Λέλα Καραγιάννη, ηρωίδα της Εθνικής Αντίστασης μας εμπνέει και μας καθοδηγεί.

 Κατά την διάρκεια της τριπλής κατοχής, 1941-1944,εκτός από τις μεγάλες αντιστασιακές οργανώσεις ΕΔΕΣ και ΕΑΜ εμφανίστηκαν και άλλες. Ήταν μικρότερης εμβέλειας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρόσφεραν λίγα εις τον αντιστασιακό αγώνα του Ελληνικού Λαού.

Αντίθετα, πρόσφεραν πολλά, αλλά το μονοπώλιο της αντίστασης το…εξασφάλισε η ηττημένη αργότερα ιδεολογία.

Με το παρόν πόνημα θα ασχοληθούμε με την εθνική και πατριωτική δράση της αγωνίστριας «Μπουμπουλίνας της Εθνικής Αντίστασης», Λέλας(Ελένης) Καραγιάννη. Η Ελληνίδα μάνα 7 παιδιών με ελληνοχριστιανικά ιδεώδη προσφέρει τα πάντα εις τον ιερό αγώνα μέχρι και την ίδια τη ζωή της. η οποία από το γενελεολογικό δένδρο της μητέρας της είναι απόγονος της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας. Γεννήθηκε το 1898 εις την Λίμνη της Εύβοιας και το πατρικό της όνομα ήταν Μηνοπούλου. Το Καραγιάννη είναι το όνομα του άνδρα της. Η δραστηριοποίηση της Καραγιάννη ξεκίνησε από τη διάθεσή της να προστατεύσει στρατιώτες των συμμάχων από την καταδίωξη των Γερμανών και εξελίχτηκε σε μια οργάνωση που πρόσφερε πολλά εις τον αγώνα. 

Με τη δημιουργία δικτύου πρακτόρων, με την συνεργασία των οργανώσεων του ΕΔΕΣ και των συμμαχικών δυνάμεων, με τη δημιουργία δικτύων πληροφοριών και την αποστολή αυτών εις το συμμαχικό στρατηγείο της Μέσης Ανατολής, με τη διάπραξη σαμποτάζ, με την ανάπτυξη δικτύων φυγάδευσης, περίθαλψης συμμαχικών στρατιωτών ή την προώθηση στρατιωτών στη Μέση Ανατολή ή εις τα βουνά για τον ανταρτικό αγώνα. Ο άγγλος αξιωματικός και συγγραφέας, Ουίλφρεντ Μπάιφορντ – Τζόουνς γράφει το 1946: «Ο καθηγητής Λούρος με έφερεν είς επαφήν με την οικογένειαν μιας ηρωίδος της αντιστάσεως της νοσοκόμου Λέλας Καραγιάννη, που από το 1941 εβοήθησεν εκτοντάδας Βρετανών αξιωματικών και ανδρών να δραπετεύσουν. (…) Η περίπτωσις της Λέλας Καραγιάννη είνε πραγματικά μοναδική. Μητέρα επτά παιδιών είχεν κατορθώσει να εισαγάγη εις την Γκεστάπο και τα Ες – Ες πράκτορας, που της διαβίβαζαν πολυτίμους πληροφορίας».

Ας πάρουμε τα γεγονότα από την αρχή. 27 Απριλίου 1941 οι Γερμανοί εισβάλουν εις την Αθήνα. Ο πατριωτισμός της Λέλας επαναστατεί. Ξυπνά μέσα της η γυναίκα της Πίνδου και της επανάστασης του ‘21. Απόγονος της Μπουμπουλίνας είναι να μη το ξεχνάμε και ιδρύει αντιστασιακή ομάδα με το όνομα «Σιωπηλή Στρατιά» με πρώτα μέλη τον σύζυγό της Καραγιάννη και τα μεγαλύτερα από τα επτά παιδιά. Πλαισιώνεται από τρείς οικογενειακούς γιατρούς και έμπιστους φίλους της οικογενείας. Η ίδρυση της ομάδας γίνεται αρχές Μαΐου 1941 και τον Ιούνιο η ομάδα ξεπερνά τα εκατό μέλη. Αποφασίζει να μετονομάσει την ομάδα και της δίδει το όνομα «Μπουμπουλίνα» και είναι το πρόσωπο που καθοδηγεί, συντονίζει και διοικεί την ομάδα. Εμψυχώνει τα μέλη της ομάδας τονίζοντας ότι «Ο αγώνας μας δεν έχει μέτωπο, μόνο στόχους. Για να πετύχουμε τους στόχους μας χρειάζεται πειθαρχία, απόλυτη  μυστικότητα και σύνεση.

Πρέπει να χτυπήσουμε τον εχθρό με τα δικά του όπλα, εκ των έσω. Θα φτιάξουμε τον δικό μας Δούρειο Ίππο». Στον τομέα απόκρυψης στρατιωτών των συμμαχικών δυνάμεων βοήθησαν πολλοί πατριώτες, μεταξύ ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρός Δαμασκηνός, ο μετέπειτα πρέσβης Πάλης Αριστείδης , η συγγραφέας Τσάτσου Ιωάννα, αστυνομικοί, μεταξύ των οποίων ο αστυνομικός διευθυντής Άγγελος Έβερτ , ο επίσκοπος Κισσάμου και Σελήνου Ειρηναίος, ακόμη και Γερμανοί και Αυστριακοί αντιναζιστές. Εκτός από την απόκρυψη βοηθούσαν οικονομικά τον αγώνα οι προαναφερθέντες καθώς και άλλοι όπως ο Τάσος Παπαστράτος. Τον Σεπτέμβριο του 1941 το ζεύγος Καραγιάννη συλλαμβάνεται από τους Γερμανούς επειδή η δράση τους κίνησε την υποψία των αρχών. Η Λέλα για να απαλλάξει τον σύζυγό της δηλώνει ότι τα δυο τελευταία χρόνια είναι σε διάσταση. Μετά από δυο μήνες ο σύζυγός της αποφυλακίζεται, ενώ η ίδια παραμένει φυλακισμένη. Παρά τούτο διοικεί σθεναρά την οργάνωση από εκεί και στρατολογεί και νέα μέλη.

Επειδή δεν βρέθηκαν ενοχοποιητικά στοιχεία αποφυλακίζεται τον Μάρτιο του 1942 και συνεχίζει τον αγώνα δηλώνοντας «Αν νομίζουν τα ναζιστικά θηρία πως οι Έλληνες έχουμε υποκύψει και ο πόλεμος έχει τελειώσει, θα τους δώσουμε να καταλάβουν πως για μας ο πόλεμος μόλις έχει αρχίσει».

Άνθρωποι μυημένοι στην οργάνωση κατέχουν καίριες θέσεις σε σημαντικά σημεία του γερμανικού μηχανισμού και σημαντικές πληροφορίες φθάνουν εις την Λέλα η οποία τα διοχετεύει εις το Συμμαχικό Αρχηγείο της Μέσης Ανατολής ή εις τις συνεργαζόμενες ανταρτικές ομάδες. Οι πληροφορίες αυτές αξιολογούνται και βοηθούν τις συμμαχικές δυνάμεις να σχεδιάσουν τις επιθέσεις εναντίον γερμανικών στόχων εις την κατεχόμενη Ελλάδα. Με τις πληροφορίες αυτές νηοπομπές γερμανικών πλοίων βυθίστηκαν, αεροδρόμια επιτυχώς βομβαρδίστηκαν, αποθήκες τροφίμων και όπλων ανατινάχτηκαν, όπως και φάλαγγες πεζοπόρων τμημάτων. Το καλοκαίρι του 1944 η Λέλα Καραγιάννη γίνεται μέλος της κατασκοπευτικής οργάνωσης «Απόλωνας» και ετοιμάζει ένα μεγάλο κτύπημα κατά των ναζί. Κάτι δεν πήγε καλά και ο συλληφθείς συνεργάτης της Γεώργιος Ριζόπουλος λυγίζει και η Λέλα, δυο συνεργάτες της και πέντε παιδιά της συλλαμβάνονται. Ο σύζυγος και τα δυο παιδιά τους διέφυγαν την σύλληψη.

Οι κατηγορίες πολύ βαριές. Κατηγορείται για «αρχηγεία αντιστασιακής οργάνωσης, κατασκοπεία και μετάδοση πληροφοριών στους Βρετανούς και τις Συμμαχικές Δυνάμεις». Βασανίζεται πάρα πολύ σκληρά και απάνθρωπα. Με καυτό σίδερο καίνε τα άκρα της, με πόμολο πόρτας της τρυπάνε τα πλευρά και σπάνε τα κόκκαλά της για να δώσει πληροφορίες για την αντίσταση. Αρνείται πεισματικά να προδώσει τον αγώνα για ελευθερία και Δημοκρατία. Όταν ο γερμανός αξιωματικός με το όπλο εις τον κρόταφο του υιού της Νέλσωνα ζητά να αποκαλύψει τα μυστικά, αυτή ως γνήσια Ελληνίδα μάννα γαλουχημένη με ελληνορθόδοξα νάματα απαντά εις τον ναζιστή αξιωματικό: «Ζητάτε από μία Ελληνίδα μάνα να προδώσει τους συνεργάτες της και την πατρίδα της, με την απειλή του τυφεκισμού των παιδιών της. Έ, λοιπόν, μάθετε ότι τα παιδιά μου ανήκουν εις την Ελλάδα και το αίμα τους θα πνίξει τους Ούννους και όλη τη Γερμανία σας!» Μάλιστα χτύπησε τον ανακριτή της, Φριτς Μπέκερ!

Στις 8 Σεπτεμβρίου 1944, η Λέλα Καραγιάννη μαζί με άλλους 70 πατριώτες, εκτελέστηκε στο Άλσος Χαϊδαρίου. Όταν επρόκειτο να την εκτελέσουν μαζί με άλλους πατριώτες, ήταν μεταξύ των και ο Γεώργιος Ριζόπουλος, ο οποίος γονατιστός ζήτησε συγγνώμη από την Καραγιάννη. Αυτή τον σήκωσε, τον αγκάλιασε συγχωρώντας τον και απηύθυνε εις τους μελλοθανάτους τούτους τους λόγους: «Ψηλά παιδιά τα κεφάλια, να δουν οι Ούννοι πως ξέρουν να πεθαίνουν οι Έλληνες για την πατρίδα τους. Τα τελευταία της λόγια ήταν ενώπιον του αποσπάσματος: «Ζήτω η Πατρίδα! Ζήτω η Λευτεριά!».

Η πολιτεία τίμησε την Λέλα Καραγιάννη, αρχικά τιμωρώντας τα μέλη της Ειδικής Διεύθυνσης Ασφάλειας του κράτους για την καταδίωξη της «Μπουνπουλίνας», τοποθέτησε μαρμάρινη προτομή εις την οδό Τοσίτσα εις τα Εξάρχεια. Το σπίτι της, και αρχηγείο της «Μπουμπουλίνας» (επί της οδού Λέλας Καραγιάννη 1 και Σταυροπούλου) ανακηρύχτηκε διατηρητέο ιστορικό μνημείο. Ο Δήμος Αθηναίων τοποθέτησε αναμνηστική πλάκα που αναφέρει «Σ’ αυτό το σπίτι έζησε και το χρησιμοποίησε σαν αρχηγείο της η ηρωίδα της Κατοχής Λέλα Καραγιάννη, “Μπουμπουλίνα”. Εκτελέστηκε στις 8.9.1944. Τιμής Ένεκεν, ο Δήμος Αθηναίων, 8-9-1987». 

Η Ακαδημία Αθηνών το ανώτατο αυτό πνευματικό ίδρυμα στις 30 Δεκεμβρίου 1947 αναγνώρισε την προσφορά της εις την εθνική Αντίσταση και την τίμησε με το Βραβείο Αρετής και Αυτοθυσίας. Εξάλλου με απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης της 10ης Μαρτίου 1950 “Περί αναγνωρίσεως Εθνικών Ανταρτικών Ομάδων και Εθνικών Οργανώσεων Εσωτερικής Αντιστάσεως ως και των Αρχηγών και Διοικουσών Επιτροπών αυτών” αναγνωρίστηκε η εθνική δράση και η προσφορά της οργάνωσης “Μπουμπουλίνας” της Λέλας Καραγιάννη. Στις 9 Ιουνίου 1947 βραβεύτηκε από την βρετανική κυβέρνηση για την γενναία της στάση και αναγνωρίστηκε η δράση της. Ανάλογες τιμητικές διακρίσεις της απένειμαν τα Πατριαρχεία Ιεροσολύμων και Αλεξανδρείας. Συγκεκριμένα στις 27 Μαρτίου του 1948 ο πατριάρχης Ιεροσολύμων Τιμόθεος Α’ απένειμε “στην ηρωίδα Λέλα Καραγιάννη, που έπεσε για την πίστη, την πατρίδα και την ελευθερία τον σταυρό του Παναγίου Τάφου”. Τέλος στις 3 Ιανουαρίου 1961 ο πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Χριστόφορος Β’, απένειμε στην Καραγιάννη “τον τίμιον σταυρόν του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου Γ’ τάξεως” για τις υπηρεσίες προς τη μητέρα πατρίδα και την θυσία της.

Το 2011 το μουσείο του Ολοκαυτώματος Γιαντ Βασσέμ, της απένειμε τον τίτλο του Δικαίου των Εθνών. Τον Ιούνιο του 2020, με Προεδρικό Διάταγμα, η Λέλα Καραγιάννη απέκτησε από το ελληνικό κράτος τον τίτλο της Ταξιάρχου επί τιμή, κατόπιν πρότασης του Υπουργού Εθνικής Άμυνας, Νίκου Παναγιωτόπουλου. Η Ταξίαρχος Λέλα Καραγιάννη θα είναι πάντα στο πάνθεον των ηρώων που αγωνίστηκαν υπέρ πατρίδος και ελευθερίας, κατά της τυραννίας και των κατακτητών. 

Είμαστε απόγονοι ηρώων που προσφέρουν τη ζωή των ολοκαύτωμα για την Ελευθερία της πατρίδας και την Ορθοδοξία. Δεν μας πτοούν οι απειλές κανενός. Είτε μέρα έλθει είτε νύκτα η απάντηση είναι μια και μοναδική. Η Ελλάδα ξέρει να μάχεται εις τον πόλεμο και να νικά υπέρτερους στρατούς. Εις τον στίβο της ειρήνης κτίζει Ακροπόλεις και αναδεικνύει Σοφοκλείς, Πλάτωνες, Ομήρους, Ιπποκράτες, Πυθαγόρες κλπ.

Εσύ, αγαπητέ γείτονα, τι άφησες εις τον κόσμο κατά την διάρκεια των αιώνων;; Ένα απόλυτο τίποτα.

Έλα, λοιπόν. Σε περιμένουν οι απόγονοι τόσων και τόσων ηρώων.

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός (2022-11-15)

H αλήθεια για την εκκλησιαστική περιουσία. Του Δρ. Φώτη Δ. Κουτσουπιά

Ως εκκλησιαστική περιουσία θεωρείται το σύνολο της περιουσίας των εκκλησιαστικών νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, δηλαδή των 96 Μητροπόλεων της Ελλάδος, των εκατοντάδων Μοναστηριών, των 9.024 ενοριακών ναών, των προσκυνημάτων και των εκκλησιαστικών οργανισμών.

Η απόκτηση περιουσίας από μια θρησκευτική κοινότητα θεωρείται απαραίτητη για την κάλυψη των λειτουργικών της αναγκών. Για την Ορθόδοξη Εκκλησία, η επιτέλεση του φιλανθρωπικού της έργου αποτελεί επιπλέον λόγο τήρησης ταμείου. Ήδη στην πρώτη εκκλησία των Ιεροσολύμων, όσοι βαφτίζονταν, αυθόρμητα και εθελοντικά έθεταν την περιουσία τους στη διάθεση της κοινότητας. Στην ίδια εθελοντική βάση, οι ενορίες των πόλεων και τα μοναστήρια που οργανώθηκαν με τα χρόνια, απέκτησαν περιουσία που ενισχύθηκε από δωρεές αυτοκρατόρων. Αυτή η περιουσία διατηρήθηκε, κατοχυρώθηκε και αυξήθηκε στη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας, λόγω των προνομίων που δόθηκαν από τον Μωάμεθ τον Β΄ στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Η Εκκλησία ήταν ο μόνος αξιόπιστος φορέας οικονομίας, διοίκησης, δικαιοσύνης και εκπαίδευσης των υπόδουλων. Γι’ αυτό και αποτελούσε συχνά τον αποδέκτη μεγάλων κληροδοτημάτων και δωρεών ευπόρων Ελλήνων. Συνέπεια αυτών ήτανε το νεοσύστατο Ελληνικό κράτος του 1828, να δηλώνει το 25% της έκτασής του ως περιουσία ναών και μοναστηριών. Η απόκτησή της ουδόλως τέθηκε υπό αμφισβήτηση και ασφαλώς, οι τότε ιθύνοντες είδαν την Εκκλησία ως αχώριστο συμπαραστάτη του λαού στην εθνική του παλιγγενεσία. 

Η δολοφονία του Έλληνα κυβερνήτη Καποδίστρια και η θεμελίωση του κράτους στα πρότυπα μιας ξένης μοναρχίας, σηματοδότησε την απαρχή της αντιμέτωπης σχέσης κράτους και Εκκλησίας. Μόλις εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα οι Βαυαροί Αντιβασιλείς το 1833, δρομολόγησαν την αυτοκεφαλία της Εκκλησίας της Ελλάδος από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και προχώρησαν ανενόχλητοι στο καταστροφικό για την Ορθοδοξία έργο τους. Έβγαλαν διάταγμα που όριζε το κλείσιμο των μονών που τύχαινε τότε να μην έχουν πάνω από έξι μοναχούς και τη διαρπαγή της κινητής και ακίνητης περιουσίας τους, δήθεν «πρός βελτίωσιν τῶν Ἐκκλησιαστικῶν καί σχολείων». Με το ίδιο πρόσχημα λίγο αργότερα φορολογήθηκαν βαριά τα υπόλοιπα μοναστήρια. Το 1834 έκλεισαν όλα τα γυναικεία μοναστήρια εκτός από τρία, ένα σε κάθε διαμέρισμα της χώρας, Πελοπόννησο, Στερεά και Κυκλάδες, με την προϋπόθεση ότι αυτό έχει πάνω από 30 μοναχές. Οι μοναχές κάτω των 40 ετών υποχρεώθηκαν να αποσχηματισθούν και οι υπόλοιπες να μεταβούν σε μια από τις τρεις εναπομείνασες μονές ή να αποσχηματιστούν και αυτές. Στη συνέχεια, διέταξαν την κατάσχεση και της εκκλησιαστικής περιουσίας για την οποία δεν υπήρχαν αποδείξεις πως ανήκε στον πρώτο κτήτορα ή στους απογόνους του. Τα περισσότερα χρήματα από την εκποίηση της μοναστηριακής περιουσίας, εξανεμίστηκαν προτού φτάσουν στα κρατικά ταμεία. Οι μονές των ετεροδόξων όμως έμειναν άθικτες. Η αρπαγή ολοκληρώθηκε με το Βασιλικό Διάταγμα της 20.5/1.6.1836 «περί εκκλησιαστικών κτημάτων», που απαλλοτρίωσε και άλλες εκτάσεις των εν λειτουργία Μονών, δήθεν «χάριν θεαρέστων έργων και προς οικοδομήν ιερών και αγαθοεργών καταστημάτων». Η βαρύτατη έμμεση φορολογία που επιβλήθηκε στα εναπομείναντα κτήματα, οδήγησε σε πλειστηριασμούς πολλών από αυτά.

Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους, o Ν.1072/1917 έθεσε το υπόβαθρο για την υποχρεωτική απαλλοτρίωση ακινήτων, κάτι που εφαρμόστηκε με το νόμο 2052/1920. Πρόσχημα άλλοτε η αποκατάσταση προσφύγων ή ακτημόνων και άλλοτε γενικοί και αόριστοι λόγοι «προφανούς ανάγκης και δημοσίας ωφελείας». Ενδεικτικά αναφέρονται κάποιες από τις απαλλοτριώσεις χωρίς ή με ελάχιστη αποζημίωση: Αγρόκτημα Μορτέρο στη Νέα Ερυθραία, ιδιοκτησία Μ. Πετράκη, 773,08 στρέμματα αξίας 122.750,65 δρχ, Αγρόκτημα Λαχίδια Μαραθώνος, ιδιοκτησία Μ. Πεντέλης και Πετράκη, 983,876 στρέμματα αξίας περίπου 200.000 δρχ, Αγρόκτημα Γέρακα, ιδιοκτησία Μ. Πεντέλης, 10.278,88 στρέμματα αξίας 880.769,25 δρχ. 

Από το 1930, ο νεοσύστατος ΟΔΕΠ (Οργανισμός Διοίκησης Εκκλησιαστικής Περιουσίας), ανέλαβε τη «ρευστοποίηση» ενός ακόμα μεγάλου τμήματος της μοναστηριακής περιουσίας. Η Εκκλησία υποχρεώθηκε να δεχθεί για αποζημίωση «εθνικά χρεώγραφα και χρηματόγραφα», των οποίων η αξία εξανεμίστηκε στη διάρκεια των πολεμικών γεγονότων που ακολούθησαν. Συνολικά από το 1917 ως το 1930 απαλλοτριώθηκαν εκκλησιαστικές εκτάσεις αξίας άνω του 1.000.000.000 προπολεμικών δραχμών. 

Το νομοθετικό διάταγμα 327 του 1947, εν μέσω εμφυλίου πολέμου, κατέστησε υποχρεωτική την μίσθωση των περισσότερων εκκλησιαστικών γαιών σε συνεταιρισμούς «δι’ ἀποκατάστασιν ἀκτημόνων γεωργῶν καὶ κτηνοτρόφων». Όπως όμως κατήγγειλε τότε ο Αρχιεπίσκοπος Δωρόθεος ως Μητροπολίτης Λαρίσης, «τὸ Κράτος διαρπάζει ἐκκλησιαστικὴν περιουσίαν καὶ μισθώνει αὐτὴν ἀναγκαστικῶς εἰς τὸ δέκατον τοῦ λαμβανομένου μισθώματος, πολλάκις δὲ εἰς μὴ γεωργοὺς ἢ κτηνοτρόφους. Τὸ Κράτος ἐν προκειμένῳ ὑπερέβη τὰ ὅρια τοῦ ἀδικήματος, προσομοιάσαν ἑαυτὸ αὐτόχρημα πρὸς λῃστὴν… Ἐζήτησεν ἐπὶ πλέον ἡ Ἐκκλησία, ὅπως διαμοιράση Αὔτη εἰς ἕκαστον τούτων, ἐπὶ τῇ βάσει ἐπισήμου πίνακος περὶ τῆς ἀκτημοσύνης τὸ ἀνῆκον ἐκ τῆς οὕτῳ παραχωρουμένης ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας, δεδομένου ὅτι, εἰς πάσας τάς ἐνεργηθείσας παραχωρήσεις, γαῖαι καὶ ἀστικὰ κτήματα μοναστηριακὰ παρεχωρήθησαν ὑπὸ τοῦ Κράτους οὐχὶ εἰς ἀκτήμονας, χάριν καὶ μόνον τῶν ὁποίων ἐδόθησαν, ἀλλ’ εἰς πλουσίους καὶ κτηματίας, …πρὸς τοὺς πολιτικοὺς φίλους τῶν τότε κυβερνώντων, χαρακτηρισθέντας ὡς ἀκτήμονας, οἵτινες ἐπώλησαν μετὰ ταῦτα τάς ἐκτάσεις, αὐτὰς καταστάντες πλουσιώτεροι…».

Το Β. Δ. του 1949 επέφερε νέα πλήγματα στην Εκκλησία και προετοίμασε τη Σύμβαση του 1952 «περί εξαγοράς υπό του Δημοσίου κτημάτων της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος προς αποκατάστασιν ακτημόνων καλλιεργητών και ακτημόνων γεωργικών κτηνοτρόφων». Με τη Σύμβαση αυτή, η Εκκλησία υποχρεώθηκε να παραχωρήσει στο Κράτος τα 4/5 (80%) της καλλιεργήσιμης αγροτικής περιουσίας της και τα 2/3 των βοσκοτόπων με αντάλλαγμα το 1/3 της αγοραστικής τους αξίας και κάποια αστικά ακίνητα/οικόπεδα. Συνολικά, πουλήθηκαν 742.877 στρέμματα από 141 μονές, που αποζημιώθηκαν με 15 δις δραχμές σε τρεις δόσεις και 82,601 δις σε αστικά ακίνητα. Από τη Σύμβαση ευτυχώς εξαιρέθηκαν οι μονές του Αγ. Όρους, Αγ. Αναστασίας Φαρμακολύτριας στη Χαλκιδική, Βλατάδων στη Θεσσαλονίκη, Αγ. Ιωάννου Θεολόγου στην Πάτμο και όλες οι πατριαρχικές μονές των Δωδεκανήσων. Επίσης, το κράτους δεσμεύτηκε ότι η απαλλοτρίωση αυτή θα ήταν η τελευταία, καθώς και ότι θα παρέχει κάθε αναγκαία υποστήριξη, ώστε η Εκκλησία να μπορέσει να αξιοποιήσει την περιουσία που της απέμεινε. Στην ίδια Σύμβαση καθιερώθηκε και η μισθοδοσία των κληρικών από τον κρατικό προϋπολογισμό, ως υποχρέωση του κράτους έναντι των μεγάλων παραχωρήσεων γης στις οποίες προέβη η Εκκλησία της Ελλάδος. 

Παρ’ όλα αυτά, το νεοελληνικό κράτος, το οποίο μαζί με ΟΤΑ και συνεταιρισμούς κατέχει 60.443.500 στρέμματα, δεν παύει να εποφθαλμιά τα 1.292.300 στρέμματα της Εκκλησίας, από τα οποία μόνο τα 169.900 είναι γεωργική γη, δηλαδή το 0.48% του συνόλου της γεωργικής γης της χώρας. Αρνείται την εγκυρότητα ή την ισχύ αυτοκρατορικών εγγράφων, πατριαρχικών σιγιλίων και σουλτανικών φιρμανίων. Παράλληλα, χαρακτηρίζοντας ως δασικές ή «διακατεχόμενες» τις μοναστηριακές εκτάσεις, απαγορεύει στα εκκλησιαστικά νομικά πρόσωπα την αυτονόητη δυνατότητα να αξιοποιήσουν την περιουσία τους προς επιτέλεση του έργου τους. 

Τα νομοσχέδια του Ράλλη το ’76, του Βαρβιτσιώτη το ’78, του Κακλαμάνη το ’85 και του Τρίτση το ’86 δεν προχώρησαν. Τελικά ο Νόμος Τρίτση N.1700/1987 (ΦΕΚ 61Α/06.05.1987)   μεταβίβαζε όλη την μοναστηριακή περιουσία στο Κράτος. Αξιοσημείωτη είναι η μομφή που προσήψε ο Κ. Μητσοτάκης προς το ΠΑΣΟΚ για επιχείρηση υποδούλωσης της Εκκλησίας, χειρότερη από του Μωάμεθ του πορθητή. 

Η Εκκλησία ως έσχατη λύση κατέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο ανέτρεψε τη μέχρι τότε υπέρ του κράτους νομολογία των Ελληνικών Δικαστηρίων και επέβαλε σ’ αυτά πλήρη συμμόρφωση προς τη Σύμβαση της Ρώμης. Διακήρυξε ότι οι Μονές –και άρα η Εκκλησία της Ελλάδος– δεν είναι κρατικοί οργανισμοί, έστω κι αν χαρακτηρίζονται νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου. Διασαφήνισε ότι οι Μονές μπορούν να επικαλούνται κάθε τρόπο κτήσεως της κυριότητας της περιουσίας τους (και με χρησικτησία), αφού «δεν υπάρχει κτηματολόγιο στην Ελλάδα», και διότι ήταν αδύνατη η μεταγραφή τίτλων προ του 1856 και η μεταγραφή κληροδοσιών και κληρονομιών προ του 1846, και επέλυσε την αμφισβήτηση, υπέρ των ιερών Μονών, του θέματος των «διακατεχομένων» (κτημάτων χωρίς νόμιμους τίτλους) τα οποία νέμεται η Εκκλησία, με το τεκμήριο της τακτικής ή έκτακτης χρησικτησίας. Ο Νόμος Τρίτση πρακτικά ακυρώθηκε και ακολούθησε η Σύμβαση του N.1811/1988 . Υπογράφηκε από τις περισσότερες μονές τις χώρας και προέβλεπε: Δικαιώματα επιβολής κοσμιότητας σε ακτίνα 1000 μέτρων γύρω από τις μονές, αναπαλλοτρίωτη έκταση σε ακτίνα 200 μέτρων γύρω από τις μονές, διατήρηση του 10% των αγροτικών εκτάσεων της εκάστοτε μονής, διατήρηση του 10% των χορτολιβαδικών εκτάσεων της εκάστοτε μονής, διατήρηση 4 στρ γύρω από τα διάφορα μετόχια, ειδικές διατάξεις και παραχωρήσεις για μονές σε τουριστικά αξιοποιήσιμες περιοχές, ειδικές διατάξεις για συγκεκριμένες μονές σε ακριτικά μέρη, κατάργηση του ΟΔΕΠ και μετάβαση της διαχείρισης της εναπομείνασας περιουσίας στις Μονές και την Εκκλησία. Οκτώ Μονές (Άνω Ξενίας, Οσίου Λουκά, Μεταμορφώσεως Σωτήρος Μεγάλου Μετέωρου, Αγίας Λαύρας, Ασωμάτων Πετράκη, Χρυσολεόντισσας Αιγίνης, Μεταμορφώσεως Σωτήρος Φλαμουρίου, Μεγάλου Σπηλαίου), αρνήθηκαν να υπογράψουν τη σύμβαση και κατέφυγαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και δικαιώθηκαν. Ο Νόμος Τρίτση και η Σύμβαση του 1988 πρακτικά εγκαταλείφθηκαν και η Εκκλησία απέκτησε ένα σημαντικό δεδικασμένο υπέρ της. Η μόνη περίπτωση απώλειας Εκκλησιαστικής περιουσίας πλέον θα είναι να γίνει εθελοντικά από την ίδια την Εκκλησία. 

Γνωρίζοντας αυτό, το κράτος ξεκίνησε εδώ και λίγα χρόνια μια οργανωμένη προσπάθεια κατασυκοφάντησης της Εκκλησίας. Με αφορμή την οικονομική κρίση, έγινε εκτενής λόγος για την «αμύθητη περιουσία» της, για ανάγκη διακοπής της μισθοδοσίας των ιερέων και ολοκληρωτικού διαχωρισμού του κράτους από την Εκκλησία. Η προπαγάνδα αυτή αγνοεί το γεγονός ότι η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών είναι ταυτόχρονα μέλη της Εκκλησίας και φορολογούμενοι πολίτες. Ότι η σχέση Εκκλησίας και Πολιτείας στην Ελλάδα λειτούργησε πάντοτε και αποκλειστικά εις βάρος της Εκκλησίας και υπέρ του Κράτους. Με την καισαροπαπική πολιτική το κράτος απομύζησε κυριολεκτικά την περιουσία της Εκκλησίας η οποία προσέφερε εθελοντικά ό,τι μπορούσε στις δύσκολες συνθήκες που κατά καιρούς έζησε ο Ελληνικός λαός. Και ενώ η Εκκλησία δώρισε το 96% της περιουσίας της, φαίνεται το κράτος σαν δωρητής και κανείς δεν θυμάται την πραγματική δωρήτρια Εκκλησία, στην οποία απέμεινε μόνο το 4%. Και από αυτό μόνο το 1/4 είναι αξιοποιήσιμο, αν και κατά το μεγαλύτερο μέρος του δεσμευμένο από τους δήμους. Τα υπόλοιπα 3/4 είναι δάση, που διασώθηκαν ακριβώς επειδή ήταν εκκλησιαστικά, αλλιώς θα είχαν καεί και καταπατηθεί όπως πολλά δημόσια δάση.

Η εκστρατεία δυσφήμισης της Εκκλησίας δεν παραλείπει να στρέψει το υπερ-φορολογημένο ελληνικό λαό εναντίον της, διαδίδοντας ότι αυτή απολαμβάνει «καθεστώς μόνιμης φορολογικής ασυλίας». Αλλά, όπως αναφέρεται σε Δελτίο Τύπου της Ιεράς Συνόδου το 2011, «Η Εκκλησία της Ελλάδος επιθυμεί να τονίσει ότι …παρότι τα έσοδά της προέρχονται μέχρι σήμερα από το υστέρημα των πιστών και χρησιμοποιούνται για τη συντήρηση των θρησκευτικών και κοινωφελών της ιδρυμάτων, ουδέποτε ζήτησε κάποια άνιση φορολογική μεταχείριση σε σχέση με τους υπόλοιπους φορολογούμενους μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς της Χώρας». 

 Η πολεμική εναντίον της Εκκλησίας προβάλλει ως περιττό, για το κράτος, έξοδο τη μισθοδοσία των κληρικών από το Δημόσιο, αποκρύπτοντας ότι πρόκειται για το αντιστάθμισμα των όσων της έχει πάρει. Ας επιστρέψει στην Εκκλησία την περιουσία που πήρε, και τότε αυτή θα πορευθεί μόνη της. Άλλωστε, στην Ελλάδα λαμβάνουν μισθό λειτουργοί και άλλου θρησκεύματος, βάσει διεθνούς συνθήκης. Επιπλέον, οι θρησκευτικοί λειτουργοί μισθοδοτούνται και σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη, όπως στο Βέλγιο και την Γερμανία.

Τελικός στόχος των παραπάνω διαδόσεων, είναι να υποχωρήσει η διοίκηση της Εκκλησίας στην πίεση των συκοφαντιών και να παραχωρήσει και τα τελευταία περιουσιακά στοιχεία που της έχουν απομείνει. Το τεράστιο κοινωνικό έργο που επιτελεί με τα ευαγή ιδρύματα, τις 500.000 μερίδες φαγητού καθημερινά, τις υποτροφίες σε μαθητές και φοιτητές, την αθόρυβη οικονομική συμπαράσταση σε χιλιάδες οικογένειες, την οργανωμένη στήριξη σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, θέλουν να σβήσει. Αγνοούν επιδεικτικά πόσο περισσότερο διογκωμένο θα ήταν το κοινωνικό πρόβλημα σήμερα αν δεν προσέφερε η Εκκλησία, παρ’ ότι συκοφαντείται, παρ’ ότι υπερφορολογείται, παρ’ ότι δε λαμβάνει καμία οικονομική ενίσχυση εξωτερική, όπως λαμβάνουν τόσοι άλλοι φορείς. Αγνοούν όμως επίσης, ότι η Εκκλησία διαχρονικά πέρασε πολύ δυσκολότερες καταστάσεις, δέχτηκε ασύγκριτα σκληρότερη πολεμική. Ας μελετήσουν λίγο την Ιστορία οι σύγχρονοι διώκτες της, για να δουν ότι δεν πρωτοτυπούν. Αλλά και για να μπορέσουν να υπολογίσουν περίπου το αποτέλεσμα της στράτευσής τους εναντίον της, μήπως και αντιληφθούν ότι «σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν»… Αυτό λοιπόν που ξεκίνησαν οι γερμανοτσολιάδες του Όθωνα, ελπίζουμε ότι δεν θα θελήσει να ολοκληρώσει η σημερινή κυβέρνηση.

*Ο Φώτης Δ. Κουτσουπιάς  διετέλεσε σχολικός σύμβουλος πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ημαθία και είναι:  πτυχιούχος  Ακαδημίας, Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ., κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στον τομέα της νεώτερης εκκλησιαστικής ιστορίας της Θ. Σ. του Α.Π.Θ. και διδάκτορας παιδαγωγικών επιστημών της Π. Σ. του Α.Π.Θ.

πηγή: εδώ

Η ΕΛΒΕΤΙΑ ΚΟΣΜΗΣΕ ΤΗΝ ΖΥΡΙΧΗ ΜΕ ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Πόσο θα πίστευες αν σου έλεγε κάποιος ότι τον 19ο αιώνα υπήρξε κάποιος που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ελλάδα (Έλληνας) που:
- Πήρε τρία διδακτορικά διπλώματα στην Ιταλία!
- Έφτιαξε το Σύνταγμα της τότε Επτανησιακής Πολιτείας (και έγινε κυβερνήτης της σε ηλικία 26 χρονών!)
- Έφτιαξε το επιτυχημένο Ελβετικό Σύνταγμα (που ισχύει μέχρι σήμερα)
- Έσωσε από διαμελισμό και από πτώχευση την ηττημένη το 1815 Γαλλία.
- Έγινε Υπουργός Εξωτερικών (1816) της μεγαλύτερης (τότε) Ευρωπαϊκής δύναμης (της Ρωσίας)
- Έσωσε την Ελληνική επανάσταση.
Ομολογώ ότι κατά καιρούς άκουγα για κάποιον Καποδίστρια με τόσα απίθανα κατορθώματα που μου φαινόντουσαν το λιγότερο, υπερβολές!
Τέτοια κατορθώματα είμαστε συνηθισμένοι μόνο στα μυθικά χρονιά. Ποιός να ήταν αυτός ο Έλληνας του 19ου αιώνα που, τουλάχιστον σε πολιτικούς άθλους, φάνηκε αντάξιος του Ηρακλή; Είναι όλα αυτά αλήθεια;
Το όνομα του: Ιωάννης Καποδίστριας.

 

Στην αποκαλυπτική του ομιλία ο κ. Κορνιλάκης παρουσιάζει τον «Άγιο της πολιτικής», την σπουδαία βιογραφία του σε όλη την Ευρώπη, τα επιτεύγματά του, τις θυσίες του για την Ελλάδα μέχρι και την ύστατη θυσία του να προσφέρει την ίδια του την ζωή για την ενότητα της πατρίδας μας.
Ιωάννης Καποδίστριας:
• Γενετικές Ρίζες: από Κέρκυρα (πατέρας) και Κύπρο (μητέρα)
• Σπουδές: Ιατρική , Νομική και Φιλοσοφία (Ιταλία)
• Ιονική Επτανησιακή Πολιτεία: Δημιουργός του Συντάγματός της και Κυβερνήτης (σε ηλικία 26 χρονών)
• Δημιουργός του Ελβετικού πολιτειακού συστήματος: Στην Ελβετία (όταν υπάλληλος στην Ρωσική πρεσβεία) ανέλαβε και έφτιαξε ένα νέο πολιτειακό ομοσπονδιακό σύστημα που ένωσε με επιτυχία τα διάφορα καντόνια. Έφτιαξε το Ελβετικό Σύνταγμα πάνω στις αρχές της άμεσης Αρχαιο - Ελληνικής Δημοκρατίας (η χρησιμοποίηση δημοψηφισμάτων για αποδοχή των Νόμων). Θεωρείται ακόμη ο «πρώτος επίτιμος πολίτης της Ελβετίας».
• Ελληνική νεολαία: Με δικά του λεφτά σπούδαζε 300 Ελληνόπουλα στην Ευρώπη (Ο ένας από τους δυο δολοφόνους του είχε σπουδάσει με τα λεφτά του.)
• Σώζει την Γαλλία το 1815: Μετά το Βατερλώ, επηρέασε τον Τσάρο για να μην διαμελισθεί η Γαλλία (σαν ηττημένη χώρα) και οι πολεμικές αποζημιώσεις μειώθηκαν κατά 99%! (με το επιχείρημα ότι «ο λαός της δεν ευθυνόταν»)
• Υπ. Εξωτερικών της Ρωσίας: Το 1816 ο Ρώσσος Τσάρος του ζήτησε (λόγω ικανότητας και προσωπικότητας) να γίνει Υπ. Εξωτερικών της Ρωσίας! Ο Καποδίστριας δέχτηκε, αλλά επειδή ήθελε να μείνει Έλληνας με διακαή Ελληνική πιστότητα, είπε στον Τσάρο «Μεγαλειότατε δέχομαι, με τον όρο να μην γίνω υπήκοος αλλά να είμαι υπάλληλός σας».

• Ελληνική επανάσταση: Το 1821 παραιτήθηκε από την Ρωσική κυβέρνηση και πήγε στην Ελβετία (1821- 1827). Έδωσε τα πάντα για την Πατρίδα. Η επανάσταση δεν θα πετύχαινε χωρίς την συμβολή του Καποδίστρια. Έδωσε πολιτική μάχη με Ευρωπαίους δικτάτορες φιλικά προσκείμενους με την Οθωμανική Αυτοκρατορία (π.χ. Μέττερνιχ). Ξεσήκωσε το φιλελληνικό κίνημα στην Ευρώπη. Έστελνε λεφτά, οπλισμό και τόνους παξιμάδι στην Ελλάδα. Το 1827, στην συνεδρίαση της Τριζίνας, ο Κολοκοτρώνης προτείνει τον Καποδίστρια σαν τον «Ηγέτη του Έθνους».
• Οργάνωσε το Πολεμικό ναυτικό και γενικά την ναυτιλία (οικονομικό θέμα)
• Ήθελε να κάνει τους Έλληνες νοικοκυραίους: Να δώσει γη και δάνεια.
• Ακολούθησε τον δρόμο της θυσίας για το Έθνος. Δεν δέχτηκε αμοιβή σαν Κυβερνήτης: «Όταν βεβαιωθώ ότι ουδέν Ελληνόπουλο πεινά, τότε ίσως θα δεχτώ έναν οβολό».
• Έβαλε υποθήκη τα χτήματα του στην Κέρκυρα σε Έλληνα εφοπλιστή προκειμένου να φέρει δυο καραβιές τροφή για τον πεινασμένο λαό.
• Το 1831 δολοφονήθηκε από «ελληνικά» χέρια στα σκαλοπάτια του Αγίου Σπυρίδωνα (Κυπριακής καταγωγής Άγιος) στο Ναύπλιο. Ο Κολοκοτρώνης τον ονόμασε «Πατέρα του Έθνους». (Από τότε δεν έχουμε καθορίσει στον Κυβερνήτη Καποδίστρια αυτήν την τιμή). Ο Κανάρης σε γράμμα του μίλησε για Πατροκτονία.
• Ο Καποδίστριας ήταν μια οικουμενική προσωπικότητα. Ακόμη τον τιμούν στην Ρωσία, στην Γαλλία, στην Ελβετία, στην Σλοβενία. Στην Ελλάδα μάλλον τον αγνοούμε.
«Ει o Θεός μεθ' ημών, ουδείς καθ' ημών» Ι. Καποδίστριας
«Στις δύσκολες στιγμές οι μόνοι μας σύμμαχοι είναι οι πρόγονοί μας» 
Yannis Xenos
Architekt Dipl. Ing.
T.U. Karlsruhe 
Το διαβάσαμε από εδώ

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ

Η κατάσταση του κόσμου με τη «νέα τάξη πραγμά­των» παρουσιάζεται συγκεχυμένη και απειλητική. Ο λεγόμενος υπαρκτός σοσιαλισμός κατέρρευσε, ενώ ό δυτι­κός κόσμος βρίσκεται σε καταφανή πνευματική και ηθι­κή παρακμή και διέρχεται βαθύτατη κρίση. Οι εθνικισμοί και οι ρατσισμοί αναβιώνουν επικίνδυνα και προκαλούν ή εγκυμονούν αιματοχυσίες και φρικαλεότητες. Από την άλλη πλευρά ή αλματώδης ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας, που προωθεί την άνεση και τον ευδαι­μονισμό, συμβαδίζει με μια φοβερή πνευματική παράλυ­ση και ηθική ασυναρτησία.

Ο δυτικός πολιτισμός εξαντλείται στα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας. Αυτά αιχμαλωτίζουν τον άνθρωπο, ενώ ταυτόχρονα τον προκαλούν και τον τρομάζουν. Η ηθική προβάλλεται τόσο, όσο εξυπηρετεί τα υλικά συμφέροντα. Ο μοναδικός παράγοντας που μπορεί να συγκροτήσει τον άνθρωπο, να στηρίξει την ηθική του και να προσφέρει νόημα και σκοπό στη ζωή του, η θρησκεία, φαίνεται να μένει για τον παραδοσιακά χρι­στιανικό κόσμο στο περιθώριο. Κι ενώ στις ξένες προς τον Χριστιανισμό περιοχές παρουσιάζεται έντονη θρησκευτι­κή αφύπνιση, στο δυτικό κόσμο η περιθωριοποίηση της θρησκείας συνεχίζεται. Αν εξαιρέσουμε τον Ελληνικό χώρο, όπου εξακολουθούν να κτίζονται Εκκλησίες, και τις περιοχές της Ανατολικής Ευρώπης, όπου αποκαθίστανται παλαιοί ή δημιουργούνται νέοι λατρευτικοί χώ­ροι μετά τη βαβυλώνια αιχμαλωσία των ορθοδόξων κυ­ρίως λαών, σε ολόκληρη την υπόλοιπη Ευρώπη η θρη­σκευτική κατάσταση δεν είναι καθόλου ενθαρρυντική. Από ετών έπαυσαν να κτίζονται Εκκλησίες, ενώ οι υπάρχουσες αδειάζουν ή και εκποιούνται για κοσμικές χρήσεις.

Οι λόγοι της περιθωριοποιήσεως της θρησκείας δεν είναι παντού ίδιοι ούτε ισοβαρείς. Στην Ανατολική Ευρώπη η θρησκεία πολεμήθηκε από το κράτος και αποβλήθηκε συστηματικά από την κοινωνική ζωή, ενώ στη Δυτική Ευρώπη η περιθωριοποίησή της ήρθε ως φυσική συνέπεια της εκκοσμικεύσεως. Οι αλλαγές όμως που ση­μειώθηκαν πρόσφατα στην Ανατολική Ευρώπη οδήγησαν τους λαούς της στην αναζήτηση όχι μόνο της ελευθερίας αλλά και των ανέσεων της εκκοσμικευμένης κοινω­νίας.

Παράλληλα πρέπει να επισημανθεί μια σημαντική διαφορά μέσα στο χώρο του πρώην υπαρκτού σοσιαλι­σμού ανάμεσα στον παραδοσιακά ορθόδοξο λαό από τη μια μεριά και τον παραδοσιακά ρωμαιοκαθολικό και προτεσταντικό από την άλλη. Ενώ στον πρώτο η απελευθέρωση συνοδεύτηκε με μια θρησκευτική αναγέννηση, που εκδηλώθηκε με ομαδικές προσελεύσεις στο Βάπτισμα, με αύξηση του εκκλησιασμού και των θρησκευ­τικών εκδηλώσεων των πιστών, στο δεύτερο το φαινόμε­νο αυτό δεν ήταν αισθητό. Σε μερικές μάλιστα περιπτώ­σεις διαπιστώθηκε σαφής υποχώρηση της θέσεως της Εκκλησίας. Αυτό οφείλεται στην κοινωνικοποίηση της Εκκλησίας και τον ιδεολογικό ρόλο της διδασκαλίας της. Όσο δηλαδή η Εκκλησία λειτουργούσε ως κέντρο κοινωνικής συσπειρώσεως και ιδεολογικής αντιδράσεως εναντίον του καταπιεστικού καθεστώτος, προσείλκυε τον κόσμο. Όταν ο ρόλος της αυτός έπαυσε να υπάρχει, το ενδιαφέρον του κόσμου σταμάτησε. Πολλά ενεργά μέ­λη της Εκκλησίας αφοσιώθηκαν εξολοκλήρου στην πο­λιτική, για ν’ αντιμετωπίσουν τα νέα προβλήματα, όπως συνέβη στην Ανατολική Γερμανία, ενώ στην Πολωνία, όπου η θρησκεύουσα παράταξη ήταν και προηγουμένως συσπειρωμένη και ισχυρή, παρουσιάσθηκε ως νέα εξουσιαστική τάξη και προκάλεσε αντιδράσεις σε άλλες μερίδες του λάου.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία λειτουργεί πρωτίστως ως χώρος πνευματικής ελευθερίας. Ο Ορθόδοξος ζει στην Εκκλησία αυτό που δεν υπάρχει και δεν μπορεί να προσφερθεί στην κοσμική κοινωνία. Η Ορθόδοξη Εκκλη­σία δεν αποτελεί ιδιαίτερο κοινωνικό οργανισμό, αλλά ούτε και απροσδιόριστη πνευματική κίνηση. Είναι η θε­ανθρώπινη κοινωνία, που οικοδομείται με την ευχαριστιακή σύναξη. Συνδέεται άμεσα με την κοινωνική ζωή και προσδίδει σ’ αυτήν υπερβατική και εσχατολογική προοπτική. Η περιοχή της κοινωνικής ζωής διατηρεί τη συμβατική αξία της, χωρίς ποτέ ν’ απολυτοποιείται. Όταν δεν υπάρχει η αναγνώριση ή η ανοχή της Εκκλησίας από το κράτος, προβάλλει το μαρτυρικό πνεύμα. Ουσιαστική βλάβη προξενεί η εσωτερική διάβρωση της Εκ­κλησίας και η μεταβολή των ποιμένων της σε όργανα της κρατικής εξουσίας.

Η κοινωνικοποίηση της Εκκλησίας έχει καταλυτι­κές επιπτώσεις. Όταν η Εκκλησία παύει να στηρίζει την κοινωνική ζωή, παραμερίζεται. Μαζί της όμως εξαφανίζεται και κάθε δυνατότητα να καλυφθούν οι πνευματικές ανάγκες των πιστών. Αυτό γίνεται εμφανέστερο στην εποχή μας με τη σύγχρονη εκκοσμικευμένη. Η Εκ­κλησία μετατρέπεται σε εξειδικευμένη δομή της κοινωνι­κής ζωής, για να εξυπηρετήσει τις «θρησκευτικές ανάγκες». Αφανίζεται  ο χαρισματικός χαρακτήρας της και προκαλείται πνευματική ένδεια. Έτσι ανοίγει ο χώρος για τις ανατολικές θρησκευτικές και αντιθρησκευτικές κινήσεις, τη μαγεία και τον αποκρυφισμό.

Η κρίση του δυτικού κόσμου σήμερα είναι στην ου­σία της πνευματική. Και το σημαντικότερο είναι ότι η φύ­ση της κρίσεως αυτής δεν είναι αρκετά...

ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ;

Τό 1983 μιά ἐπιφυλλίδα τοῦ διακεκριμένου Διανοουμένου, Καθηγητῆ Χρήστου Γιανναρᾶ, στήν ἐφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» προκάλεσε τόν κύκλο τῶν Εὐρωπαϊστῶν μας, αἰφνιδιάζοντας συνάμα καί τήν ὑπνώττουσα ἀστοχριστιανική συνείδηση τῶν συντηρητικῶν «ἐθνικιστῶν» Χριστιανῶν. Ὁ τίτλος ἦταν: «Finis Graeciae;» (Τό τέλος τῆς Ἑλλάδος;). Προκλήθηκε θόρυβος καί ἒντονες ἀντιδράσεις. Γιατί; Στίς 28 Μαρτίου 1979 εἶχε ὑπογραφεῖ ἡ ἒνταξή μας στήν Ἑνωμένη Εὐρώπη, καί δέν εἶχαν ἀκόμη κοπάσει οἱ πανηγυρισμοί τῶν πάντα ἀνυποψίαστων εὐρωπαϊστῶν μας.

Ὁ Χρῆστος Γιανναρᾶς ἀνῆκε στήν ὁμάδα ἐκείνων, πού μόνιμα ἀντιμετωπίζουμε κριτικά τήν ἀπόφαση αὐτή καί χαρακτηριστήκαμε ἀπό τόν μαρξιστή κ. Γιάννη Μηλιό τοῦ «Ὁδηγητῆ» καί τόν ἀκροδεξιό Θεολόγο Καθηγητή Παναγιώτη Χρήστου, «Νεοορθόδοξοι». Ἀνάμεσά τους ὁ μακαρίτης Κωστῆς Μοσκώφ, ὁ Κώστας Ζουράρης καί πολλοί ἂλλοι, μέχρι τούς σεβαστούς ἁγιορεῖτες π. Γεώργιο Καψάνη καί π. Βασίλειο Γοντικάκη. Ὃλοι ἐκεῖνοι, δηλαδή, πού ...

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟ κ. ΑΧΜΑΝΤ ΕΛΝΤΙΝ

Με μια μακροσκελή και απόλυτα εμπεριστατωμένη και τεκμηριωμένη ανοικτή επιστολή ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ απαντά στον Αχμάντ Ελντίν, που αυτοπροσδιορίζεται ως Ελληνας μουσουλμάνος, που είχε επιτεθεί μέσω επιστολής στον Σεβασμιώτατο. Ο κ.Σεραφείμ απαντά στον Ελντίν σε όλες τις αιτιάσεις του και μέσω κειμένων και γραφών παραθέτει στοιχεία για την ισλαμική θρησκείας.

Αναλυτικά: ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟ κ. ΑΧΜΑΝΤ ΕΛΝΤΙΝ, ΔΙΠΩΜΑΤΟΥΧΟΥ ΤΗΣ ΙΣΛΑΜΙΚΗΣ «ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ»

Εν Πειραιεί τη 26η Ιουνίου 2015

Προς τον
κ. Αχμάντ Ελντίν
Ιδιοκτήτη Ισλαμικής Ιστοσελίδας

Αγαπητέ κ. Αχμάντ Ελντίν...

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ!!!! ΝΗΣΟΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ: Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΙ Η ΑΟΖ

ΚΑΣΤΕΛΛΟΡΙΖΟ - ΑΠΟΣΤΟΛΗ: ΜΑΡΙΑ ΓΙΑΧΝΑΚΗ
Το γεγονός ήρθε στο φως της δημοσιότητας μετά την πρώτη Θεία Λειτουργία που πραγματοποιήθηκε στο νησί για να τιμηθεί ο Άγιος Νικόλαος στον οποίο αφιερώθηκε το εκκλησάκι που χτίστηκε όπως θα δείτε στις αποκλειστικές μας φωτογραφίες, καθώς το Newsbomb.gr ήταν εκεί...

Σχόλιο για την ταινία "Νώε"

Βλάσφημη η ταινία του "Νώε" με αιρετικά στοιχεία, είπε ο Γέροντας Εφραίμ της Ι. Σκήτης Αγίου Ανδρέα Αγίου Όρους, μιλώντας στο Σύλλογο των "Παναγιόφιλων" στη Θεσσαλονίκη, αφού την προηγούμενη ημέρα παρακολούθησε ολόκληρη την ταινία. Στο συγκεκριμένο λοιπόν κινηματογραφικό έργο, παρουσιάζονται εκπεσόντες άγγελοι, που έπεσαν στη γη και μπήκαν στις πέτρες και βοηθούν μετά στην κατασκευή της Κιβωτού... Δηλαδή παρουσιάζονται δαιμόνια να βοηθούν τον ...Νώε... Επίσης, στο τέλος...

ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ: ΔΙΠΛΗ ΕΟΡΤΗ

του Αρχιμανδρίτη π. Παλαμά Κυριλλίδη,

Εορτάσιμη μέρα η σημερινή από τις πιο πανηγυρικές του χρόνου. Η 25η Μαρτίου ήδη μνημονεύεται από Αλέξανδρο Υψηλάντη, τον μυστικό αρχηγό της Φιλικής Εταιρείας, ως ημέρα έναρξης του Αγώνα ενάντια στον Οθωμανικό ζυγό "ως ευαγγελιζομένη την πολιτικήν λύτρωσιν του ελληνικού έθνους". Από τις πρώτες μέρες της Επανάστασης ήταν εμφανής η θρησκευτική διάσταση της ακόμα και σε μη ορθόδοξους παρατηρητές. Όπως χαρακτηριστικά τόνιζε ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, το ελληνικό έθνος «εις την ιεράν του θρησκείαν οφείλει τας σημερινάς

Το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα και ο Χριστιανισμός

του Πρωτοπρ. π. Γεωργίου Μεταλληνού 
 Το σχέδιο της συνταγματικής Συνθήκης («Σύνταγμα») της Ευρωπαϊκής Ενώσεως ουδεμία αναφορά κάνει στον Χριστιανισμό και τις χριστιανικές ρίζες της Ευρώπης. Το σύντομο εδώ σχόλιό μας σ’ αυτό το θέμα αποσκοπεί στο να καταθέσει μίαν άλλη άποψη, συμπληρωματική ή και κριτική των όσων διατυπώνονται τον τελευταίο καιρό από τις χριστιανικές ηγεσίες του ευρωπαϊκού χώρου.

Μέγας Βασίλειος, το λιοντάρι του Χριστού

Ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή, τις ιδέες και το κοινωνικό έργο του Μ. Βασιλείου, τα γυρίσματα του οποίου έγιναν στην Ελλάδα, την Τουρκία, την Ιταλία και τη Συρία.
Ο Βασίλειος γεννήθηκε το 330μ.Χ στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Σπούδασε φιλοσοφία, ιατρική, μαθηματικά και ρητορική στην Αθήνα. Πολέμησε τις αιρέσεις και αντιτάχθηκε στις αυθαιρεσίες της εξουσίας. Το 367-368 έπληξε την περιοχή της Καισάρειας λιμός. Ο Βασίλειος πούλησε την τεράστια οικογενειακή του περιουσία, στηλίτευε τους μαυραγορίτες, οργάνωνε λαϊκά συσσίτια και μερίμνησε για τα παιδιά όχι μόνο των χριστιανών αλλά και των εβραίων και των ειδωλολατρών, χωρίς καμία διάκριση.
Όταν έγινε αρχιεπίσκοπος το 370, έχτισε τη Βασιλειάδα, ένα συγκρότημα από νοσοκομεία, γηροκομεία, λεπροκομεία, ορφανοτροφεία και σχολείο για την επαγγελματική κατάρτιση όσων ήθελαν να μάθουν μια τέχνη. Η Βασιλειάδα είναι το πρώτο γνωστό στην ιστορία κοινωνικό ίδρυμα, μια ολόκληρη πολιτεία που φιλοξενούσε 30.000 ανθρώπους. Ο Βασίλειος διακήρυττε ότι η ελεημοσύνη από μόνη της δεν αποτελεί απάντηση στη φτώχεια, αντίθετα μόνη απάντηση είναι η εργασία και η δίκαιη κατανομή των αγαθών:

Το Κούρσεμα της Πόλης το 1453

Ποια γλώσσα μπορεί να πη τι γίνηκε σαν μπήκανε μέσα οι Τούρκοι, βαστώντας στα χέρια τους άλλοι ματωμένα μαχαίρια μια οργυιά μάκρος, άλλοι πελέκια ακονισμένα, άλλοι κοντάρια, π’ αστράφτανε οι σουβλερές μύτες τους. Η εκκλησιά πιτσιλίστηκε απ’ τα αίματα σε δυό μπόγια ύψος, πώλεγες πως ήτανε χασάπικο. Όσοι απομείνανε ζωντανοί είχανε τρελλαθή. Οι Τούρκοι δένανε τους άντρες με σκοινιά, τις γυναίκες με τις ζώνες τους. Έβλεπες αφεντάδες δεμένους πιστάγκωνα μαζί με τους υπηρέτες, κυράδες με τις δούλες, παπάδες με γρηές, δεσποτάδες, παλληκάρια βουτημένα στο αίμα. Ο ένας μπροστά στον άλλον βιάζανε τις γυναίκες, ανάμεσα σε κουφάρια και σε λαβωμένους που μουγκρίζανε. Άλλοι πάλι από κείνα τ’ αγρίμια ξεγυμνώνανε την εκκλησιά.