδιωρισμένα εξηρημένως εις βελτίωσιν του Ιερατείου, εις προικισμόν του Ορφανοτροφείου, εις υποστήριξιν των Αλληλοδιδακτικών σχολείων, Σχολείων τυπικών, Σχολείων ανωτέρας τάξεως δια τους εκκλησιαστικούς πολιτικούς η δια τους αφιερωθησομένους εις την σπουδήν των επιστημών, των τεχνών και της φιλολογίας και εις σύστασιν δημοσίων τυπογραφιών".


Σε υλοποίηση αυτής της αποφάσεως η εισηγητική έκθεση γράφει:

"Η Ελλάς έχει πόρον πλουσιώτατον εις διατροφήν του κλήρου, τα κτήματα των μοναστηρίων και αυτά δεν είναι ολίγα. Ταύτα καλώς διοικούμενα και οικονομούμενα, θέλουσι παρέχει όχι μόνον άφθονα τα εις την διατροφήν του Κλήρου, αλλά και τα εις σύστασιν και διατήρησιν και άλλων φιλανθρώπων καταστημάτων, και εις το οποίον δίδομεν σχέδιον, διορίζομεν που  και πως να εξοδεύωνται τα εκ των μοναστηριακών κτημάτων εισοδήματα . . . ".


"Από τα εισοδήματα αυτών θέλουσι μισθοδοτείσθαι οι Επίσκοποι και οι περί αυτούς αξιωματικοί (γραμματείς) . . . εις διατροφήν του κλήρου και εις την διατήρησιν και καλλωπισμόν των Εκκλησιών".



δ. Στις 5 Αυγούστου 1833 ο Σ. Τρικούπης γράφει προς την Ιεράν Σύνοδον εναγωνίως:


"Η ανάγκη της ταχείας συστάσεως του ταμείου τούτου κρίνεται τοσούτω μάλλον κατεπείγουσα, καθ' όσον, εκτός της εις αυτό αποκειμένης καταλλήλου των Επισκόπων προικοδοτήσεως και την μισθοδοσίαν του Ιερού Κλήρου, τα σχολεία του Κράτους, παραμεληθέντα τοσούτους ήδη μήνας δι' έλλειψιν χορηγίας διαρκούς, κινδυνεύουν να παραλύσουν, και η δημόσια εκπαίδευσις, αντικείμενον τόσον ουσιώδες περί την ηθικήν του χριστιανού μόρφωσιν, να μείνη εις την οποίαν ευρίσκεται μέχρι τούδε νηπιώδη κατάστασιν".


Γιατί τα υπενθυμίζω αυτά σήμερα; Τι ζητάω; Τίποτε. Απλώς τα καταθέτω για να τονώσω την μνήμη μας. Να εκφράσω την επιθυμία να μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη και να αναλαμβάνει ο καθένας από εμάς τις ευθύνες που του αναλογούν. Σήμερα που ο ορίζοντας είναι βεβαρυμένος.


Κρίνω χρήσιμο όμως οι νέες γενιές, τα παιδιά μας, αλλά και οι πολίτες που δεν γνωρίζουν, όταν περιδιαβαίνουν την Αθήνα, να μάθουν ότι:



Ο χώρος που είναι το Πολυτεχνείο μας ανήκε στην Εκκλησία.

Η Κεντρική Βιβλιοθήκη.

Το Παλιό Πανεπιστήμιο.

Η παλιά Ριζάρειος δηλ. το σημερινό Πολεμικό Μουσείο.

Ο Ευαγγελισμός.

Το Αιγινήτειο.

Το Αρεταίειο.

Η μεγάλη έκτασις επί της Μεσογείων, όπου είναι τα Νοσοκομεία.

Ο χώρος του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως με το κτίσμα της παλαιάς Χωροφυλακής.

Το μνημειώδες αυτό κτίριο είναι η πρώτη Εκκλησιαστική Ακαδημία που κτίστηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Γερμανό Καλλιγά. Δεν πρόλαβε να στεγάσει το όραμά του για την Εκκλησιαστική Εκπαίδευση και την κατέλαβε το Ελληνικό Δημόσιο για να αντιμετωπίσει τότε τις έκτακτες ανάγκες του και τόσα άλλα.


Αυτές οι εμπειρίες μπορούν σήμερα να μας οδηγήσουν σε συνεργασίες που θα αποφέρουν αγαθά αποτελέσματα στην καθημερινή ζωή των συνανθρώπων μας. Συνεργασίες διάφανες, ειλικρινείς, όχι μονοβαρείς.


Συνεργασίες σε απλές και σε δύσκολες υποθέσεις με στόχο την βελτίωση της ποιότητας της ζωής του σημερινού ανθρώπου.


-Επί πολλούς μήνες τώρα οι αρμόδιες υπηρεσίες μας συνεργάσθηκαν με τις επίσης αρμόδιες υπηρεσίες της Πολιτείας σε ένα κλίμα αλληλοκατανοήσεως για ένα συγκεκριμένο θέμα.


Αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας είναι η σημερινή συνάντησίς μας. Και το θέμα μας η καλυτερη αξιοποίηση του προγράμματος 2007-2013, το επιλεγόμενο ΕΣΠΑ.


-Η Εκκλησία μας έχει μίαν κακή εμπειρία. Δεν μπόρεσε στο σύνολό της να αξιοποιήσει τα μέχρι τώρα διατρέξαντα Ευρωπαϊκά Προγράμματα.


Τα αίτια είναι τα ακόλουθα:

1. Έλλειψη Συντονισμένης Διεκδίκησης Πόρων.

2. Έλλειψη Τεχνογνωσίας και Τεχνοκρατικής Αντίληψης.

3. Θεσμικά Κενά.

4. Ανωριμότητα Έργων.


Στόχος μας είναι οι εξής άξονες:

1. Υγεία-Πρόνοια.

2. Πολιτισμός.

3. Εκπαίδευση.

4. Τεχνολογία.

5. Περιβάλλον.

6. Ανάπτυξη Ανθρώπινου Κεφαλαίου.

7. Κοινωνική Μέριμνα.

8. Βελτίωση της Ποιότητας Ζωής.



Από πλευράς Πολιτείας είναι κοντά μας εκπρόσωποί της με τους στενούς συνεργάτες των και από πλευράς Εκκλησίας μέλη της παρούσης και της παρελθούσης Δ.Ι.Σ. ως και άλλοι Αρχιερείς.


Ιδιαιτέρως επισημαίνεται η παρουσία εκπροσώπων των αρμοδίων εκκλησιαστικών φορέων, όπως είναι εκείνοι των οικονομικών υπηρεσιών και εκείνοι των αναπτυξιακών οργάνων της Εκκλησίας.

Από ομιλία του Αρχιεπισκόπου στη Πέντελη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου