ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΚΟΣΜΙΚΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Παγκόσμιο γεγονός και για φέτος θα γίνει το άναμμα των φώτων του χριστουγεννιάτικου δένδρου στην Νέα Υόρκη. Ανακοινώθηκε πως θα τοποθετήσουν, ένα τρισδιάστατο αστέρι κατασκευασμένο από την εταιρία swarovski 408 κιλών, το οποίο θα διαθέτει 70 αιχμές καλυμμένες με 3,000,000 κρυστάλλους και θα έχει 50,000 λαμπάκια και 8 χιλιόμετρα καλώδιο για να στολίσουν το χριστουγεννιάτικο δένδρο μπροστά στο Rockfeller Center. Και όπως κάθε χρόνο πλήθος κόσμου θα συγκεντρωθεί για το άναμμα του Rockfeller Center CristmasTree. Ήταν από τα πρώτα θέματα στις ειδήσεις στις τηλεοράσεις της χώρας μας και όχι μόνο. Είναι άραγε τόσο σημαντικό αυτό το γεγονός που είναι είδηση για όλον τον κόσμο; Προφανώς είναι, διότι έχει ξεκινήσει μια προσπάθεια από το 1931 για να φθάσουμε σ’ αυτό το αποτέλεσμα.

Ο άνθρωπος δυστυχώς ζει στο σκοτάδι και όταν δει φως, έστω και ψεύτικο εντυπωσιάζεται. Οι βιτρίνες των καταστημάτων φωτίζονται με έντονο φωτισμό για να προσελκύουν την προσοχή των υποψηφίων αγοραστών. Οι φωτεινές επιγραφές, οι γιγαντοαφίσες με τα έντονα χρώματα και τις συχνές εναλλαγές των θεμάτων που διαφημίζουν γίνονται ιδίως την νύχτα εστίες προσοχής. Αυτός ο τρόπος δημιουργίας εντυπώσεων έχει περάσει και σ’ εμάς τους απλούς ανθρώπους που στολίζουμε τα σπίτια μας με εκατοντάδες λαμπάκια, στολίζοντας και τα μπαλκόνια μας με αστέρια φωτεινά ή και με σειρές από λαμπάκια που αναβοσβήνουν όλες τις νύχτες την περίοδο των Χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς.

Όλα αυτά βέβαια γίνονται λόγω της γιορταστικής ατμόσφαιρας που επικρατεί και είναι στ’ αλήθεια όμορφα. Χανόμαστε όμως χαζεύοντας τα ψεύτικα λαμπάκια και μας διαφεύγει κάτι πολύ σημαντικό.

Η γέννηση του Χριστού είναι το σημαντικότερο γεγονός στην ιστορία της ανθρωπότητος. Η γέννηση του Χριστού χώρισε την ιστορία στα δύο, στην περίοδο προ Χριστού και στην περίοδο μετά Χριστόν, αυτήν που ζούμε εμείς.

Το φως το της γνώσεως.

Η φράση αυτή ακούγεται στο απολυτίκιον των Χριστουγέννων. «Η Γέννησίς σου Χριστέ ο Θεός ημών, ανέτειλε τω κόσμω το φως το της γνώσεως». Ποιος ασχολείται όμως με τέτοιες λεπτομέρειες; Δεν έχουμε χρόνο γι’ αυτά, διότι πρέπει να φροντίσουμε για τον στολισμό του σπιτιού, να ψωνίσουμε για το γιορτινό τραπέζι, να φροντίσουμε πού θα κάνουμε ρεβεγιόν, με ποιους θα βρεθούμε, σε ποιο κέντρο διασκεδάσεως θα πάμε και ποιον τραγουδιστή θα ακούσουμε να μας διασκεδάσει μέρα που είναι.

Δυστυχώς το κοσμικό φρόνημα έχει σκεπάσει το πνευματικό μέρος των Χριστουγέννων. Είναι μια θλιβερή διαπίστωση στις μέρες μας, που ενώ θα έπρεπε οι αυλές των εκκλησιών να είναι γεμάτες με κόσμο περιμένοντας την Γέννηση του Χριστού και τα κοσμικά μαγαζιά να είναι άδεια, συμβαίνει το αντίθετο. Τα κέντρα διασκεδάσεως είναι ασφυκτικά γεμάτα και οι εκκλησίες έχουν λίγο περισσότερο κόσμο από τις Κυριακές. Το πλέον χαρμόσυνο γεγονός στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους μας αφήνει αδιάφορους.

Οι μάγοι έκαναν πορεία πολλών χιλιομέτρων για να συναντήσουν τον Χριστό, εμείς λίγα μέτρα με τα πόδια δεν θέλουμε να κάνουμε για τον Χριστό. Αυτοί προσέφεραν ότι πολύτιμο είχαν στον ενανθρωπίσαντα Θεό. Από εμάς δεν ζητά ακριβά δώρα. Αυτό που ζητά και είναι δικό μας είναι οι αμαρτίες μας, τις οποίες θέλει να εναποθέσουμε κάτω από το πετραχήλι του πνευματικού. Ας μιμηθούμε τους βοσκούς τους απλούς, αγαθούς ανθρώπους και να διαλαλήσουμε παντού τον ερχομό του Θεανθρώπου. Στα ποντιακά κάλαντα σε έναν στίχο λέει, Χριστός γεννέθεν χαρά σον κόσμον, αυτό κι εμείς να διαλαλήσουμε παντού, να βροντοφωνάξουμε «ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος θεός».

Την ώρα που χτυπούν οι καμπάνες χαρμόσυνα καλώντας μας στις εκκλησιές για να γιορτάσουμε όλοι μαζί οι πιστοί τη γέννηση του Χριστού μας, κάποιοι συνάνθρωποί μας κουρασμένοι κι αποκαμωμένοι από το γλέντι και το ξενύχτι και μισομεθυσμένοι από το αλκοόλ, αντί να πάνε στην εκκλησία να ακούσουν το «Χριστός Γεννάται δοξάσατε» πάνε στα σπίτια τους να ξαπλώσουν και να κοιμηθούνε. Πόσο στ’ αλήθεια τα διαστρέβλωσε όλα ο διάβολος, που βρίσκει τρόπους να κρατάει τον κόσμο μακριά από την εκκλησία;

Κατάφερε ο διάβολος να κάνει τα Χριστούγεννα μία ατραξιόν. Μια γιορτή καθαρά θρησκευτική, την μετέτρεψε σε εμποροπανήγυρη όπου πουλάνε έμποροι την πραμάτεια τους και οι πελάτες καλύπτουν την καταναλωτική τους μανία. Κατάφερε ακόμη στις ευχές που ανταλλάσσουμε να μην αναφερόμαστε στην γέννηση του Χριστού και αντί να λέμε «καλά Χριστούγεννα», να λέμε καλές γιορτές. Στο εξωτερικό δε, το «Merry Christmas» χάριν συντομογραφίας έγινε «Merry Xmas». Και εδώ ο πονηρός έκανε την πονηριά του. Δεν θέλει να ακούγεται καθόλου το όνομα του Χριστού.

Τελευταία έχει επικρατήσει η συνήθεια την παραμονή των Χριστουγέννων που είναι ημέρα νηστείας, να στήνουν ψησταριές στα πεζοδρόμια έξω από τα καταστήματα, όπου καλούν και όργανα και στήνουν γλέντι. Τρων και πίνουν και γλεντάνε, και αν τους ρωτήσει κάποιος γιατί συμβαίνει αυτό, θα σου πουν είναι για τα Χριστούγεννα. Τι σχέση όμως μπορεί να έχει το γλέντι της παραμονής  με τα Χριστούγεννα; Υπάρχει κάτι από Χριστούγεννα;

Μια χαραμάδα θέλει ο Χριστός να αφήσουμε να μπει το φως Του στην ψυχή μας. Μας το είπε ο ίδιος «Εγώ ειμί το φως του κόσμου». Θέλει ο Χριστός να φωτίσει το είναι μας, να λάμψει η ψυχή μας και να χαρούμε με την χαρά του Κυρίου μας. Ο διάβολος μας κοροϊδεύει δίνοντάς μας λίγη ψεύτικη χαρά μέσα στα σκοτεινά κέντρα διασκεδάσεως με ψεύτικα φωτάκια και προβολείς προσπαθώντας να μας εντυπωσιάσει. Και ενώ ο Χριστός μας δίνει ό,τι αληθινό, ολόκληρο τον εαυτό του, εμείς δεν τον προτιμούμε.

Χριστούγεννα αληθινά ζει κανείς μόνο κοντά στον Χριστό. Οι Πατέρες της εκκλησίας, καλώς διαταξάμενοι, καθιέρωσαν μια περίοδο νηστείας 40 ημερών, και αφού πλησιάσει εν μετανοία ο Ορθόδοξος Χριστιανός το πετραχήλι του πνευματικού και εξομολογηθεί καθαρά τις αμαρτίες του, πλησιάζει και στο άγιο ποτήριο. Στον όρθρο της εορτής των Χριστουγέννων ακούγονται υπέροχα άσματα με βαθιές θεολογικές έννοιες και αρμονικές μελωδίες που ετοιμάζουν την ψυχή του ανθρώπου να γίνει ένα με τον Χριστό στο τέλος της Θείας λειτουργίας. Και τότε είναι η ώρα να φωνάξουμε «είδομεν το φως το αληθινόν». Αυτό το φως πρέπει να αναζητήσουμε, αυτό να δούμε, αυτό που φωτίζει τον άνθρωπο. Ένα φως που διαρκεί αιώνια. Το να είσαι του Χριστού θέλει θυσίες, αλλά εμείς δεν θέλουμε να αποβάλουμε το κοσμικό φρόνημα και να ζήσουμε σύμφωνα με το ευαγγέλιο. Θέλουμε να ζούμε, ακόμη και τα Χριστούγεννα, χωρίς Χριστό.

Χριστούγεννα όμως δίχως το Χριστό δεν νοούνται.

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΤΖΑΜΠΑΣΗΣ

 

Μεγάλη Εβδομάδα

Από τη Μεγάλη Δευτέρα μέρα ξεκινούν τα άγια Πάθη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τύπος του Κυρίου μας Ιησού είναι ο πάγκαλος Ιωσήφ (Γεν. 37 - 50).
Ήταν ο προτελευταίος γιός του Πατριάρχη Ιακώβ και ο πιο αγαπητός. Όμως φθονήθηκε από τα αδέλφια του και αρχικά τον έριξαν σ' ένα βαθύ λάκκο και εξαπάτησαν το πατέρα τους χρησιμοποιώντας ένα ματωμένο ρούχο ότι δήθεν τον κατασπάραξε κάποιο θηρίο. Στη συνέχεια τον πούλησαν για τριάντα αργύρια σε εμπόρους, οι οποίοι τον ξαναπούλησαν στον αρχιμάγειρα του βασιλιά της Αιγύπτου, τον Πετεφρή. Ο Ιωσήφ ήταν πανέμορφος και τον ερωτεύθηκε η γυναίκα του Πετεφρή, που θέλησε να τον παρασύρει σε ανήθικη πράξη βιαίως. Μόλις εκείνη έπιασε τον Ιωσήφ, εκείνος άφησε στα χέρια της το χιτώνα του και έφυγε. Εκείνη από το θυμό της τον συκοφάντησε στο σύζυγό της, ότι δήθεν αυτός επιτέθηκε εναντίον της με ανήθικους σκοπούς. Ο Πετεφρής την πίστευσε και φυλάκισε τον Ιωσήφ.
Κάποτε όμως ο Φαραώ, ο βασιλιάς της Αιγύπτου, είδε ένα παράξενο όνειρο και ζήτησε έναν εξηγητή. Με το φωτισμό του Θεού, μόνο ο Ιωσήφ μπόρεσε να το εξηγήσει. Ότι θα έλθουν στη χώρα του επτά χρόνια ευφορίας και επτά ακαρπίας και πείνας. Ενθουσιάσθηκε ο Φαραώ από τη σοφία του και τον έκανε γενικό άρχοντα, σαν πρωθυπουργό. Ο Ιωσήφ διαχειρίστηκε άριστα την εξουσία και φρόντισε στα δύσκολα χρόνια της πείνας όλο το λαό. Με αφορμή τη διανομή του σιταριού, φανερώθηκαν τ' αδέλφια του που τον είχαν φθονήσει. Εκείνος δεν τους κράτησε κακία, αντίθετα τα προσκάλεσε μόνιμα στην Αίγυπτο μαζί με τους γονείς. Αυτός λοιπόν αποτελεί προεικόνιση του Χριστού, διότι και Αυτός, αγαπητός γιός του Πατέρα, φθονήθηκε από τους ομοφύλους Του Ιουδαίους, πουλήθηκε από το μαθητή Του για τριάντα αργύρια και κλείσθηκε στο σκοτεινό λάκκο, τον τάφο.

Επίσης, σήμερα μνημονεύουμε και τη άκαρπο συκή, την οποία καταράστηκε ο Κύριος και ξεράθηκε αμέσως Ματθ. 21:19, Μαρκ. 11:13). Συμβολίζει τόσο τη Συναγωγή των Εβραίων, η οποία δεν είχε πνευματικούς καρπούς, όσο και κάθε άνθρωπο που στερείται πνευματικών καρπών, αρετών. Έδειξε ο Κύριος τη δύναμή Του στο άψυχο δένδρο και ποτέ πάνω σε άνθρωπο, για να δείξει ότι δεν έχει μόνο δύναμη να ευεργετεί, αλλά και να τιμωρεί. Ο ευαγγελιστής Μάρκος αναφέρει πως την ώρα που ο Κύριος επιτίμησε τη συκή και ξηράθηκε, κατέπεσαν αμέσως τα καταπράσινα φύλλα της και την επόμενη μέρα ξεράθηκε και η ρίζα της (Μαρκ. 11:21). Οι μαθητές έκθαμβοι από το θαύμα αυτό δεν ζητούσαν να μάθουν την βαθύτερη έννοιά του, αλλά είχαν την απορία «πως παραχρήμα εξηράνθη η συκή;» (Ματθ. 21:20). Πρώτη φορά είχαν δει τιμωρία της άψυχης φύσεως. Ο Κύριος παίρνοντας αφορμή από την απορία των μαθητών, χωρίς να εξηγήσει την συμβολική σημασία του θαύματος, τους δίδαξε για τη μεγάλη δύναμη της πίστεως, η οποία όταν συνοδεύεται από εσωτερική θέρμη και χωρίς τον παραμικρό δισταγμό μπορεί να κατορθώσει αφάνταστα πράγματα. Τους είπε: «Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν καὶ μὴ διακριθῆτε, οὐ μόνον τὸ τῆς συκῆς ποιήσετε, ἀλλὰ κἂν τῷ ὄρει τούτῳ εἴπητε, ἂρθητι καὶ βλήθητι εἰς τὴν θάλασσαν, γενήσεται·» (Ματθ. 21:21). Αυτή την πίστη θέλει η Εκκλησία μας να μεταδώσει και σε μας.


Κατά την Μεγάλη Τρίτη επιτελούμε ανάμνηση της περί των δέκα παρθένων γνωστής παραβολής του Κυρίου. Η Εκκλησία μας καλεί να είμαστε  έτοιμοι για να υποδεχθούμε, κρατούντες τις λαμπάδες των αρετών μας, τον ουράνιο Νυμφίο, τον Κύριον Ιησού, ο Οποίος θα έλθει αιφνίδια, είτε ειδικά κατά τη στιγμή του θανάτου μας, είτε γενικά κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Επίσης μας καλεί, φέρουσα ενώπιό μας και τη παραβολή των ταλάντων, να καλλιεργήσουμε και να αυξήσουμε τα χαρίσματα που μας έδωσε ο Θεός. Ο Κύριός μας, ο Ιησούς Χριστός, όταν ανέβαινε στα Ιεροσόλυμα και πλησίαζε προς το εκούσιο Πάθος, έλεγε στους μαθητές Του ορισμένες παραβολές για να τους προετοιμάσει. Μερικές, μάλιστα, τις έλεγε για να καυτηριάσει και να χτυπήσει του Γραμματείς και τους Φαρισαίους. Μια από αυτές, τη σημερινή των δέκα παρθένων, την είπε για να παρακινήσει μεν όλους προς την ελεημοσύνη, αλλά και να διδάξει όλους μας να είμαστε έτοιμοι πριν μας προλάβει το τέλος του θανάτου. Επειδή έχει πολλή δόξα η παρθενία (πραγματικά είναι μεγάλο κατόρθωμα!) και για να μη βρεθεί κάποιος που κατορθώνει αυτό το μεγάλο έργο, αλλά παραμελεί τα άλλα και ιδίως την ελεημοσύνη, προβάλλει αυτή τη παραβολή. Τρέχει πολύ γρήγορα η νύκτα της παρούσης ζωής, έτσι οι παρθένες όλες νύσταξαν και κοιμήθηκαν, δηλαδή πέθαναν, γιατί ο θάνατος λέγεται και ύπνος. Καθώς κοιμόντουσαν, στη μέση της νύχτας ακούσθηκε μια δυνατή φωνή που έλεγε: «Να ΄τος ο Νυμφίος, έρχεται! Βγείτε όλες να Τον προϋπαντήσετε!». Τότε οι φρόνιμες παρθένες που είχαν φροντίσει να έχουν άφθονο λάδι, συνάντησαν τον Νυμφίο και μπήκαν μέσα μαζί Του, όταν ανοίχθηκαν οι πύλες. Αυτές κοντά στις άλλες αρετές και μάλιστα της παρθενίας, φρόντισαν να έχουν άφθονο και το λάδι της ελεημοσύνης. Αντίθετα οι άλλες πέντε παρθένες που δεν είχαν αρκετό λάδι, όταν ξύπνησαν ζητούσαν λίγο από τις φρόνιμες, αλλά μετά θάνατο δεν είναι εύκολο να αγοράσεις λάδι από αυτούς που το πουλούν, δηλαδή τους φτωχούς. Αυτές, η παραβολή, τις ονομάζει μωρές, γατί ενώ κατόρθωσαν το δυσκολότερο, την ''παρθενία'', παραμέλησαν το ευκολότερο γιατί ήταν ανελεήμονες καρδιές. Όποιος λοιπόν κατορθώσει μια αρετή - έστω μεγάλη - αλλά δε φροντίσει και για τις άλλες και ιδίως την ελεημοσύνη, δε μπορεί να μπει μαζί με το Χριστό στην αιώνια ανάπαυση και γυρίζει πίσω ντροπιασμένος. Και τίποτα δεν είναι πιο λυπηρό και πιο ντροπιαστικό από μια "παρθένο" που νικιέται απ' τον έρωτα των χρημάτων.

Κατά την Μεγάλη Τετάρτη επιτελούμε ανάμνηση του γεγονότος της αλείψεως του Κυρίου με μύρο από μια πόρνη γυναίκα. Επίσης φέρεται στη μνήμη μας, η σύγκλιση του Συνεδρίου των Ιουδαίων, του ανώτατου δηλαδή Δικαστηρίου τους, προς λήψη καταδικαστικής αποφάσεως του Κυρίου, καθώς και τα σχέδια του Ιούδα για προδοσία του Διδασκάλου του. Δύο μέρες πριν το Πάσχα, καθώς ο Κύριος ανέβαινε προς τα Ιεροσόλυμα, κι ενώ βρισκόταν στο σπίτι στου λεπρού Σίμωνα, τον πλησίασε μια πόρνη γυναίκα κι άλειψε το κεφάλι Του με πολύτιμο μύρο. Η τιμή του ήταν γύρω στα τριακόσια δηνάρια, πολύτιμο άρωμα και γι' αυτό οι μαθητές την επέκριναν και περισσότερο απ' όλους ο Ιούδας. Γνώριζαν οι μαθητές καλά πόσο μεγάλο ζήλο έδειχνε πάντοτε ο Χριστός για την ελεημοσύνη προς τους φτωχούς. Ο Χριστός όμως την υπερασπίσθηκε, για να μην αποτραπεί απ' το καλό της σκοπό. Ανέφερε μάλιστα και τον ενταφιασμό Του, προσπαθώντας να αποτρέψει τον Ιούδα από τη προδοσία, αλλά μάταια. Τότε απέδωσε στη γυναίκα την μεγάλη τιμή να διακηρύσσεται το ενάρετο έργο της σε ολόκληρο την οικουμένη. Ο Ιερός Χρυσόστομος υποστηρίζει ότι δύο ήταν οι γυναίκες που άλειψαν με μύρο τον Κύριο. Οι τρεις πρώτοι Ευαγγελιστές αναφέρουν μια και την ίδια γυναίκα, που πήρε την ονομασία πόρνη. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης όμως κάνει λόγο για άλλη γυναίκα, αξιοθαύμαστη και σεμνή, τη Μαρία την αδελφή του Λαζάρου, που άλειψε τα άχραντα πόδια Του σκουπίζοντας τα με τις τρίχες των μαλλιών της.

Κατά τη Μεγάλη Πέμπτη επιτελούμε ανάμνηση: Της νίψεως των ποδών των Αποστόλων υπό του Κυρίου, Του Μυστικού Δείπνου, δηλαδή της παραδόσεως σ' εμάς υπό του Κυρίου του Μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας, της θαυμαστής προσευχής του Κυρίου προς τον Πατέρα Του και της προδοσίας του Κυρίου υπό του Ιούδα. Εκείνο το βράδυ της Πέμπτης, πριν ν' αρχίσει το δείπνο ο Ιησούς σηκώνεται από το τραπέζι, αφήνει κάτω τα ιμάτιά του, βάζει νερό στο νιπτήρα και τα κάνει όλα μόνος Του, πλένοντας τα πόδια των Μαθητών Του. Με τον τρόπο αυτό θέλει να δείξει σ' όλους ότι δεν πρέπει να επιζητούμε τα πρωτεία. Μετά τη νίψη των ποδιών λέγει: «όποιος θέλει να είναι πρώτος, να είναι τελευταίος απ' όλους».
Πρώτα πήγε στον Ιούδα και μετά στο Πέτρο, ο οποίος ήταν ο πιο ορμητικός απ' όλους και στην αρχή σταματάει το Διδάσκαλο, αλλά ύστερα όταν τον έλεγξε, υποχωρεί με τη καρδιά του. Αφού έπλυνε τα πόδια όλων, πήρε τα ιμάτιά Του και ξανακάθισε. Άρχισε κατόπιν να τους νουθετεί να αγαπούν ο ένας τον άλλον και να μη επιζητούν το ποιος θα είναι πρώτος. Στη συνέχεια τους μίλησε για την προδοσία και επειδή θορυβήθηκαν, στρέφεται με ήρεμο τρόπο στον Ιωάννη και τον υπέδειξε.
Κατόπιν πήρε ψωμί στα χέρια Του και είπε: «Λάβετε φάγετε». Το ίδιο έκανε και με το ποτήρι του κρασιού λέγοντας: «Πιέστε απ' αυτό όλοι, γιατί αυτό είναι το αίμα Μου, της νέας Συμφωνίας. Αυτό να κάνετε για να Με θυμάστε». Μετά από αυτή τη στιγμή ο Ιούδας, μόλις έφαγε τον άρτο έφυγε και συμφώνησε με τους αρχιερείς να τους Τον παραδώσει.
Μετά το δείπνο βγήκαν όλοι στο όρος των Ελαιών, όπου ο Χριστός τους δίδαξε τα ανήκουστα και τελευταία μαθήματα και αρχίζει να λυπάται και να ανυπομονεί. Αναχωρεί μόνος Του και, γονατίζοντας, προσεύχεται εκτενώς. Από την πολλή αγωνία γίνεται ο ιδρώτας Του σαν σταγόνες πηχτού αίματος, οι οποίες έπεφταν στη γη. Μόλις συμπληρώνει την εναγώνια εκείνη προσευχή, φθάνει ο Ιούδας με ένοπλους στρατιώτες και πολύ όχλο και αφού χαιρετάει και φιλάει πονηρά το δάσκαλό Του, Τον παραδίδει. Συλλαμβάνεται λοιπόν ο Ιησούς και τον φέρνουν δέσμιο στους Αρχιερείς Άννα και Καϊάφα. Οι μαθητές σκορπίζονται και ο θερμότερος των άλλων ο Πέτρος τον ακολούθησε ως την αρχιερατική αυλή και αρνείται και αυτός ότι είναι μαθητής Του. Εν τω μεταξύ ο θείος διδάσκαλος παρουσιάζεται μπροστά στο παράνομο συνέδριο, εξετάζεται για τους μαθητές και τη διδασκαλία Του, εξορκίζεται στο Θεό για να πεί εάν Αυτός είναι πράγματι ο Χριστός και αφού είπε την αλήθεια, κρίνεται ως ένοχος θανάτου, επειδή τάχα βλασφήμησε. Από 'κει και πέρα τον φτύνουν στο πρόσωπο, τον χτυπάνε, τον εμπαίζουν με κάθε τρόπο κατά τη διάρκεια όλης της νύχτας, ως το πρωί.

Την Μεγάλη Παρασκευή, στέλνεται ο Ιησούς δέσμιος από τον Καϊάφα στον τότε ηγεμόνα της Ιουδαίας Πόντιο Πιλάτο. Αυτός, αφού Τον ανέκρινε με πολλούς τρόπους και αφού ομολόγησε δυο φορές ότι ο Ιησούς είναι αθώος, έπειτα, για να ευχαριστηθούν οι Ιουδαίοι, τον καταδικάζει σε θάνατο• και αφού τον μαστίγωσε σαν δραπέτη δούλο τον Δεσπότη των όλων, Τον παρέδωσε για να σταυρωθεί. Από ’κει και πέρα ο Ιησούς, αφού παραδόθηκε στους στρατιώτες, γυμνώνεται, φοράει κόκκινη χλαμύδα, στεφανώνεται με ακάνθινο στεφάνι, κρατάει κάλαμο σα σκήπτρο, προσκυνείται χλευαστικά, φτύνεται και χτυπιέται στο πρόσωπο και στο κεφάλι. Μετά, βαστάζοντας το Σταυρό, πηγαίνει προς τον Γολγοθά, τον τόπο της καταδίκης και εκεί, γύρω στην τρίτη ώρα της ημέρας, σταυρώνεται μεταξύ δυο ληστών, βλασφημείται από αυτούς που είχαν πάει στον Γολγοθά μαζί του, μυκτηρίζεται από τους αρχιερείς, ποτίζεται από τους στρατιώτες με ξύδι ανακατεμένο με χολή. Γύρω στην ενάτη ώρα, αφού βγάζει πρώτα φωνή μεγάλη, και λέει: «Τετέλεσται», εκπνέει «ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου», την ώρα κατά την οποία σφάζονταν, σύμφωνα με τον νόμο, ο πασχαλινός αμνός, ο οποίος καθιερώθηκε ως έθιμο στους Ιουδαίους, προτυπώνοντας τον Εσταυρωμένο Χριστό, πρίν από 1043 χρόνια. Το δεσποτικό αυτό θάνατο και η άψυχη κτίση, πενθώντας, τον τρέμει και αλλοιώνεται από το φόβο αλλά ο Δημιουργός της κτίσεως ακόμα και όταν είναι νεκρός, λογχίζεται την ακήρατη πλευρά Του και ρέει απ’ αυτή αίμα και νερό. Τέλος, κατά τη δύση του ηλίου, έρχεται ο Ιωσήφ από Αριμαθείας και ο Νικόδημος μαζί με αυτόν, και οι δυο κρυφοί μαθητές του Ιησού, αποκαθηλώνουν από το Σταυρό το πανάγιο του διδασκάλου σώμα, το αρωματίζουν, το τυλίγουν με καθαρό σεντόνι και αφού το έθαψαν σε καινούργιο τάφο, κυλούν στο στόμιο του μεγάλο λίθο. Αυτά τα φρικτά και σωτήρια πάθη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού επιτελούμε σήμερα και εις ανάμνηση αυτών παραλάβαμε από αποστολική διαταγή, τη νηστεία της Παρασκευής.

Το Μέγα Σάββατο, αφού συγκεντρώθηκαν οι αρχιερείς και οι φαρισαίοι στο Πόντιο Πιλάτο, τον παρακάλεσαν να ασφαλίσει τον τάφο του Ιησού για τρεις ημέρες διότι, καθώς έλεγαν, «έχουμε υποψία μήπως οι μαθητές Του, αφού κλέψουν την νύχτα το ενταφιασμένο Του σώμα κηρύξουν έπειτα στο λαό ως αληθινή την ανάσταση την οποία προείπε ο πλάνος εκείνος, όταν ακόμη ζούσε· και τότε θα είναι η τελευταία πλάνη χειρότερη της πρώτης». Αυτά αφού είπαν στον Πόντιο Πιλάτο και αφού πήραν την άδεια του, έφυγαν και σφράγισαν τον τάφο τοποθετώντας εκεί για ασφάλεια του κουστωδία, δηλαδή στρατιωτική φρουρά.
Πηγή: εδώ

Ο ΑΠΟΔΙΟΠΟΜΠΑΙΟΣ ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

             

          Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του αγίου και μεγάλου Βασιλείου την πρώτη του κοσμικού έτους. Ίσως αυτό να συνετέλεσε στον πλήρη ευτελισμό τόσο του ιδίου όσο και της γιορτής του. Κάποιοι δυτικόπληκτοι με σταθερά προσανατολισμένο το νου τους στην Εσπερία επέβαλαν (και το εκπληκτικό είναι ότι το κατάφεραν χωρίς την παραμικρή αντίσταση από μέρους της Εκκλησίας) στον γεράκο της Coca cola, το σύμβολο αυτό του δυτικού καταναλωτικού πνεύματος, το όνομα του λιτοδίαιτου αγίου, η βιοτή του οποίου ...

ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ: ΔΙΠΛΗ ΕΟΡΤΗ

του Αρχιμανδρίτη π. Παλαμά Κυριλλίδη,

Εορτάσιμη μέρα η σημερινή από τις πιο πανηγυρικές του χρόνου. Η 25η Μαρτίου ήδη μνημονεύεται από Αλέξανδρο Υψηλάντη, τον μυστικό αρχηγό της Φιλικής Εταιρείας, ως ημέρα έναρξης του Αγώνα ενάντια στον Οθωμανικό ζυγό "ως ευαγγελιζομένη την πολιτικήν λύτρωσιν του ελληνικού έθνους". Από τις πρώτες μέρες της Επανάστασης ήταν εμφανής η θρησκευτική διάσταση της ακόμα και σε μη ορθόδοξους παρατηρητές. Όπως χαρακτηριστικά τόνιζε ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, το ελληνικό έθνος «εις την ιεράν του θρησκείαν οφείλει τας σημερινάς

"Χάνεται η ελληνικότητα των εορτών μας"

Γράφει ο/η Μητροπολίτης Σπάρτης κ. Ευστάθιος 20.12.09

 Μπροστά από αρκετά χρόνια είχα διαβάσει σε σοβαρή αθηναϊκή εφημερίδα ένα άρθρο του Η. Νικολούδη, Καθηγητή Πανεπιστημίου των Παρισίων και του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου Αθηνών. Μεταξύ των άλλων  στο σημαντικό αυτό άρθρο ο  έμπειρος πανεπιστημιακός δάσκαλος  έγραφε: «υπάρχει θέμα προστασίας και διάσωσης του ελληνικού  χαρακτήρα, γιατί υπάρχει απειλή που έρχεται στην σημερινή εποχή από τον α-διακριτικό βιομηχανικό άνθρωπο.