ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΣΧΟΛΕΙΟ

 

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΦΩΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΟΥ ΤΑΦΟΥ

Θεολογικές επισημάνσεις

Νικολάου Ζήση (Μοναχού Σεραφείμ) 

 Εισαγωγικά

«και ιδού πλήρης δόξης ο οίκος του Κυρίου»1

  Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι ο χώρος των θαυμάτων. Η διαπίστωση αυτή δε σημαίνει κατ' ουδένα τρόπο ότι η Πίστη μας σχετίζεται με επιδόσεις φθηνού κενόδοξου εντυπωσιασμού «φωτισμένων» θαυματουργών, κατά τα δεδομένα της θεουργίας και του φακιρισμού. Τα θαύματα, είτε φανερά σε όλους είτε μόνο στην ψυχή αυτού στον οποίον απευθύνονται, είναι έργα της ακτίστου θείας Προνοίας, σκοπός της οποίας είναι η σωτηρία του ανθρώ­που. Η ενέργεια του Παρακλήτου, που δρα θεωτικώς μέ­σα στην Εκκλησία ως την μόνη Κιβωτό της σωτηρίας, δύναται να μεταβάλλει τους νόμους της φύσεως, τους οποί­ους η ίδια έχει θέσει2. Ήδη από την ημέρα της Αναλήψεως ο Κύριος έδωσε στους Αποστόλους τη δύναμη του θαυματουργείν3, έχοντας ήδη υποσχεθεί ότι δυνάμει της πίστεως εις Αυτόν οι πιστεύοντες θα επιτελέσουν έργα μεγαλύτε­ρα του Ιδίου4. Πράγματι, η σωτηρία που κηρύχθηκε από τους αυτόπτες του Λόγου έλαβε επιβεβαίωση από το Θεό «σημείοις τε και τέρασι και ποικίλαις δυνάμεσι και Πνεύ­ματος Αγίου μερισμοίς κατά την αυτού θέλησιν»5. Η επι­τέλεση των σημείων αυτών φανερώνει ότι Αυτός στο όνο­μα του Οποίου τα σημεία και τα τέρατα επιτελούνται, με­τά το Σταυρό και την Ταφή Του ανέστη και «ζη εκ δυνά­μεως Θεού»6.
Κατά ταύτα η παρουσία θαυμάτων στην Ορθόδοξη Εκκλησία πιστοποιεί, μαζί με πολλά άλλα, τη δράση του Αγίου Πνεύματος και Θεού σ' αυτή. Βέβαια δεν αμφι­σβητήθηκε η διενέργεια θαυμάτων και σε άλλες ομολογίες, αν και αυτή ερμηνεύθηκε αλλιώς βάσει των αποτελεσμά­των της7, διότι το δένδρο γνωρίζεται από τους καρπούς8.
Το ότι τα αληθινά θαύματα αποτελούν ένδειξη της πα­ρουσίας του Θεού, αποτελεί και τον κύριο λόγο για τον οποίο οι τελικοί εχθροί του Χριστού και ο Αντίχριστος θα προσπαθήσουν δια των δικών τους δαιμονικών και μι­μητικών θαυμάτων να τεκμηριώσουν τη θεϊκή τους προέ­λευση, «ώστε πλανήσαι, ει δυνατόν, και τους εκλεκτούς»9.
1. Το θαύμα του Αγίου Φωτός.
Το πλέον γνωστό θαύμα που συμβαίνει κατ' έτος στους κόλπους της Εκκλησίας είναι η εμφάνιση του Αγίου Φω­τός στον Πανάγιο Τάφο του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα τη μεσημβρία του Μεγάλου Σαββάτου. Σε ειδική τελετή ο Πα­τριάρχης Ιεροσολύμων, αφού εισέλθει στο Κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου και σφραγισθεί η είσοδος αυτού, αναγινώσκει προσευχόμενος ειδική ευχή. μετά από λίγο η κανδήλα που ευρίσκεται σβηστή πάνω στην πλάκα του Τά­φου ανάβει θαυματουργικώς, άνευ φανερής αιτίας. Ο Πα­τριάρχης ανάπτει τις δύο δέσμες κεριών που έχει και μεταδί­δει το φως στα πλήθη των πιστών που ίστανται πέριξ του Κουβουκλίου. το φως, δηλ. η φλόγα που μεταδίδει, είναι μεν θερμό, αλλά για τα πρώτα λεπτά της καύσεως δεν προ­καλεί, όπως συμβαίνει φυσικώς, εγκαύματα. Ήδη από την ώρα του εκτάκτου ανάμματος μέσα στο Κουβούκλιο, έχουν ανάψει «από μόνα τους» και πολλά κεριά πιστών έξωθεν του Κουβουκλίου, όπως και όλες οι κανδήλες του χώρου, που για το λόγο αυτό έχουν από πριν σβησθεί10. Μερικοί αντιλαμβάνονται πλην του ανάμματος των κεριών και μία ιδιαίτερη λάμψη, ως αστραπή, να γεμίζει προς στιγμήν το χώρο, ακόμη δε λιγότεροι αντιλαμβάνονται πολύ έντονα την παρουσία του θεϊκού φωτός. Τέτοια εμπειρία είχε ο χρηματίσας επί πεντήκοντα επτά έτη φύλακας του Πανα­γίου Τάφου μακαριστός μοναχός Μητροφάνης (†1997), ο οποίος το 1926, οδηγούμενος από δυσπιστία κρύφθηκε εντός του Αγίου Κουβουκλίου την ώρα της τελετής: «Εκείνην την ιδίαν ακριβώς στιγμήν, που η αγωνία μου ευρίσκετο εις φοβεράν υπερέντασιν μέσα εις την απέραντον νεκρικήν σιγήν, που μόλις ήκουα την αναπνοήν μου, ήκουσα ένα ελαφρόν συριγμόν. Ήτο παρόμοιος με λεπτήν αύραν πνοής ανέμου. Και αμέσως -αλησμόνητον θέαμα- είδα ένα γαλάζιο φως να γεμίζη ολόκληρον τον Ιερόν χώρον του Ζωοδόχου Τάφου. Το γαλάζιον εκείνον φως το είδα εις την συνέχειαν να στριφογυρίζη ως δυνατός ανεμο­στρόβιλος... Μόλις [ο Πατριάρχης] ήγγισεν επί της Ιεράς Φυλλάδος και ήνοιξε την σελίδα της και ήρχισε να αναγινώσκη τας ευχάς, εκείνο το κάπως ήρεμον γαλάζιον φως ήρχισε και πάλιν μίαν ανήσυχον κίνησιν. Ήτο ένα αφάνταστον και απερίγραπτον στριφογύρισμα, δυνατώτερον από το πρώτον. Και αμέσως ήρχισε να μεταβάλλεται εις ένα ολόλευκο φως, όπως περιγράφει ο Ευαγγελιστής την Μεταμόρφωσιν του Σωτήρος Χριστού. Εν συνεχεία το ολό­λευκον εκείνο φως μετεμορφώθη εις έναν ολοφώτεινον υπέρ τον ήλιον δίσκον και ενετοπίσθη ακίνητον άνωθεν ακριβώς της κεφαλής του Πατριάρχου. Κατόπιν είδα τον Άγιον Γέροντα Πατριάρχην να παίρνει εις τα χέρια του τας δε­σμίδας των τριάκοντα τριών κεριών. Τας ανύψωσε και έδι­δε την εικόνα της αναμονής. Ανέμενεν εκ Θεού την έλευσιν του αοράτου Φωτός. Και όπως σιγά-σιγά ύψωνε τα χέ­ρια του δεν έφθασεν ακόμη εις το ύψος της κεφαλής του. Αμέσως εν ριπή οφθαλμού, ως να ήγγισεν επί αναμμένης καμίνου, ήναψαν αυτομάτως η Αγία Κανδήλα και αι τέσ­σαρες11 δεσμίδες των κεριών. Αιφνιδίως δε χωρίς καν να αντιληφθώ εξηφανίσθη από των οφθαλμών μου ο ολοφώτεινος εκείνος δίσκος12».
Το κατ' έτος επαναλαμβανόμενο αυτό θαύμα μαρτυρείται σε γραπτά κείμενα, τόσο ιστορικά όσο και αφηγή­σεις προσκυνητών, εδώ και αιώνες. Όμως περισσότερο θα μπορούσαν να μιλήσουν γι' αυτό οι αναρίθμητοι προσκυ­νητές που λαμβάνουν πείρα του γεγονότος κάθε χρόνο, γε­γονότος που έχει καταγραφεί επίσης σε φωτογραφίες και μαγνητοσκοπήσεις.

Ταφή ή καύση των κεκοιμημένων;

Γράφει ο θεολόγος Αναστάσιος Ζαμπελάκης
Ένα θέμα για το οποίο δέχτηκα πολλές φορές ερωτήσεις από τους μαθητές μου είναι η καύση των νεκρών και γιατί η Εκκλησία μας παραμένει τόσο αρνητική στο θέμα αυτό; Γιατί οι Χριστιανοί επιμένουμε να τονίζουμε την αξία της ταφής και κατακρίνουμε, όχι τους ανθρώπους βέβαια, άλλα την επιλογή της αποτέφρωσης. Το θέμα όσο μακάβριο και αν είναι αποκαλύπτει το βάθος και την σοφία των πατέρων της Εκκλησίας. Για αυτό πολύ σύντομα και περιεκτικά θα απαριθμήσουμε τα επιχειρήματα της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

1.   Ο Χριστός, όταν πέθανε στον σταυρό, ο Ιωσήφ ο από Αριμαθείας, άνθρωπος με ισχύ αλλά και πίστη, πήρε το σώμα του Κυρίου και το τοποθέτησε σε καινούργιο, λαξευτό τάφο. Αυτό το γνωρίζουμε από το ευαγγέλιο, αλλά έχει επιβεβαιωθεί κιόλας ιστορικά, από την ανακάλυψη του Παναγίου τάφου. Αφού λοιπόν ο Χριστός, ο οποίος είναι το απόλυτο πρότυπο των Χριστιανών ενταφιάστηκε, εμείς ως πιστοί του, οφείλουμε να τον μιμηθούμε και σ’ αυτό. Εξάλλου όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας, από την Παναγία μέχρι τον Άγιο Παΐσιο, το ίδιο έπραξαν.
2.  Μια παλιά συνήθεια κυρίως στα χωριά ήταν να μαζεύουν οι κάτοικοι τα σκουπίδια σε έναν χώρο, και, όταν αυτά γίνονταν πολλά, τα καίγανε. Αυτό ίσως και να συμβαίνει και σήμερα σε κάποιες περιοχές. Οι άνθρωποι δηλαδή έχουμε ενδόμυχα την σκέψη ότι πρέπει να καίμε ότι θεωρούμε άχρηστο ή επικίνδυνο για την δημόσια υγεία. Το ανθρώπινο σώμα όμως δεν είναι σκουπίδι. Το σώμα, που είναι λίαν καλό ως δημιούργημα του Θεού, αγιάζεται με το βάπτισμα και το χρίσμα, θεώνεται με την Θεία Ευχαριστία, ευλογείται με το ευχέλαιο, τον αγιασμό ή την ιεροσύνη! Το σώμα γίνεται "ναός" του Θεού, θεώνεται κατά χάριν μαζί με την ψυχή και συνδοξάζεται.
3.     Τα λείψανα των αγίων φανερώνουν ακόμη ένα επιχείρημα κατά της καύσης των νεκρών. Τα λείψανα των αγίων θαυματουργούν 2000 χρόνια τώρα. Αν τους αγίους τους καίγαμε δεν θα είχαμε σήμερα τα λείψανά τους, για να προσκυνούμε την χάρη του Θεού που υπάρχει επάνω τους, να παίρνουμε δύναμη στην απόγνωσή μας και θεραπεία στην ασθένειά μας. 
4.    Ο Χριστός αναστήθηκε. Είναι το θεμέλιο της Χριστιανικής πίστης. Γι’ αυτό εμείς οι Χριστιανοί επινοήσαμε ένα υπέροχο και βαθύτατα πνευματικό τίτλο για τους χώρους ταφής των νεκρών μας. Δεν τα ονομάζουμε νεκροταφεία αλλά «κοιμητήρια». Οι ενταφιασμένοι δεν είναι απλά νεκροί, αλλά άνθρωποι που κοιμούνται κατά μία θεολογική έννοια και αναμένουν το εγερτήριο σάλπισμα της κοινής ανάστασης, που θα γίνει στο τέλος της ιστορίας (προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καί ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος). Για αυτό εξάλλου και οι τάφοι μας κοιτούν προς την ανατολή, συμβολικά, αναμένοντας να ανατείλει ο ήλιος της δικαιοσύνης, ο Ιησούς Χριστός, κατά την Δευτέρα και ένδοξη παρουσία Του. 
5.     Άλλο ένα επιχείρημα φανερώνεται μέσα από την θεολογία της Παλαιάς Διαθήκης για το ανθρώπινο σώμα. Ο άνθρωπος φτιάχνεται από τον Θεό με χώμα (καί ἔπλασεν ὁ θεός τόν ἄνθρωπον χοῦν ἀπό τῆς γῆς) και καταλήγει μετά την πτώση του με Θεία εντολή πάλι στο χώμα (ἕως τοῦ ἀποστρέψαι σε εἰς τήν γῆν, ἐξ ἧς ἐλήφθης, ὅτι γῆ εἶ καί εἰς γῆν ἀπελεύσῃ).
6.     Τα κοιμητήρια επιτελούν ύψιστο παιδαγωγικό έργο! Όποιος κάνει μια βόλτα μέσα στα κοιμητήρια, επειδή θέλει να ανάψει ένα κερί ή να παραβρεθεί σε ένα τρισάγιο αγαπημένου του ανθρώπου που «κοιμήθηκε», παιδαγωγείται, διδάσκεται την ματαιότητα της ζωής, του πλούτου, των κοσμικών επιτυχιών, των ανόητων, εγωιστικών και μικρόψυχων συμπεριφορών και γίνεται καλύτερος άνθρωπος. Γιατί να μας λείψει ένα τόσο σημαντικό σχολείο;
7.     Τα μνήματα ήταν, είναι και θα είναι χώρος τέχνης και πολιτισμού για κάθε λαό και κάθε εποχή. Θυμηθείτε την χαρά και την υπερηφάνεια των αρχαιολόγων και των ιστορικών σε κάθε ανακάλυψη ενός αρχαίου τάφου της Μακεδονικής εποχής ή της αρχαίας κλασσικής εποχής. Τι πληροφορίες και τι γνώσεις αποκομίζουμε από την τέχνη, τα ταφικά έθιμα, και τα πολιτισμικά στοιχεία της εποχής; Αλλά και σήμερα πόσους εκλεπτυσμένους σταυρούς, εμπνευσμένα ποιήματα, θεόπνευστες προσευχές και συμβολικούς στολισμούς αντικρίζουμε στους τάφους των κεκοιμημένων μας; Υποτίθεται ότι εξυμνούμε και υπολογίζουμε την τέχνη ως πολιτισμένοι Ευρωπαίοι!
   
8.   Επίσης, γνωρίζουμε σήμερα με τις δυνατότητες που δίνει η σύγχρονη τεχνολογία και επιστήμη, ότι η ταφή ενός νεκρού ανθρώπου δίνει την δυνατότητα για ιστολογική (και όχι μόνο) επανεξέταση του κεκοιμημένου από ιατροδικαστές, ακόμα και μήνες μετά την ταφή, ώστε να εντοπιστεί η πραγματική αιτία του θανάτου. Η καύση των νεκρών μπορεί να χρησιμοποιηθεί κάλλιστα για την συγκάλυψη δολοφονικών ενεργειών.
9. Τα επιχειρήματα υπέρ της καύσης των νεκρών είναι ανίσχυρα να μας πείσουν.

α. Λένε ότι δεν υπάρχει επαρκής χώρος στα μνήματα. Αυτό αντιμετωπίζεται αν οι Δήμοι πάψουν να πουλάν σε πλούσιες οικογένειες χώρους για οικογενειακούς τάφους και υπάρχει μια ισοτιμία στην αντιμετώπιση των νεκρών, ώστε όλα τα λείψανα μετά την παρέλευση 5 έως 10 έτη από την κοίμηση, να τοποθετούνται σε λειψανοθήκες και να ελευθερώνεται χώρος. Επίσης, περιφερειακά των πόλεων υπάρχουν άπειροι ανεκμετάλλευτοι χώροι, που θα μπορούσαν να μετατραπούν σε κοιμητήρια.

β. Λένε ότι τα νεκρά σώματα μολύνουν το χώρο. Απόλυτα ψευδές. Δεν υπάρχει καμιά απόδειξη για κάτι τέτοιο.

γ. Ουσιαστικά η καύση των νεκρών εκφράζει την μηδενιστική – αθεϊστική νοοτροπία του σύγχρονου δυτικοτραφέντος ανθρώπου και την φοβική ψυχολογία του απέναντι στον θάνατο και το άγνωστο που ακολουθεί, αλλά και την τάση του να αποθρησκιοποιήσει κάθε πτυχή της ζωής του. Να αντιπαραβάλουμε εδώ ότι στην Ορθόδοξη παράδοση μας τα κοιμητήρια ήταν πάντα ή στο κέντρο ή συνηθέστερα στην άκρη της πόλης, ώστε οι κάτοικοι να τα επισκέπτονται συχνά για προσευχή. Δεν είχαν και δεν έχουν οι Ορθόδοξοι φοβικά σύνδρομα! Αντίθετα η τάση στο εξωτερικό είναι τα νεκροταφεία να είναι μακριά από τις πόλεις για τους λόγους που ήδη αναφέραμε.

δ. Σε κάποιες περιπτώσεις η καύση των νεκρών υποκρύπτει την πίστη του υποστηρικτή της αποτέφρωσης στην ινδουιστική φιλοσοφία της μετενσάρκωσης, όπου ο άνθρωπος δεν έχει καμιά αξία ως πρόσωπο, αφού εκεί το πρόσωπο χάνεται κατά την διαδικασία της σαμσάρα, όπως ονομάζουν την μετενσάρκωση εκεί. Μα εμείς είμαστε Χριστιανοί!

Μη λησμονούμε τους κεκοιμημένους

Λέγει ο Απ. Παύλος «ει γαρ πιστεύομεν ότι Ιησούς απέθανε και ανέστη, ούτω και ο Θεός τους κοιμηθέντας δια του Ιησού άξει συν αυτώ» (Α  ΘΕΣ. δ, 14). Δηλαδή δεν πρέπει να λυπήσθε σαν κι αυτούς, που δεν έχουν ελπίδα αναστάσεως, διότι εάν έχουμε πεποίθηση, ότι ο Ιησούς απέθανε και ανεστήθη, έτσι πρέπει να πιστεύουμε ότι και ο Θεός εκείνους, που απέθαναν ενωμένοι δια της πίστεως με τον Ιησού, θα τους φέρη ενδόξως στην αιώνια ζωή μαζί με αυτόν.
Πρέπει να φοβώμεθα τον θάνατο; Τι είναι ο θάνατος;
• Μας λέγει ο ιερός Χρυσόστομος, στην Ε  Ὁμιλία του «ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΝΔΡΙΑΝΤΑΣ».
«Όταν φοβόμαστε το θάνατο και δεν φοβόμαστε την αμαρτία έχουμε παιδικό φόβο.
Και τα μικρά τα παιδιά φοβούνται τις προσωπίδες, δεν φοβούνται όμως τη φωτιά. Αν όμως τύχει και βαστάζονται κοντά σε λυχνάρι που έχει φωτιά, απλώνουν απερίσκεπτα το χέρι τους στη λυχνία και τη φλόγα. Και την μεν προσωπίδα τη φοβούνται, το φοβερό δε πράγματι πυρ δεν το φοβούνται.
Έτσι κάνουμε κι εμείς, φοβόμαστε τον θάνατο, ο οποίος μοιάζει με το ευκαταφρόνητο προσωπείο, την αμαρτία δε δεν την φοβόμαστε, αυτή που είναι πράγματι φοβερό πράγμα, κι ως φωτιά κατατρώγει τη συνείδησή μας. Κι αυτό συμβαίνει όχι εξ αιτίας της φύσεως των πραγμάτων, αλλά απ’ τη δική μας απερισκεψία. Γιατί αν σκεπτόμαστε τι είναι ο θάνατος ποτέ δεν θα τον φοβόμαστε.
Τι είναι λοιπόν ο θάνατος;
Είναι όμοιο πράγμα με το να βγάλεις το ρούχο σου! Γιατί όπως το ρούχο έτσι και η ψυχή φοράει το σώμα, κι αυτό για λίγο χρόνο το βγάζουμε με τον θάνατο και θα το ξαναφορέσουμε πάλι λαμπρότερο.
Τι είναι λοιπόν ο θάνατος;
Ταξίδι προσωρινό, ύπνος μακρύτερος του συνηθισμένου! Ώστε αν φοβάσαι το θάνατο να φοβάσαι και τον ύπνο! Αν λυπάσαι γι’ αυτούς που πεθαίνουν, να λυπάσαι και γι’ αυτούς που τρώνε και γι’ αυτούς που πίνουν. Γιατί όπως αυτό είναι φυσικό έτσι είναι κι εκείνο.
Αν μη σε λυπούν τα φυσικά πράγματα, ας σε λυπούν μάλλον αυτά που προέρχονται απ’ την κακή προαίρεση, ούτε να πενθείς γι’ αυτόν που πέθανε, αλλά να πενθήσεις για εκείνον που ζει στις αμαρτίες».
Όμως οι κεκοιμημένοι θέλουν την βοήθειά μας. Με ποιό τρόπο μπορούμε να τους βοηθήσουμε. Πρώτα – πρώτα με την ελεημοσύνη και με τα μνημόσυνα. Και τι χρειάζεται σε ένα μνημόσυνο;
1. Το πρόσφορο. 2. Ο οίνος της θείας Ευχαριστίας (νάμα). 3. Το θυμίαμα. 4. Το έλαιον και 5. Το κερί, τα οποία προσφέρονται για την τέλεση της θείας Λειτουργίας, αλλά και για την ψυχή του νεκρού μας. Κατ’ αυτή τη Θεία Λειτουργία, όπως άλλωστε και σε όλες, Ζώντες και Κεκοιμημένοι θα ενωθούμε με το αναστημένο Σώμα του Χριστού στο Άγιο Ποτήριο και θα κοινωνήσουμε «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον». Γι’ αυτό επιβάλλεται σ’ αυτή τη Θεία Λειτουργία, να κοινωνούμε κι εμείς μετά από σχετική προετοιμασία και πάντοτε με την υπόδειξη του Πνευματικού μας. Όμως απαραίτητο για το μνημόσυνο είναι και το κόλλυβο, (το βρασμένο σιτάρι), στου οποίου τον θάνατο (σάπισμα) και την ανάσταση (βλάστηση) συμβολίζεται η Ανάσταση των νεκρών, την οποία εμείς οι χριστιανοί ως τελικό προορισμό μας προσδοκούμε.
Στο περιοδικό «ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ» διαβάζουμε το εξής:
“Πάνω στον χρόνο που κοιμήθηκε η μητέρα μου, λησμόνησα την ημέρα που έπρεπε να γίνει το μνημόσυνο. Το βράδυ την είδε στον ύπνο της η κόρη μου (η εγγονή της) και της είπε με παράπονο και στενοχωρημένη:
– Πες στην μάνα σου, γιατί με ξέχασε; Ούτε ένα κερί; Εγώ την άφησα στο πόδι μου. Όταν μας ξεχνάτε, πέφτουμε χαμηλά!
Πράγματι, η μητέρα μου φρόντιζε πολύ τα καθήκοντά της έναντι των κεκοιμημένων.
– Την άλλη μέρα, όταν άκουσα το μήνυμά της από το στόμα της κόρης μου, αμέσως έβρασα σιτάρι και το πήγα στην Εκκλησία να μνημονευθή”.
Μία άλλη κυρία είπε κάτι σχετικό:
“Λησμόνησα να κάνω τα χρυσά κόλλυβα για την μητέρα μου. (Στην Ρούμελη “χρυσά κόλλυβα” λένε τα κόλλυβα που γίνονται το Σάββατο της εβδομάδας της Πεντηκοστής, όπου τελειώνει η αναστάσιμη χάρη που δίδεται στις ψυχές των κεκοιμημένων, σύμφωνα με παράδοση της Εκκλησίας μας). Το βράδυ την βλέπω στον ύπνο μου ότι στεκόταν μπροστά στην εικόνα της Παναγίας και μ’ ένα κουτάλι έτρωγε κόλλυβα από ξένα πιάτα, που ήσαν τοποθετημένα εκεί.
– Καλέ μητέρα, τρως ξένα κόλλυβα; Την ρώτησα.
Κι εκείνη απάντησε:
– Τι να κάνω, κόρη μου, αφού δεν μου έφτιαξες εσύ;
Το παράπονό της μ’ άγγιξε στην καρδιά. Από τότε ποτέ δεν παρέλειψα τα καθήκοντά μου έναντι των κεκοιμημένων».
πηγή: εδώ

Ποιός μου βεβαιώνει εμένα ότι ο Χριστός αναστήθηκε; (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Μου το βεβαιώνει η συνείδησή μου πριν απ’ όλα. Κατόπιν ο νους μου και η βούληση μου.

Πρώτον, η συνείδηση μου λέει: τόσα πάθη που υπέστη ο Χριστός για το καλό και τη σωτηρία των ανθρώπων δεν θα μπορούσαν να επιβραβευτούν με τίποτε άλλο παρά με την ανάσταση και την υπερκόσμια δόξα. Τα ανείπωτα πάθη του Δικαίου στεφανώθηκαν με την ανείπωτη δόξα. Αυτό μου δίνει ικανοποίηση και ηρεμία.

Δεύτερον, ο νους μού λέει: χωρίς την λαμπρή αναστάσιμη νίκη όλο το έργο του Υιού του Θεού θα παρέμενε στον τάφο, ολόκληρη η αποστολή Του θα ήταν μάταιη.

Τρίτον, η βούληση μού λέει: η ανάσταση του Χριστού με έσωσε από τους ταλαντευόμενους δισταγμούς ανάμεσα στο καλό και το κακό, και με θέτει αποφασιστικά στον δρόμο του καλού. Και αυτό μου φωτίζει τον δρόμο και μου δίνει στήριγμα και δύναμη.

Εκτός από τις τρεις φωνές, οι οποίες από μέσα μου βεβαιώνουν εμένα, υπάρχουν και άλλοι ασφαλώς μάρτυρες, που το βεβαιώνουν. Είναι οι ένδοξες μυροφόρες γυναίκες, είναι οι δώδεκα μεγάλοι απόστολοι, και πέντε εκατοντάδες άλλων μαρτύρων, που όλοι μετά την ανάστασή Του Τον έβλεπαν και Τον άκουγαν, όχι στον ύπνο τους αλλά στην πραγματικότητα, και όχι μόνο για ένα λεπτό αλλά για σαράντα ολόκληρες ημέρες. Μου το βεβαιώνει εκείνος ο πύρινος Σαύλος ο μεγαλύτερος Εβραίος διώκτης του χριστιανισμού· μου το μαρτυρεί, ότι είδε εκείνο το φώς του αναστηθέντα Κυρίου καταμεσής της ημέρας, και ότι άκουσε τη φωνή Του, και ότι υπάκουσε την εντολή Του. Αυτήν την μαρτυρία ο Παύλος δεν ήθελε να την αρνηθεί ούτε μετά από τριάντα χρόνια, ούτε ακόμα και την ώρα που στη Ρώμη του Νέρωνα η μάχαιρα έπεφτε στο κεφάλι του. Μου το βεβαιώνει και ο άγιος Προκόπιος, αρχηγός του Ρωμαϊκού στρατού που ξεκίνησε να αφανίσει τους χριστιανούς στις χώρες της ανατολής, και στον οποίον εμφανίστηκε ξαφνικά ζωντανός ο Χριστός και τον γύρισε με το μέρος Του. Και αντί να σφάξει ο Προκόπιος τους χριστιανούς, αυτοβούλως παραδόθηκε για να τον σφάξουν στο όνομα του Χριστού. Μου το βεβαιώνουν ακόμα χιλιάδες μαρτύρων του Χριστού στις φυλακές, στους τόπους εκτελέσεων μέσω αιώνων και αιώνων, από τους μάρτυρες των Ιεροσολύμων μέχρι τους μάρτυρες των Βαλκανίων, έως τις μέρες μας, ως τους νεότερους Μοσχοβίτες μάρτυρες.

Μου το βεβαιώνουν και όλες οι δίκαιες και αγαθές ψυχές, τις οποίες συχνά συναντώ στη ζωή, και οι οποίες χαίρονται όταν ακούν ότι ο Χριστός αναστήθηκε εκ νεκρών. Αυτό ανταποκρίνεται στη συνείδησή τους, δονεί την ψυχή τους, και ευφραίνει την καρδιά τους.

Μαρτυρία παίρνω και από τους αμαρτωλούς και τους αντιπάλους του Χριστού. Μονο και μόνο με το ότι αυτοί, ως αμαρτωλοί και μοχθηροί, απορρίπτουν την ανάσταση του Χριστού εγώ βεβαιώνομαι για το αντίθετο. Σε κάθε δικαστήριο τίθεται θέμα της συμπεριφοράς των μαρτύρων, και ως εκ τούτου σταθμίζουν την αξία της μαρτυρίας τους. Όταν νηφάλιοι, καθαροί και άγιοι μάρτυρες ισχυρίζονται πως ξέρουν ότι ο Χριστός ανέστη, λαμβάνω με ευχαρίστηση την μαρτυρία τους ως αληθή. Αλλά όταν οι ακάθαρτοι, άδικοι και ασυνείδητοι απορρίπτουν την ανάσταση του Χριστού, μ’ αυτό ενδυναμώνουν τη μαρτυρία των πρώτων, και μου βεβαιώνουν ακόμα περισσότερο την αλήθεια της Ανάστασης του Κυρίου μου. Εφόσον αυτοί όσα απορρίπτουν, τα απορρίπτουν από κακεντρέχεια και όχι από γνώση.

Με βεβαιώνουν ακόμα αρκετοί λαοί και φυλές, που μόνο η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού τους έβγαλε από την άγρια κατάσταση στη διαφώτιση, από τη δουλεία στη ελευθερία, από το βούρκο του αμοραλισμού και του σκοταδισμού στο φως των τέκνων του Θεού. Και η ανάσταση του Σερβικού λαού μου μαρτυρεί την Ανάσταση του Χριστού.

Ακόμα και η λέξη «Ανάσταση» εκ νεκρών μου βεβαιώνει το αυτονόητο. Γιατί χωρίς την Ανάσταση του Χριστού δεν θα υπήρχε ούτε καν η λέξη στις ανθρώπινες γλώσσες. Όταν ο Παύλος πρώτη φορά πρόφερε αυτή τη λέξη στην πολιτισμένη Αθήνα, οι Αθηναίοι εξεπλάγησαν και αναστατώθηκαν.

Και έτσι, τέκνα του Θεού, σας χαιρετώ κι εγώ.

Αληθώς Ανέστη ο Χριστός.
(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, "Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται", Εκδ. Εν πλω, 2008 σ. 70-72)

(Πηγή ηλ. κειμένου: vatopaidi.wordpress.com)

ΣΚΑΪ ἀνήμερα τό Πάσχα: «Ιησούς: η “αληθινή” ιστορία»

Πρωτοπρεσβυτέρου Βασιλείου Κοκολάκη,
ἐφημερίου Ἱ. Ν. Ὑψώσεως Τιμίου Σταυροῦ Χολαργοῦ

Χριστός ἀνέστη!

Μέ ἀφορμή τήν ἀσεβεστάτη τηλεοπτική σάτιρα «Ιησούς: η “αληθινή” ιστορία» πού ἔδειξε ἡ ἑλληνική τηλεόραση μέσα ἀπό τό ΣΚΑΪ ἀνήμερα τό Πάσχα, εἶναι ἀνάγκη νά καυτηριάσουμε τό γενικότερο ἐφάμαρτο σκεπτικό ὅλων τῶν παρομοίων σειρῶν ἤ ἐκπομπῶν.

Κάθε χρόνο, τά τελευταῖα ἔτη, λίγο πρίν τά Χριστούγεννα ἤ τό Πάσχα θά βρεθοῦν κάποιοι ἄγνωστοι γνωστοί πού θά δηλητηριάσουν ἀκροατές καί τηλεθεατές μέ κάποια ἀτοπήματα ἱερέων ἤ μέ τή σπορά ἀμφιβολιῶν γιά θαύματα ἤ καί τήν ἴδια τή ζωή τοῦ Χριστοῦ. Τυχαῖο;

Λυσσᾶ βεβαίως ὁ διάβολος, ὅταν βλέπει ὅλο καί περισσότερο κόσμο στήν Ἐκκλησία, ἰδιαιτέρως στίς μεγάλες χριστιανικές γιορτές.

Ἔτσι λοιπόν καί ὁ κ. Διονύσης Ἀτζαράκης μαζί μέ τούς συνεργάτες του, ἔχοντας χάσει κάθε ἴχνος ἀνθρωπίνης ἀξιοπρεπείας καί τοῦ ἐλαχίστου ἀπαραιτήτου σεβασμοῦ πρός τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ - ὁ ὁποῖος ἔστω γιά τούς Χριστιανούς εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ πού δανείσθηκε τήν ἀνθρώπινη φύση γιά νά σώσει ὁ Μοναδικός μοναδικά τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν ἁμαρτία-τόλμησαν, ὡς μή ὤφειλε, νά διακωμωδήσουν γεγονότα καί τό κοσμοσωτήριο ἔργο Του καί νά διαστρεβλώσουν τούς λόγους Του μέ τόν χειρότερο ἐπαίσχυντο τρόπο (εἰρωνεῖες, κακόγουστο χιοῦμορ, συκοφαντίες, ψεύδη, χυδαία γλῶσσα τοῦ σώματος).

Τελικά δέν σταύρωσαν τόν Χριστό μόνο οἱ Ἐβραῖοι· ἀλλά καί κάποιοι Ἕλληνες μέ ἄλλον τρόπο συνεχίζουν νά Τόν σταυρώνουν καί σήμερα· καί γι᾿ αὐτούς ὅμως ὁ Χριστός, ἐπειδή εἶναι Η ΑΓΑΠΗ, θά ἔλεγε «Πάτερ ἄφες αὐτοῖς, οὐ γάρ οἴδασι τι ποιοῦσι» (Πατέρα συγχώρησέ τους, δέν γνωρίζουν, δέν καταλαβαίνουν τί κάνουν).

Θέλουμε στούς συγκεκριμένους (σεναριογράφο, σκηνοθέτη καί ἠθοποιούς) νά τούς δοῦμε ἐπιεικῶς, ὡς κάποιους πού ἐπιπόλαια ἔπεσαν στήν δαιμονική παγίδα τῆς γελοιοποιήσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί πού θά μποροῦσαν δημοσίως νά δηλώσουν τήν μετάνοιά τους, ἄν προβληματίζονταν μέ τά παρακάτω πέντε ἐρωτήματα πού τούς θέτουμε:

1) Θά ἀνεχόσασταν τήν κακόγουστη δημόσια ὑποτίμηση καί ξεφτιλισμό τοῦ ἑαυτοῦ σας ἤ ἑνός ὑπερβολικά ἀγαπημένου σας προσώπου, π.χ. τῆς μητέρας σας, ἀπό κάποιον συνάνθρωπό σας πού οὔτε κἄν τόν βλάψατε ποτέ ἤ θά τόν μηνύατε γιά τήν ἀδικαιολόγητη δημόσια προσβολή πού σᾶς ἔκανε;
2) Γνωρίζετε ὅτι ἡ προσβολή τῆς ἐπισήμου ἑλληνικῆς θρησκείας διώκεται ποινικά βάσει τοῦ ἄρθρου 14 παρ. 7 τοῦ ἑλληνικοῦ Συντάγματος;
3) Θυμόσαστε ὅτι ὅσοι ἔπαιξαν σοβαρά σέ ταινίες τόν ρόλο τοῦ Χριστοῦ εἶχαν ἄσχημο τραγικό τέλος; Πόσο περισσότερο τραγικό θά εἶναι γι᾿ αὐτούς πού Τόν διακωμώδησαν; Ὁ Κύριος καί Θεός, ἐνῶ ἀγαπᾶ ὅλους τούς ἀνθρώπους, ἐπιτρέπει στούς ἀσεβεῖς τιμωρίες, πού προκάλεσαν οἱ ἴδιοι μέ τήν ἀσέβειά τους, συχνά μέ ἐπώδυνες καί ἀνίατες ἀσθένειες καί ἀνάλογο ἐπώδυνο θάνατο, γιά νά μετανοήσουν, ἄν μετανοήσουν. Π.χ. τραγικοί θάνατοι Καϊάφα, Ἄννα, Πιλάτου καί τόσων ἄλλων.
4) Ἄν εἶσθε τόσο ἀθεόφοβοι γιατί δέν τολμᾶτε νά ἀνεβάσετε ἀντίστοιχες παραστάσεις γελοιοποιήσεως, διαψεύσεως, συκοφαντήσεως, ὑποτιμήσεως ἤ παραποιήσεως τῆς ζωῆς τοῦ Μωάμεθ, τοῦ Γκάντι ἤ τοῦ Κομφουκίου; Μήπως χαρακτηρίζεσθε τελικά ἀπό θρασυδειλία;
5) Σέ ἐνδεχόμενη βαριά ἀσθένεια ἤ σέ ἄλλο δύσκολο περιστατικό τῆς ζωῆς σας σέ ποιόν ἄραγε ἀπευθυνθήκατε ἤ σέ ποιόν θά ἀπευθυνθεῖτε γιά βοήθεια;

Χριστός ἀνέστη!

πηγή: εδώ

Ο Άγιος Παΐσιος για τα μνημόσυνα και το Ψυχοσάββατο

Με αφορμή το πρώτο Ψυχοσάββατο παραθέτουμε τα λόγια του αγίου Παϊσίου, ο οποίος μας καλεί να προσευχηθούμε και να προσφέρουμε ελεημοσύνη για την ανάπαυση των ψυχών των κεκοιμημένων. Οι προσευχές και τα μνημόσυνα έχουν τη δυνατότητα και από την κόλαση να βγάλουν τη ψυχή.

-Γέροντα, οι υπόδικοι νεκροί (πλην των Αγίων) μπορούν να προσεύχονται;

-Έρχονται σε συναίσθηση και ζητούν βοήθεια , αλλά δεν μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Όσοι βρίσκονται στον Άδη μόνο ένα πράγμα θα ήθελαν από τον Χριστό: να ζήσουν πέντε λεπτά για να μετανοήσουν. Εμείς που ζούμε, έχουμε περιθώρια μετανοίας, ενώ οι καημένοι οι κεκοιμημένοι δεν μπορούν πια μόνοι τους να καλυτερεύσουν την θέση τους, αλλά περιμένουν από εμάς βοήθεια. Γι’ αυτό έχουμε χρέος να τους βοηθούμε με την προσευχή μας.

Μου λέει ο λογισμός ότι μόνο το δέκα τοις εκατό από τους υπόδικους νεκρούς βρίσκονται σε δαιμονική κατάσταση, και, εκεί που είναι, βρίζουν τον Θεό, όπως οι δαίμονες. Δεν ζητούν βοήθεια, αλλά και δεν δέχονται βοήθεια! Γιατί, τι να τους κάνει ο Θεός; Σαν ένα παιδί που απομακρύνεται από τον πατέρα του, σπαταλάει όλη την περιουσία του και από πάνω βρίζει και τον πατέρα του. Ε, τι να το κάνει αυτό ο πατέρας του;

Οι άλλοι όμως οι υπόδικοι, που έχουν λίγο φιλότιμο, αισθάνονται...

Μεσογαίας: ''Η Εκκλησία αν δεν δώσει ησυχία εσωτερική στον άνθρωπο, δεν του δίνει φως''

Ο χώρος της Εκκλησίας έχει δομικά συντηρητικά χαρακτηριστικά και γνωρίσματα, που πολλές φορές ακυρώνουν τη δυναμική των μεγάλων αλλαγών στις οποίες μπορεί να συνεισφέρει. Ίσως γι’ αυτό και οι ζώσες εξαιρέσεις προκαλούν ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση. Ξαφνιάζουν. Και αναγκάζουν τη σχετική επιχειρηματολογία περί “συντήρησης” να κοντοσταθεί, προτού… ανατραπεί. Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος διατυπώνει με συνέπεια μια “άλλη λογική” για τον χώρο της Εκκλησίας. Πολύ πιο κοντά στις καινούριες πραγματικότητες τις οποίες καλούμαστε να διαχειριστούμε σε μια εποχή βαθιάς, σύνθετης και… πεισματικής κρίσης.
Δείτε τη συνέντευξή του στην εκπομπή “Λαμπατέρ” της τηλεόρασης της Nova, με οικοδεσπότες τον Λάμπη Ταγματάρχη και τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη και… αναρωτηθείτε.
πηγή: εδώ

Δεν σε έπλασα, για να μένης φυλακισμένος στον Άδη. Ανάστα εκ των νεκρών!!!

Κι ενώ αυτά διεδραματίζοντο στον Άδη και εσείοντο τα πάντα, ο δε Κύριος επλησίαζε να φθάση στα πιο έσχατα βάθη, ο Αδάμ ο πρωτοδημιούργητος και πρωτόπλαστος και πρωτόθνητος που βρισκόταν δεμένος γερά και βαθύτερα από όλους, άκουσε τα βήματα του Κυρίου, που ερχόταν στους φυλακισμένους και αμέσως ανεγνώρισε την φωνή Του, καθώς επερπατούσε μέσα στη φυλακή. Στράφηκε τότε προς όλους τους επί αιώνες συγκροτούμενους του και τους φώναξε: «Ω φίλοι μου! Ακούω να πλησιάζη σ’ εμάς ο ήχος των βημάτων Κάποιου. Εάν πραγματικά μας αξίωσε να έρθη έως εδώ, τότε είμαστε ελεύθεροι! Εάν τον ιδούμε ανάμεσά μας, σωθήκαμε από τον Άδη!».